Cornette’s wereld

Dit is het huis waar ik ben opgegroeid. Het huis van waaruit ik ben getrouwd. Het huis waarin mijn vader is overleden. Het huis waar heel veel mensen een deel van hun jonge jaren hebben doorgebracht.
Ooit schreef ik op deze weblog dat ik nodig een boek over mijn jeugd zou moeten schrijven.
Maar ach, zo’n boek. Daar komt nooit wat van. Toch blijf je altijd een beetje denken en een beetje zoeken en PATS, BOEM! kom ik toch twee “jongens” van vroeger tegen op internet.
Geen idee hoe die “vroeger” ervaren hebben en ik benaderde de zaak dan ook voorzichtig. En wat blijkt? Komen ze zowat door cyperspace heen gestormd als raketten.
Niet gewoon goeie herinneringen. Nee, geweldige herinneringen. En een fantastisch geheugen ook nog. Zo ging het balletje rollen. De dozen met foto’s en dia’s die al jaren staan te verstoffen in mijn huis gingen open.
De scanner maakt overuren. De mail stroomt vol en bij ieder bericht denk ik: “Oh ja! Dat is waar ook.”
En wat doe je dan als blijkt dat de belangstelling naar die tijd leeft en het enthousiasme groot is? Een boek duurt te lang.
Daarom heb ik mijn jeugd op straat gesmeten op de website Internaat Het Posthuis en wie weet of we op deze manier nog meer mensen van vroeger vinden.
Want vinden zullen we ze.

Je zou toch denken dat een Minister van Buitenlandse Zaken een verstandig man is die eerst denkt en dan pas doet. We worden aan alle kanten monddood geknuppeld met campagnes rond veilig internetten en op Hyves krijg je gierend enge filmpjes van bendes die je zoeken en vinden en in de auto springen.
Maar M. zet zonder pardon een foto op zijn twitter van een teambuildinguitje met naaste medewerkers en ik mag toch hopen dat deze medewerkers allemaal eerst hun toestemming gegeven hebben voor het plaatsen van deze foto. Gelukkig is De Man (ook Buza) geen naaste medewerker want als iemand het in zijn dolle hoofd haalt om zomaar een jolige foto van dit onvolprezen stuk man op internet te plaatsen dan plof ik toch ter plekke uit elkaar van nijd.
Dat maken wij altijd nog wel even zelf uit of onze smoelen op internet ronddolen of niet. Bakken vol met vrienden die het vast niet op prijs zouden stellen als ik foto’s van uitjes en gezellige avondjes op het WWW zou kwakken. Nu wil niemand terugzien hoe hij/zij er aan het einde van zo’n avondje met ons aan toe is maar dat is een ander verhaal.
Ach, het is gewoon pure nijd van mijn kant. Stinkende jaloezie en niks anders. Een aantal maanden geleden organiseerden wij namelijk ook een teambuildinguitje voor De Man en zijn collega’s (allemaal Buza). Aanhang mocht mee (want nog betere teambuilding) en natuurlijk is het logisch dat je voor de aanhang zelf moet betalen. Maar er was helemaal geen geld en dus moesten ook De Man en de collega’s voor zichzelf betalen. Geen probleem. Iedereen mee op zijn vrije zaterdag en groot plezier en van teambuilding was zeker sprake.
Op de tweet over het teambuildinguitje reageerde ik naar M. met:
@MaximeVerhagen Wij ook pas gedaan met collega’s van De Man (ook Buza). Maar wij moesten het allemaal zelf betalen. U ook?
Tot op dit moment nog geen antwoord.

En de foto is van het uitje van Maxime en niet van dat van ons. Die waren leuker en niet voor publicatie geschikt. Veilig internetten enzo, weet je wel?

Wat mij betreft mag de herfst beginnen. Ik heb het helemaal gehad met de zomer. Bovendien ben ik ook in het leven in de herfst aangekomen dus dan ook graag een bijpassend seizoen.
Hoog tijd ook om voor deze weblog een nieuwe jurk uit te zoeken. Wat ik nu heb is zooooooooooo vijf minuten geleden. Valt nog niet mee want er moet ook nodig geupgrade worden.
Soms kom je op punten in je leven dat het uitzicht weliswaar heel mooi is maar dat je toch het gevoel hebt even pas op de plaats te moeten maken en de toekomst moet overdenken.
Dat heb ik gedaan de afgelopen weken. De uitkomst is goed en de toekomst zonnig. Cornette werkt niet meer en het oude vrijwilligerswerk lonkt in de verte. Met De Man is alles prima. Dank u.
Het huis is verkocht en dat is geen kleinigheid na meer dan een jaar in de verkoop en het nieuwe huis vier maanden weg. Kunnen we eindelijk weer eens alle rotzooi achter onze kont laten slingeren.
Maar ook de hoogste tijd om kasten uit te gaan ruimen, het Leger des Heils en de Kringloopwinkel de schrik van hun leven te bezorgen en Marktplaats vol te plempen. Dat is lekker therapeutisch want tegelijk gaat ook je kop leeg.
Moet ik nog heel even mee wachten want de afgelopen tijd is in de rugspieren geslagen en de rug wil niet naar voor, niet naar achter, niet voorover, niet achterover en al helemaal niet opzij. De rug wil pas op de plaats.
Stokstijf in de houding en verder niks!
Nog even wachten dus alvorens ik de beentjes achteruit over de rand slinger. Want één verkeerde beweging kan heel fout aflopen.
Cornette is weer terug lieve weblogvriendjes en vriendinnetjes.
Bij voorbaat dank voor de warme woorden van welkom-terug die ongetwijfeld gaan komen.