Cornette’s wereld

Toen afgelopen vrijdag het nieuws kwam dat in Uruzgan een compleet pelotonnetje verkenners met z’n allen een dienstbevel hadden geweigerd trok dat direct m’n aandacht. Hier móest wel iets raars aan de hand zijn: zo’n groep van 24 krijg je niet snel op één lijn, er zijn er dan altijd wel een paar die terugdeinzen voor de mogelijke gevolgen. Dat de groep daarna op zogeheten non-actief werd gezet verbaasde niet, want dat doen ze in het leger meestal, maar het gekke is dan weer wel dat de dienstdoende leidinggevende niet wordt ge-deactiveerd! Alsof op voorhand Jan Soldaat strafbaar is en degene met de bevelen niet! Alsof iemand die de leiding heeft geen fouten zou maken, als ware hij een soort onaantastbare godheid. Zoiets blijft me verbijsteren en ook dat daarover zo weinig wordt bericht en doorgevraagd door de journalisten.

Als je namelijk wat verder kijkt, en dan ook graag buiten dat haast feodale militaire systeem met hun eigen regeltjes en rechtertjes (ja, ook anno 2008 nog steeds!), dan kun je alleen maar vaststellen dat keer op keer het juist de zogenaamde leidinggevenden zijn die de boel naar de haaien helpen.
Voorbeelden te over: mislukte grote miljardenprojecten kennen we allemaal wel, in binnen- en buitenland. Momenteel staat de geldwereld het meest in de schijnwerpers: de ene bank na de andere blijkt een te grote broek aangetrokken te hebben, met te grote fusies of te veel riskante hypotheken. In feite speelden al die grote banjers een zeer gevaarlijk piramidespel, meestal op risico van de beleggers en met name van de gewone spaarders, die verder zelf toch al niets kunnen ‘regelen’.
Nu worden er dan nationaal en internationaal allerhande ‘reddingsplannen’ opgesteld en ‘injecties’ gegeven, maar garanties voor de kleine man moeten nog maar echt blijken te bestaan, anders dan in mooie woorden. Intussen varen de bovenbaasjes er vast wél bij, wat dacht u? Zelfs bij ‘ontslag’ en ‘bevriezen van salaris’ springen die er op termijn heus wel goed uit, want slimme constructies daarvoor kennen ze allemaal!
Laat staan dat er gerechtelijke processen met bijbehorende veroordelingen gaan volgen, ben je mal, het zijn toch leidinggevenden? Die wéten toch alles zoveel beter? Hebben er toch voor doorgeleerd (meestal ook al op gemeenschappelijke kosten)? De Elite van de Macht…

Helaas, nee: ‘leiding’ blijkt zeer faalbaar! Daarom: al bij al is er voorlopig geen enkele reden om daar in Uruzgan de leiding blindweg te beschermen en het uitvoerende ‘kanonnenvlees’ (ja, dat geldt nog steeds, al is het nu dan meer ‘bermbommenvlees’) op voorhand als enige in voorarrest te zetten. Dat staat los van wat er verder nu precies aan de hand zal zijn geweest. Daar gaat het niet om, maar het idee dat ‘leiding’ feilloos zou zijn is volkomen absurd, zo blijkt uit de vele, vele voorbeelden door de jaren heen, uit leger zowel als bedrijfsleven. Wanneer leren we dat nu eens af?

Heb ik nu de illusie dat dit snel zal veranderen, zo al ooit? Nee, ik ben bang van niet, immers: juist degenen met macht willen veranderingen hierin tegenhouden, en hebben ook de kracht hiervoor.
De gewone man, of dat nu soldaat of kleine spaarder is, mag het doen met het enige dat hem toewaait: Stank voor Dank, ofwel: de Stank van Macht.

Je kunt tegenwoordig maar op tijd bekennen wat je vroeger allemaal hebt uitgevreten want vroeger of later komt iemand erachter en voor je het weet ben je het nieuws van de dag.
Ach, de jaren zestig en zeventig waren roerige jaren en veel bloemenkinderen uit die tijd hebben wel wat op hun kerfstok. Deze foto stond op de voorpagina van Het Vrije Volk van 29 november 1972. Voor het eerst mochten 18-jarige gaan stemmen en uiteraard stond ik als eerste in het stemburo.
Het motto uit die dagen was “stem jong, anders blijven ze altijd de baas”. Mijn persoonlijke motto was “niet in de regen lopen anders stink ik de tent uit met die jas”. Wij ouwetjes van nu droegen in die tijd van die Afghaanse jassen gemaakt van geslachte schapen gedroogd in de zon. Dit was mijn nette exemplaar. Ik had ook een on-net exemplaar. Het on-nette exemplaar zorgde dat je altijd kon zitten in de tram.
Je stonk als een bunzing maar aangezien alle andere bloemenkinderen ook stonken was er niets aan de hand. Geen idee wat ik in die tijd allemaal gedaan heb. Pamfletten ondertekend en uitgedeeld, ruiten ingegooid, demonstraties gelopen, rondgehangen op popfestivals, stickie gerookt, in duistere kroegen gezeten. Het zal allemaal wel. Als ik in de politiek was gegaan dan had deze foto (met bijbehorend artikel) vast heel wat stof doen opwaaien. Bespottelijk gewoon!
In ieder geval kreeg ik een maand na deze foto verkering met De Man. Sindsdien ben ik een heel braaf meisje.