Cornette’s wereld

De Man is sinds kort in het jaloersmakende bezit van een MobiKey. Gekregen van De Baas. Een MobiKey maakt het mogelijk om thuis in te loggen op het computernetwerk van De Baas mits je computer aldaar aanstaat.
In eerste instantie werd dit geval uitgedeeld om te voorkomen dat tijdens de Grote Boze Griep Golf het halve Ministerie leeg zou staan. Niet dat iemand daar iets van merkt want ze kunnen dat hele Ministerie opheffen zonder dat iemand daar wakker van ligt.
Maar nee, men deelde MobiKey’s uit om instorten van de wereld te voorkomen.
Dus je gaat met een dikke keel en waterige ogen en al een beetje koorts naar huis en dan denk je: “Ik laat mijn computer aanstaan want dan kan ik morgen fijn thuiswerken.”
De volgende ochtend en de dagen daarna hang je schuin in de kussens, bevend van de koorts, rillend van ellende en ben je uiteraard hartstikke blij met je MobiKey. Wat een fijn ding! Daar wil je er nog wel twee van. Ook handig straks op de Intensive Care.
Nu de Grote Boze Griep Golf wel meevalt schijnen er nog meer voordelen aan zo’n handig apparaat te zitten. Je kunt de files ontwijken. Je kunt onverwacht thuisbijven bij je zieke kind/moeder/buurvrouw. Je kunt in het weekend fijn een paar uurtjes werken.
Moet je wel al die tijd je computer op het werk aan hebben staan voor het geval je overvallen wordt door een aanval van werkzucht. Beetje extra stroomverbruik is niet erg.
Het ding doet het trouwens erg slecht. Als aanloggen al lukt dan is de zaak niet vooruit te branden. Geeft niks want met hoge koorts werken je hersens ook niet dus dat komt mooi uit.
Al met al heeft het de belastingbetaler weer de nodige stuivers gekost. Ondertussen moet ik denken aan een uitspraak van een huisarts die wij jaren geleden hadden. Die zei altijd:
“Werk is werk en thuis is thuis en die twee moet je goed gescheiden houden.”
Wijze woorden.

En zo zijn er een aantal mensen totaal bevangen geraakt door het “zoekvirus”. Zie vorig logje m.b.t. het waarom. Het hele internet wordt leeggezocht.
We zoeken op alle zoekmachines, Hyves, Facebook, Linkedin, Twitter, Schoolbank en de telefoongids en nog veel meer. En als je dan toch op die sites zit dan gelijk maar even een paar oude schoolvriendinnen of uit het oog verloren familie opsporen. Niet allemaal natuurlijk want in die laatste categorie zitten ook no-no’s.
Zodoende was ik aan het zoeken in De Telefoongids en wat zie ik daar? Mijn moeder zaliger. Naam en adres kloppen maar het telefoonnummer niet. Dat zag er indertijd heel anders uit.
Toch leuk dat ze bij De Telefoongids de herinnering aan een overleden persoon na vijf jaar nog levend houden.
Als ze nou een naam had gehad als Jansen of De Vries dan zou je nog kunnen denken dat er een persoon met dezelfde naam in dat huis was komen wonen.
Maar zeg nou zelf, deze naam kom je toch niet iedere dag bij de bakker tegen. En afmelden kan alleen door de persoon zelf. Dat gaat een probleempje worden!
De oplossing voor het zelf afmelden schoot mij ineens te binnen en vandaar onderstaande email:

Geachte telefoongids,

Met vriendelijke groet,

De telefoongids wist mij te vertellen dat de email is ontvangen en geregistreerd onder contactnummer 85395.

En nou mogen jullie mij voorspellen of dit een heel langdurige kwestie gaat worden of dat dit met een druk op een knop wordt opgelost.

Update: Gelukt! Niet dankzij de mail maar wel door een telefoontje. Het was direct geregeld.

