Al jaren zweeft er een boek rond in mijn hoofd. Geen fictieverhaal maar een echt gebeurde geschiedenis. Gewoon het verhaal van mijn jeugd. Niks gewoons aan eigenlijk en misschien daarom heeft het zich als boek in mijn hoofd genesteld.
Ik ken mezelf en weet dat er na de eerste bladzijde geen houden meer aan is. De volgende 500 komen er vanzelf uitrollen en misschien is dat nou juist de reden is dat ik nog niet aan dat boek begonnen ben.
Dat boek zal ook veel foto’s bevatten zoals deze van een kampeerweekend. Honderden heb ik er. Dia’s nog veel meer en naarmate ik ouder aan het worden ben ook steeds meer herinneringen.
Wat was er dan zo bijzonder aan mijn jeugd? Dat is niet zo simpel uit te leggen want ik voel er niets voor om mijn identiteit prijs te geven op deze weblog en herkenning zit in een klein hoekje. Laat me een poging doen.
Ik ben opgegroeid in een internaat met uitsluitend jongens. Mijn ouders zwaaiden de scepter en ik was hun enigst kind en toevallig een meisje. De jongens in het internaat waren tussen de 15 en 25 jaar. Ze kwamen en bleven een poos en vertrokken één voor één weer om weer plaats te maken voor nieuwe bewoners.
Sommigen bleven kort, anderen bleven langer en soms heel lang. Ik had (uiteraard) een aparte slaapkamer maar daar was ook alles mee gezegd. Voor de rest draaide ik gewoon als één van de jongens in de ploeg mee. Vanaf mijn 5-de jaar tot de dag dat ik op mijn 21-ste trouwde. Overigens niet met één van de jongens uit het internaat.
De weekenden gingen ze naar huis tenzij ze ziek waren of gewoon geen zin hadden om naar huis te gaan. Het was niets meer en minder dan een heel groot gezin. Over het algemeen waren er zo tussen de 40 en 60 jongens. In het begin waren er zelfs 75 ! Bijna 20 jaar heeft het internaat bestaan en pas veel later heb ik begrepen hoe bijzonder dat was.
Mijn vader (een fantastische man) had een natuurlijk overwicht over de hele zaak en niemand haalde het in zijn dolle hoofd om iets te doen wat “verboden” was. Als je tenminste niet een hele week aardappels wilde schillen. Weleens aardappels geschild voor 50 man? Dat doe je maar één keer. En dan die keer dat ik naar dansles wilde. Weleens naar dansles geweest met 15 jongens als ‘oppas’?
Zie je wel. Daar ga ik al. Nu stoppen anders doe ik de komende maanden helemaal niets anders meer.
En ja, dat meisje met dat lange haar op de foto ben ik. Mijn moeder zit aan mijn rechterkant en schuin tegenover zit een jongen die ik vorig jaar nog zag op haar begrafenis.
Geen jongen meer maar een oudere man zoals ze nu allemaal al rond de 60 en ouder zijn. Zo ontzettend veel gedenkwaardige momenten en prachtige verhalen.
Die zullen er toch een keer uitmoeten.
Vanaf het moment dat ik jouw web-log ben gaan volgen, wist ik dat jouw verhaal een boeiend verhaal is, zoals ik jou een boeiend mens vind.
Als dat boek er komt, zal ik een van de eerste kopers zijn.
Fijne dag en liefs van Indigo
@ Indigo.
Ik bloos. Dank je wel.
Wil je voor mij ook vast een exemplaar reserveren? Wanneer komt het uit?
Daar zit vast wel een boek in. En eentje die wel zou willen lezen.
Met recht een bijzondere jeugd en een verhaal dat vertelt dient te worden.
Bijzonder verhaal en meeslepend geschreven.
Jaja, Cornette….. niet zomaar een dame denk ik dan.
Vertel ons meer! Dit is leuk om te lezen.
Ik zou het gewoon proberen.
heel bijzondere jeugd!
vrAAgt om meer..
Ik zou maar gewoon beginnen te schrijven als ik jou was !
Nou, de basis is er!
Jij moet een heel biezondere jeugd hebben gehad, opgegroeid in een internaat, een vader die de touwtjes goed in handen had, tsjonge, dit moet je opschrijven. Je schrijft heel boeiend.
Doen Cornette, schrijven dat boek! Je kunt vertellen als de beste.