Cornette’s wereld

De kasten staan overvol met boeken. Vier maanden na de verhuizing (en het opruimen) komen we alweer plaats tekort. Hoogste tijd voor een ereader. Zeker gezien het feit dat er op de computer een heleboel eboeken staan die allemaal nog gelezen moeten worden. En op een computer leest het niet fijn.
Gelukkig mocht ik een ereader uitproberen voor een week. Na twee dagen had ik het wel gezien en bracht ik hem weer terug. De Sony PRS 300 is een mooie ereader maar niet voor mij.
Het heeft ongetwijfeld met mijn manier van lezen te maken. En misschien moet je er wel gewoon aan wennen en heb ik het niet genoeg tijd gegeven. Laat ik vertellen waarom de Sony PRS 300 mij niet beviel.
Op deze pagina van PDA shop kun je op “vergroot afbeelding” klikken en dan krijg je een indruk van het echte formaat. Je ziet dat dat niet zo groot is en bovendien gaat er nog een stukje van het scherm af in verband met het bedieningspaneeltje.
Er blijft niet zo’n groot scherm over en een snelle lezer moet erg regelmatig een “bladzijde omslaan”. En dat omslaan irriteerde mij zeer want dat heeft even tijd nodig. Hoeveel tijd? Lees onderstaande zin in een normaal tempo en je weet het:

knopje indrukken ….. pagina is even weg ….. pagina komt weer terug.

Wellicht raak je daar na verloop van tijd aan gewend maar mij stoorde het heel erg in het doorlezen. Het scherm is verder zeker rustig voor je ogen en zoals de beschrijving zegt kun je zelfs in zonlicht goed lezen. Maar niet in het donker! Want deze ereader heeft geen licht in het scherm en ook dat vond ik een gemis.
Vrijwel alle ereaders kunnen veel formaten aan en allemaal hebben ze een groot batterijvermogen. Wat dat betreft ontlopen ze elkaar niet meer.
Als de prijs van de Sony PRS 300 een stuk lager was (en hij is al niet zo duur) dan kocht ik hem als hebbeding. En dan kocht ik er twee want is dat niet de reden dat men zo’n ding koopt? Op vakantie kun je zoveel boeken meenemen!! Ja, maar dan moet je wel ieder zo’n ding hebben anders zit nog je koffer vol.
Een ereader zal ik zeker nog eens kopen. Maar niet deze en niet nu. Want de ereader die volgens de website Ereaders bij mij past heeft de prijs van een iPad. En als ik zoveel geld uitgeef dan wil ik ook een iPad en geen ereader.
Bovendien wil ik kleuren kunnen zien en tijdschriften kunnen lezen. En boeken met foto’s en wellicht met geluid erbij? Nee, geen voorleesboeken maar linkjes als er muziek beschreven wordt b.v. Verwijzingen naar stukjes film op YouTube in de voetnoten. Aantekeningen kunnen maken die ik later weer kan verwijderen of wijzigen. Ik wil meer dan de techniek te bieden heeft. Mijn tijd komt nog wel en de techniek gaat zo snel dat ik echt wel even kan wachten.
Tenzij ze hem veel goedkoper maken. Dan mag hij als tussendoortje dienen tot mijn ideale ereader en ebook op de markt komen.

Overdenking
Gaan de papieren boeken verdwijnen? Worden dat collectorsitems? Als dat al zo zou zijn (en ik denk van niet) dan gaat daar nog wel een generatie of drie overheen. Slechts weinig mensen willen hun boeken kwijt en het rondneuzen in boekwinkels of op boekenmarkten blijft een zeer geliefd tijdverdrijf.
Niemand gaat kleiner wonen omdat hij nu zijn boeken allemaal in een ereader kan stoppen en zodoende niet meer die extra kamer nodig heeft. En bovendien is ook de CD markt niet ingestort met de komst van de iPod’s en de mogelijkheid om muziek te downloaden.
Ik denk dat ebooks heel populair zullen worden. Ze zijn weliswaar nog idioot duur maar binnenkort zullen heel veel boeken gratis te downloaden zijn via de websites van bibliotheken. Ebooks nemen zeker hun plaats in naast gewone boeken.
Een boek in je hand is een totaal andere ervaring dan een ereader. De ebooks zullen gewone boeken pas gaan vervangen als kinderen vanaf een ereader leren lezen. En daar kan ik me geen voorstelling bij maken.

Op een mij volkomen onbekende weblog kom ik een logje tegen. Een logje dat ik ooit zelf schreef. Het is letterlijk overgenomen en zelfs de foto die erbij hoorde stond er keurig boven door een teruglink. Dat logje en de foto zijn hier niet meer terug te vinden maar bij de mij onbekende logger nog wel. Hij maakt keurig melding van het feit dat het logje bij mij vandaan komt en volgens de regels van Creative Commons mag dat maar die regels heb ik op deze weblog (nog niet) van toepassing verklaard.
Derhalve zou ik een buro als Cossmozz in de arm kunnen nemen om deze vrolijke weblogger een dikke rekening te sturen. Heel gewoon tegenwoordig. Het overkomt menig weblogger en niet de minste ook. Of het nu gaat om tekst of foto, voor je het weet ben je de pineut. Het overkwam Meisje van de Slijterij en zij schreef erover. Voorwaar een dame van stavast dus ik ben wel nieuwsgierig hoe dat gaat aflopen.

Is het niet vreemd dat mensen hun maaksels en braaksels op internet gooien en er vervolgens alles maar dan ook alles aan doen om maar zoveel mogelijk aandacht te trekken om vervolgens uit hun dak te gaan als blijkt dat iemand hun geproduceerde en gepubliceerde spullen zonder toestemming overneemt. Als dat overnemen zou gebeuren met de bedoeling daar inkomsten uit te genereren dan hebben ze alle gelijk van de wereld. Maar over het algemeen praten we hier over webloggers/websites die niets anders doen dan mooie plaatjes en praatjes alle eer geven.
Simpele zielen die achter een beeldscherm een weblog/website bijhouden met geen enkel ander doel dan: “leuk en aardig”.
Toestemming vragen zou netjes geweest zijn en men kan er ook voor kiezen om iemand alsnog daarop attent te maken, te vragen aan bronvermelding te doen of 30 dagen de tijd te geven het praatje/plaatje te verwijderen. Maar nee, men kiest de harde financiële aanpak. We vragen geen tekst en uitleg meer maar handelen snel en hard. We oordelen direct zonder te vragen waarom en hoezo. We weten het allemaal wel en kennen iedereen, behalve onszelf, door en door.

En daarom staan er bij heel veel blogs hier geen plaatjes meer. Alleen als ze van mijzelf zijn. Het geeft een wat raar beeld maar ja, de hele wereld is raar dus wat zou het.