Dit is het huis waar ik ben opgegroeid. Het huis van waaruit ik ben getrouwd. Het huis waarin mijn vader is overleden. Het huis waar heel veel mensen een deel van hun jonge jaren hebben doorgebracht.
Ooit schreef ik op deze weblog dat ik nodig een boek over mijn jeugd zou moeten schrijven.
Maar ach, zo’n boek. Daar komt nooit wat van. Toch blijf je altijd een beetje denken en een beetje zoeken en PATS, BOEM! kom ik toch twee “jongens” van vroeger tegen op internet.
Geen idee hoe die “vroeger” ervaren hebben en ik benaderde de zaak dan ook voorzichtig. En wat blijkt? Komen ze zowat door cyperspace heen gestormd als raketten.
Niet gewoon goeie herinneringen. Nee, geweldige herinneringen. En een fantastisch geheugen ook nog. Zo ging het balletje rollen. De dozen met foto’s en dia’s die al jaren staan te verstoffen in mijn huis gingen open.
De scanner maakt overuren. De mail stroomt vol en bij ieder bericht denk ik: “Oh ja! Dat is waar ook.”
En wat doe je dan als blijkt dat de belangstelling naar die tijd leeft en het enthousiasme groot is? Een boek duurt te lang.
Daarom heb ik mijn jeugd op straat gesmeten op de website Internaat Het Posthuis en wie weet of we op deze manier nog meer mensen van vroeger vinden.
Want vinden zullen we ze.

Je zou toch denken dat een Minister van Buitenlandse Zaken een verstandig man is die eerst denkt en dan pas doet. We worden aan alle kanten monddood geknuppeld met campagnes rond veilig internetten en op Hyves krijg je gierend enge filmpjes van bendes die je zoeken en vinden en in de auto springen.
Maar M. zet zonder pardon een foto op zijn twitter van een teambuildinguitje met naaste medewerkers en ik mag toch hopen dat deze medewerkers allemaal eerst hun toestemming gegeven hebben voor het plaatsen van deze foto. Gelukkig is De Man (ook Buza) geen naaste medewerker want als iemand het in zijn dolle hoofd haalt om zomaar een jolige foto van dit onvolprezen stuk man op internet te plaatsen dan plof ik toch ter plekke uit elkaar van nijd.
Dat maken wij altijd nog wel even zelf uit of onze smoelen op internet ronddolen of niet. Bakken vol met vrienden die het vast niet op prijs zouden stellen als ik foto’s van uitjes en gezellige avondjes op het WWW zou kwakken. Nu wil niemand terugzien hoe hij/zij er aan het einde van zo’n avondje met ons aan toe is maar dat is een ander verhaal.
Ach, het is gewoon pure nijd van mijn kant. Stinkende jaloezie en niks anders. Een aantal maanden geleden organiseerden wij namelijk ook een teambuildinguitje voor De Man en zijn collega’s (allemaal Buza). Aanhang mocht mee (want nog betere teambuilding) en natuurlijk is het logisch dat je voor de aanhang zelf moet betalen. Maar er was helemaal geen geld en dus moesten ook De Man en de collega’s voor zichzelf betalen. Geen probleem. Iedereen mee op zijn vrije zaterdag en groot plezier en van teambuilding was zeker sprake.
Op de tweet over het teambuildinguitje reageerde ik naar M. met:
@MaximeVerhagen Wij ook pas gedaan met collega’s van De Man (ook Buza). Maar wij moesten het allemaal zelf betalen. U ook?
Tot op dit moment nog geen antwoord.

En de foto is van het uitje van Maxime en niet van dat van ons. Die waren leuker en niet voor publicatie geschikt. Veilig internetten enzo, weet je wel?

Wat mij betreft mag de herfst beginnen. Ik heb het helemaal gehad met de zomer. Bovendien ben ik ook in het leven in de herfst aangekomen dus dan ook graag een bijpassend seizoen.
Hoog tijd ook om voor deze weblog een nieuwe jurk uit te zoeken. Wat ik nu heb is zooooooooooo vijf minuten geleden. Valt nog niet mee want er moet ook nodig geupgrade worden.
Soms kom je op punten in je leven dat het uitzicht weliswaar heel mooi is maar dat je toch het gevoel hebt even pas op de plaats te moeten maken en de toekomst moet overdenken.
Dat heb ik gedaan de afgelopen weken. De uitkomst is goed en de toekomst zonnig. Cornette werkt niet meer en het oude vrijwilligerswerk lonkt in de verte. Met De Man is alles prima. Dank u.
Het huis is verkocht en dat is geen kleinigheid na meer dan een jaar in de verkoop en het nieuwe huis vier maanden weg. Kunnen we eindelijk weer eens alle rotzooi achter onze kont laten slingeren.
Maar ook de hoogste tijd om kasten uit te gaan ruimen, het Leger des Heils en de Kringloopwinkel de schrik van hun leven te bezorgen en Marktplaats vol te plempen. Dat is lekker therapeutisch want tegelijk gaat ook je kop leeg.
Moet ik nog heel even mee wachten want de afgelopen tijd is in de rugspieren geslagen en de rug wil niet naar voor, niet naar achter, niet voorover, niet achterover en al helemaal niet opzij. De rug wil pas op de plaats.
Stokstijf in de houding en verder niks!
Nog even wachten dus alvorens ik de beentjes achteruit over de rand slinger. Want één verkeerde beweging kan heel fout aflopen.
Cornette is weer terug lieve weblogvriendjes en vriendinnetjes.
Bij voorbaat dank voor de warme woorden van welkom-terug die ongetwijfeld gaan komen.

