Cornette’s wereld

De straatnamen zijn niet de echte. Maar de rest is helemaal waar.

Geachte dames en heren van de gemeente,

Een aantal weken geleden kregen wij de sleutel van ons nieuwe huis aan de Dorpstraat te Ons Dorp en half maart gaan wij echt verhuizen.

Zo af en toe komt er een leverancier of woninginrichter om het één en ander te doen. Het valt ons op dat al deze mensen zich een ongeluk zoeken naar ons adres.
En eigenlijk is dat geen wonder want er is iets niet helemaal goed aan de straatnamen Dorpstraat en Brink.

Om het hele woningblok heen loopt een straat met de naam Brink.
Het binnenplein van het hele project heet Dorpstraat.
Het straatje tussen de twee gebouwen door heet aan de ene kant Brink en aan de andere kant Dorpstraat.
Aan de achterkant van het gebouw (bij de oude brandweerkazerne) is ook nog een ingang (inderdaad, daar wonen wij) en die ligt langs de Brink. Maar het heet Dorpstraat!

Volgt u het nog? Wij ook niet. Het is natuurlijk vanzelfsprekend dat de straatnamen niet meer te wijzigen zijn.

Maar een paar aanvullende straatnaambordjes zouden al wonderen doen.

Borden waarop (met pijlen) aangegeven staat welke huisnummers waar zijn. En ook nog een bordje “Dorpstraat” bij onze ingang. Want dat heet nu Brink terwijl het Dorpstraat is.

Een plattegrond zou ook heel handig zijn. Misschien ergens bij de opgang naar het plein? Dat dus Dorpstraat heet. Die opgang ligt aan de Brink.

En wilt u er alstublieft geen maanden (met veel vergaderingen) over doen om hier een beslissing over te nemen en die bordjes op te hangen?

Met vriendelijke groet,
Cornette

Update: Petje af voor de gemeente en een hele diepe buiging erbij. Aangezien er aan de straatnaam “Brink” geen adressen gekoppeld zijn gaan ze die borden en de benaming helemaal weghalen. Op relevante punten komen meer straatnaamborden met “Dorpsstraat” en nummers van de woningen. Men spreekt de hoop uit dat ik snel mijn eigen huis weer zal kunnen vinden. Nog humor ook. Hulde!

Prachtig hoor, die aktie voor Haïti. Moeten we zeker doen. Lekker janken voor de TV en aan de radio en altijd dat sprankje opluchting in je achterhoofd dat het ons niet is overkomen. We storten geld en gaan weer over tot de orde van de dag.
Zo hoort het ook. We zouden ook niet anders kunnen. En toch, toch kan ik mij er onwaarschijnlijk kwaad over maken dat er bij dit soort rampen niet een grote pot met geld en hulp is die zonder gebedel altijd beschikbaar is. Een pot die onuitputtelijk is.
Want hoe je het ook bekijkt, er is genoeg op de wereld voor allemaal. Maar het eerlijk delen doet zo’n zeer. Daar zit hem iedere minuut van de dag weer de kneep.
Er sterven 20.000 kinderen PER DAG van de honger. En weet je wat daar zo mooi aan is? Het zijn er 10.000 minder dan een aantal jaren geleden. Mooi toch? We gaan vooruit.
Natuurlijk is dat niet mooi. Het zijn er nog altijd 20.000 teveel. Maar er moet eerst een aardbeving of tsunami overheen voor we ons weer eens heel even druk maken.
We juichen als er bij een aktie 12 miljoen wordt opgehaald en geven vervolgens 68 miljoen aan vuurwerk uit. Dan is het wel duidelijk waar onze prioriteiten liggen. Miljoenen en miljoenen aan ontwikkelingsgeld stopt onze regering in corrupte landen zodat de dictators weer even vooruit kunnen en er is geen discussie over mogelijk.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Doen die aktie voor Haïti. Storten dat geld en helpen die mensen.
Maar toch even over nadenken hoe we morgen verder zullen gaan.

We kunnen elkaar en onszelf nog zoveel goede wensen wensen maar wat het daadwerkelijk zal worden in het nieuwe jaar moeten we toch afwachten. Een aantal zaken hebben we zelf in de hand maar veel overkomt je gewoon of ongewoon.
En er zijn ook veel zaken waar we weinig aan kunnen veranderen. De eerste zinloosgeweld dode is alweer gevallen. Het uitmoorden van onschuldige geiten gaat achter de schermen gewoon door en de politiek trekt zich nog altijd niets van de burger aan.
Het afgelopen jaar mochten wij niet mopperen. Het was een goed jaar. Zelfs de verzonnen kredietcrisis raakte ons slechts zijdelings. We verkochten ons huis nadat we besloten om de prijs te laten zakken. “Jammer hè?” vinden veel mensen. “Fijn dat we dat zomaar konden doen” zeggen wij dan.
Gezondheid liet niets te wensen over en ook dat was fijn. Voor komend jaar hoop ik op een soepel lopende verhuizing, op een prachtige reunie met vroeger, op een goede gezondheid en op veel tevredenheid alom.
Daar ontbreekt het nog weleens aan. In onze omgeving zijn er weinig mensen die echt iets te mopperen hebben en toch speelt geld een grote rol in hun leven. De eerste vraag die je krijgt is niet: “hoe gaat het met je en ben je gelukkig”. Nee, de eerste vraag is: “wat heb je eigenlijk voor je huis gekregen?” En vervolgens draaien de rekenmachines in de hoofden onophoudelijk. Wat zou ik krijgen voor mijn huis? Wat verdien ik er dan op? Kan ik me dat veroorloven?
Daarna krijg je, of je wilt of niet, een overzicht van wat buren voor hun huis vragen of gekregen hebben en tussen neus en lippen door nog even de vraag/opmerking dat “jullie het makkelijk kunnen doen want jullie zitten zeker wel boven de ……. per jaar?”
Van harte wens ik dat we toch eens met wat minder met eurotekens in de ogen door het leven zullen gaan. Als je mensen erop aanspreekt dan zijn ze dat volledig met je eens maar een straat verder is het alweer vergeten.
We halen 12 miljoen op voor Serieus Request en geven vervolgens 68 miljoen uit aan vuurwerk. Sint- en kerstkadootjes hebben we het nog niet over. Schaamteloos.
Ga dit jaar eens met de Kessler Stichting mee. Oh nee! Kan even niet want de soepbus is uitgebrand. Er moet een nieuwe komen en na al die miljoenen die al uitgegeven zijn lijkt mij dat een kleinigheid.
Is dat geen mooi begin van het jaar? Een nieuwe soepbus voor de Kessler Stichting??
Ech wel.