Rotterdam

Met ingang van vandaag heeft Cornette een nieuwe gastschrijver: TéDéWé. We hopen dat hij veel mooie blogs gaat schrijven. Zetumop TéDéWé. Namens de redactie: veel succes. Dan nu de eerste bijdrage vanuit Taipei waar onze gastschrijver thans verblijft:

Rotterdam

Je mag dit gerust een ode noemen, aan Rotterdam. Begrijpt u mij alstublieft niet verkeerd, beste lezer, Taipei is een prachtige stad en ik voel me gezegend om hier te zijn. Maar het liefst trek ik elke dag wel even mijn Feyenoord-shirt aan. Alles wat van ver komt is goed, zegt men. Maar niks is zo lekker als 's ochtends om kwart voor acht de bus uit stappen op Zuidplein en de lucht van RET vecht zich een weg door de neusgaten. De helft van de mensen loopt naar beneden, naar de bussen. De andere helft loopt naar boven, naar de metro. Het verschil tussen 'op Zuid blijven' en 'de brug over'. Ik ga over het algemeen de brug over. In de metro, richting Centraal Station. En alhoewel het metrostelsel van Taipei vele malen groter is dan in Rotterdam, blijft het een 'pleuris-end' van Zuidplein naar Centraal Station, alwaar ik nog de ochtendpluisjes uit mijn ogen wrijf; Centraal is al lang wakker. Ze heeft al duizenden mensen vervoerd en ontvangt mij met open armen. Ze reikt mij de bakkerslucht uit de Albert Heijn, de koffielucht van de Starbucks en de sigarettenlucht bij de uitgang. De verleidingen zijn ontembaar, wordt het een broodje kaas of een bakkie pleur. De diversiteit van de mensen, het gaat over het algemeen goed. Zo nu en dan gaat het fout, maar dat gebeurt overal. Rotterdammers zijn er in ieder geval nooit van onder de indruk: 'Wat?! Heptie 'em voor zijn muil geslagen? Zal die dan wel verdiend hebben, die krotenkoker!' Alhoewel ik mijn vriendin, vrienden en familie het meeste mis, is er altijd een plekje over voor Rotterdam. Sinds oudoom Johannes voorzitter van Feijenoord was en opa's broer Jaap via Sparta het Nederlands elftal haalde, giert het Rotterdamse door mijn aderen. Mijn grootouders zullen het be-amen, mijn ouders zullen het be-amen en mijn zusjes ook. Ik geloof heilig in het 'niet lullen, maar poetsen'. Ik geloof heilig in 'Kein geloel, fussbal spielen'. En al zou ik 12 jaar in Taipei moeten blijven, Rotterdam zal altijd voelen als thuiskomen. Zhongshan North Road is geweldig, maar de Coolsingel is beter. Tamshui zal fantastisch zijn, maar Heinenoord blijft het beste. Tot de dag dat ik in Nederland als een kasplantje zal voortgaan, zal ik elke week braaf Feyenoord aanzitten. Ik zal doen alsof het me niet interesseert als Feyenoord de boel weer eens verknalt, maar van binnen zal ik altijd koken. DoeT mij dan maar Rotterdam, dan kan ik altijd naar huis.

This entry was posted in Gastschrijvers, Het leven and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Rotterdam

  1. peter says:

    Heel leuk om zo wat van je te lezen T.

  2. marieanne says:

    hihi hier moest ik om lachen. ja toch?