Mocht het toch nog gaan regenen dan kun je je altijd nog vermaken en/of opwinden over de enige log die er nog staat bij What She Said en de link naar het artikel in die log.
Natuurlijk zijn alle bloggers uit op aandacht en publiciteit en zijn wij allen mensen die niks beters te doen hebben, uren achter de computer zitten en geen echte mensen ontmoeten.
Dat laatste zal velen van ons in lachen doen uitbarsten want bloggers, twitteraars, forumbezoekers en mailgroepleden ontmoeten elkaar heel vaak IRL en bouwen dan echte vriendschappen op. Soms is die vriendschap er al voor je elkaar ontmoet.
Zo heb ik adressen in Portugal, Zweden, Oostenrijk, Frankrijk en Amerika waar ik zonder aankondiging met mijn koffertje op de stoep kan belanden met het verzoek het logeerbed van zolder te halen in de zekerheid dat ik zeer welkom ben.
Het is onvermijdelijk dat je via deze manier van contacten leggen ook minder leuke ervaringen opdoet. Zo heeft What She Said haar blog leeggehaald en haar internetleven gewist maar heeft een meelezende roddelflapdrol haar geschiedenis elders gepubliceerd en zelfs op papier uitgegeven. En zo ligt haar hele geestelijke inboedel op straat en is niet meer te deleten. Ongevraagd en ongewild en zeker zonder haar toestemming.
Omdat ik een oudgediende ben op internet blog ik zelden of nooit over privé-aangelegenheden. Ik weet dat er heel veel niet-reagerende meelezers (de zogenaamde lurkers) zijn die mij persoonlijk kennen en altijd op zoek zijn naar een nieuwtje, achterklapje of roddeltje om dat met veel animo zo snel mogelijk door te beppen.
Want ongezonde nieuwsgierigheid en roddelen (“Ik dacht, ik zal het je maar even vertellen. Ik dacht, je zal het wel willen weten”) is voor sommigen nog altijd de enige manier om zelf volop in beeld te komen. En het grote gevaar van die doorbeppers is dat ze zich nooit afvragen of het wel waar is wat ze lezen. Het kan wel allemaal bij elkaar gejokt zijn en gaat vervolgens als waarheid de wereld in.
Op deze manier zijn we op weg naar een blogwereld waar alleen “volgers” die toestemming hebben kunnen meelezen. Net als vanaf nu op mijn Twitterpagina.
Better safe than sorry.

Als er ooit een reden is geweest om dat hele Europa gebeuren naar de vuilnisbak te verwijzen dan is het wel dat gedoe rond raar gevormde groente. Die mochten dus niet. Een kromme komkommer? Daar beginnen wij niet aan. Recht moeten ze zijn. Maar gelukkig zijn ze bezig om zichzelf te corrigeren en nu gaan ze eens goed nadenken over de specifieke handelsnormen voor 26 soorten groenten en fruit.
Mensen met een eigen groente- en fruittuin weten dat de natuur soms gekke dingen doet en dat de vorm van verder volkomen gezond en eetbaar spul heel ludiek kan zijn. En dat mag dus wel in je eigen tuintje maar niet in de EU.
Helaas zijn ze nog niet helemaal normaal geworden want voor een aantal zaken blijven de handelsnormen bestaan.
Zie ik in mijn fantasie dus een groep mensen rond een tafel zitten met voor zich een paar schalen appelen, tomaten en nog wat dingen. Eén voor één worden die bekeken en besproken. “Wat denken jullie van deze appel? Kan echt niet. Moeten we verbieden.”
Nu mag het allemaal weer maar soms moet er een duidelijk etiket op dat de desbetreffende appel wel een goeie appel is maar niet de vorm heeft van een doorsnee appel. De consument kan natuurlijk niet zelf kijken en denken! Stel je voor dat we zomaar alles opeten zoals het groeit. Kunnen we niet aan beginnen. Weg ermee met dat kromme spul. Fijn doordraaien want er is toch genoeg?
Vanaf 1 juli ren ik naar de groenteboer en eet uitsluitend nog raar gevormde groente. En dan ook hopen dat het ze niet gaat lukken om die kromme komkommers te verpakken in zo’n speciale komkommercondoom.
Misschien is dat een volgende regel die afgeschaft kan worden.

