Cornette’s wereld

Een mens kan wat afpiekeren. Mijn snappertje draait soms helemaal dol. Want waarom mag je als 20-jarige niet comazuipen maar wel aan flarden gereten worden in een verwegland? Geen idee.
Het leven speelt zich dezer dagen dicht bij huis af. Onze wereld is even wat kleiner dan normaal en de buitenwereld moet even wachten.
We zijn druk met af en toe de helpende hand uit te steken naar de oude man die er nog aan moet wennen om alleen te zijn en voor zichzelf te zorgen.
Nog geen 14 dagen na het overlijden van de liefde van zijn leven kwam hij laat in de middag tot de ontdekking dat er geen brood en beleg in huis was. Nog even snel naar de supermarkt om de hoek. Op de terugweg wordt hij overvallen door twee jonge jongens.
Mes op zijn keel en met geweld tegen de grond gewerkt. Zijn boodschappentas weg en zijn handen kapot. Gelukkig zat er in die tas alleen dat brood en beleg. De schrik is groot. De politie toont zich van haar beste kant en blijft ’s avonds lang bij hem.
Een week later (we zijn inmiddels drie weken na het overlijden) volgt weer een piekertje. De huisarts komt op bezoek en wil weten hoe het is.
“Gaat het alweer een beetje?” Nee, het gaat niet en de oude man zegt dat hij nog steeds zo moet huilen en nergens zin in heeft. Maar let op! Daar heeft de huisarts een briljante oplossing voor.
Hij schrijft een recept uit voor antidepressiva. Wat zal de oude man daar van opknappen! Deze man die in zijn 84 jaar nog geen depressief moment heeft gehad en een levensgenieter is krijgt antidepressiva. Gelukkig is hij zeer bij de tijd en het recept gaat in de prullenbak.
Blijkbaar moet je tegenwoordig drie weken na een groot verlies alweer lachen en vrolijk zijn. Voor rouw is geen tijd meer.
Daar zullen die ouders van die soldaat vast anders over denken.

Het is weer de periode van het jaar waarin elke directeur, commissaris of ieder ander die iets meent voor te stellen zich vergrijpt aan ‘de Nieuwjaarstoespraak’. Net als bij openingen van het ‘Universitaire jaar’ en bij het houden van een ‘inaugurale rede’ is het daarbij gebruikelijk dat minstens één aspect sterk uitgelicht wordt, dan wel via een extreme stelling in een bijzonder licht wordt gezet.
Gevaarlijk daarbij is dat er dan soms opnieuw zaken naar voren worden gebracht die al eerder in de schijnwerper stonden en toen, al dan niet na strijd, terzijde zijn gelegd. Het is dan alsof men probeert door herhaling alsnog zijn zin door te drukken.

Zo is nu dan weer het beruchte onderwerp ‘pensioenleeftijd omhoog’ weer van stal gehaald door de baas van EZ (Economische Zaken), Buijink, in diens nieuwjaarsartikel in een economenblad. Natuurlijk vindt hij dat die leeftijd omhoog moet om de ‘krapte op de arbeidsmarkt’ te bestrijden.
En let daarbij op: de mensen worden toch steeds ouder, dus doorwerken kan makkelijk! En langer werken per dag/week moet ook maar kunnen…
Alsof de mens geschapen zou zijn om alleen maar te werken, het liefst zo hard mogelijk, en bij voorkeur tot aan de dood, want dat scheelt weer pensioenuitkering. De moderne slaaf in optima forma! Dat vooral heertjes zoals Buijink het meest financieel profiteren van al deze inzet, dáárover zwijgen zij angstvallig. “Maar ik werk toch ook door na m’n 65e?” hoor je zo’n directeur-generaal al roepen. Ja: bestuursfunctie hier, commissariaatje daar, en maar vangen. Nou wil ik hem toch eens aan de slag zien gaan als vuilnisophaler, stratenmaker, bouwvakker of in de verpleging, dan piept hij wel anders! Wellicht is het een idee om vanaf het 65e jaar de hoger- en lagerbetaalde banen met elkaar te laten ruilen? Dan kan de arbeider ook eens écht wat verdienen en leert de andere kant wat echt zwaar werk inhoudt, vooral als je ouder wordt…

Jarenlang is indertijd gestreden om die pensioenwetten en dergelijke met heel veel moeite voor elkaar te boksen, en nu zou de nieuwerwetse ‘hogere stand’ dat weer gaan ondermijnen en afbreken? Oude tijden herleven!
Nee, het blijft opletten met zulke lieden. Het enige wat helpt, is er – eveneens met herhaling van argumenten – dwars tegenin te blijven gaan, anders zien we doorvoering van zo’n regeling echt nog eens waarheid worden.
Laten we met z’n allen nou toch goed het volgende overwegen. ‘Krappe arbeidsmarkt’ betekent: meer arbeid dan mensen. Dat kun je ook bestrijden door wat van die arbeid te laten vallen. Het heeft wat minder economische stijging tot gevolg, maar het mensdom als geheel zal meer rust krijgen en mogen genieten van het bereikte. Maar ja, daarvan gaan lieden zoals heer B. en de zijnen ernstig trillen en jammeren: daar gáát m’n winstmarge!

Een goed jaar allemaal en veel dank voor alle mooie, goede en leuke wensen.
Zo, dat hebben we weer gehad. De laatste oliebollen gaan vandaag op. De rest is voor de vogeltjes.
Nog voornemens? Komt toch niks van terecht. Toch neem ik me altijd weer dingen voor. Goeie dingen en gezonde dingen. Meer groente en fruit enzo.
Maar vooral, bovenal en vooral, OPRUIMEN.
Nu had ik dat voornemen al maanden en het woord opruimen is al vele malen gevallen in dit huis maar het gaat nu echt gebeuren.
Als je dit serieus aan wilt pakken kun je natuurlijk een cursus opruimen volgen. Beetje duur vind ik wel. Daar beginnen wij niet aan. Dat geef ik liever uit aan een nieuw speeltje.
En trouwens, opruimen is zo simpel als wat. De kunst is om kleine hoekjes te doen. Vooral niet één grote ruimte op één dag aanpakken. Dat ben je zo zat en loopt volledig uit de hand.
Niet doen dus. Maximaal twee uur per dag en een kleine stukjes tegelijk. Vandaag al wat kastplanken in de keuken gedaan.
En opruimen wil ook zeggen: WEG ERMEE. Foetsie met die zooi. Niet denken: “Ik ga eens een doos voor de kringloop maken.” Die doos komt er nooit en blijft nog jaren staan stoffen in een hoek. Weg ermee dus. Iedere keer als er hier een vuilniszak naar de container gaat kijk ik om me heen. Wat kan erbij? Wat kan weg? En er kan veel weg.

Een waarschuwing naar alle vrienden en kennissen is hier dus op zijn plaats.
Heb ik van jullie, in de loop van de tijd, een leuk aardigheidje, hebbedingetje, kadootje, frutsel of ander met liefde aangeschaft en in dank ontvangen prullaria-iets gekregen?
Dit is je kans om het nog terug te komen halen. Het was leuk, het was aardig, ik was er erg blij mee, veel dank alsnog en nu opzooien met die rommel.

Laat dat jullie voornemen zijn voor het nieuwe jaar. Ga je op bezoek bij De Man en Cornette?
Gezellig! Neem je goeie humeur mee en laat de rest thuis.
Tenzij je het kunt eten, drinken, lezen of luisteren natuurlijk.
Dat dan weer wel.