Na het lezen van het eerste stuk in een drieluik van Eline van de Ridder was ik verdrietig. Erg verdrietig. En een beetje boos.
Maar Zaligzoet (bij wie ik de link had gezien) bezwoor mij dat er meer zou komen. Ik zei, ik lees niks meer van Eline. Weg ermee. Wat moet ik met zoveel vooroordelen en negativiteit.
Zaligzoet is echter een doorzetter en duwde mij deel 2 en deel 3 onder de neus.
En pas na het lezen van deel 2 en 3 begrijp ik deel 1. Dat is dan ook het enige zwakke punt in het betoog van Eline. Of misschien ook juist heel moedig en sterk. Dat ze het risico durft te nemen om lezers kwijt te raken die zodoende het totaalbeeld niet te zien krijgen. Wat ontzettend jammer zou zijn.
Alledrie de stukken lezen dus. Meerdere keren. Samen komen we er wel met jongeren als Elide van de Ridder (en doordouwers als Zaligzoet).