Op de pot pindakaas staat: Dit product kan sporen van pinda’s bevatten. (Leuk Twittertje).
Het leven is toch mooi. Dat er in pindakaas nog pinda’s zitten. Er is al zoveel onzeker in dit leven maar deze hebben we toch maar mooi binnen.
Heel anders dan met mijn beltegoed op de mobiel. Want ik krijg een brief van Telfort waarin staat dan mijn beltegoed onbeperkt houdbaar is mits ik minimaal 1 keer per half jaar mijn beltegoed opwaardeer.
Doe ik dat niet dan wordt mijn tegoed na een half jaar voor maximaal 90 dagen vastgezet. Dan kan ik niks meer behalve opwaarderen. Doe ik dat dan wordt mijn gehele beltegoed met zes maanden verlengd.
Snappen doe ik er niks van maar ook daar heeft Telfort een oplossing voor. Gewoon geen gebruik meer maken van mijn prepaid en ik ben overal vanaf. Nu heb ik nog 20 eurootjes beltegoed en daar kan ik tot het jaar 2187 mee doen. Gaat mooi niet door!
Opwaarderen zul je anders bevriezen ze de boel. Dat noemen ze dus onbeperkt houdbaar.
Het is toch nondeju mijn eigen geld! Wat zullen we nou toch beleven.
Stel dat ze dit overal gaan invoeren. Een tijdje geen brief op de post gedaan? Dan zijn de postzegels die u nog in huis hebt niet meer geldig. Pas als u weer nieuwe postzegels koopt kunt u de oude weer gebruiken.
En zo kan ik er nog wel een paar bedenken.
Maar gelukkig zitten er nog wel sporen van pinda’s in de pindakaas.

Ik mankeer van alles in de bol maar van hypergrafie geen sprake. Net terug van vakantie (ja, het was geweldig) en nog altijd geen inspiratie. Mijn andere blogs krijg ik redelijk gevuld maar hier ontbreekt alle zin. Ach, zoals Pasula zegt: “Neem je rust, loggen is geen must”. En zo is het maar net. Om nou meerdere keren per dag mijn mening over van alles en nog wat op het net te flikkeren terwijl ik daar eigenlijk geen zin in heb is ook niet de bedoeling. Had vandaag niet eens zin om er een plaatje bij te zoeken. En wat moeten we toch veel! We moeten op Hyves en op Facebook. En nu ook op Twitter. Voordeel van Twitter is dat je lekker snel klaar bent. Maximaal 140 woorden en dat is erg weinig. Mijn mobiel gebruik ik er niet voor. Ik verbel nog geen 5 euro per jaar en wil dat graag zo houden. Gelukkig kun je ook Twitteren met je computer.
En een beetje vakantieganger pleurt ook al zijn foto’s op flickr of google om van youtube maar niet te spreken.
Afijn, de heerlijke geuren om mij heen zorgen weer voor de nodige afleiding. De Man staat courgette, aubergine, tomaat en paprika te grillen om daar straks een zalige ratatouille van te maken. Ik zie tijm, knoflook en laurierblad liggen en doe verder geen flikker behalve een logje schrijven en een wijntje drinken.
In de vakantie lazen wij de Opzij (zat in een tijdschriftenpakket) en daar zoeken ze voortdurend naar dit soort mannen. Ik begrijp dat niet. Je pikt zo’n type gewoon op in een bar en blijft er vervolgens de rest van je leven aan hangen. Simpel zat.
En ik het weekend doet hij de was. En hij ruimt ook de vaatwasser in en uit.
In het vliegtuig is hij mijn grote held die bij iedere hobbel even in mijn hand knijpt en zegt: “Niks aan de hand schatje.”
Je snapt dat ik hem angstvallig uit de buurt van Yolanthe hou. Dat begrijpen jullie zeker wel.

Het kan hem niks schelen. Die hele verjaardag niet. Dat krijg je bij het ouder worden.
Geen feestje dus en geen kadootjes. Wel samen uit eten. We maken er een gezellige avond van.
Comazuipen doen we ook maar niet. Op een gegeven moment wil je de hersencellen die je nog hebt graag zo lang mogelijk goed houden.

Maar een klein beetje romantisch sentiment mag wel op zo’n dag.
Daarom deze log voor De Man.
Van mij voor hem. Van harte schat en vooral nog heel veel jaren.