Cornette’s wereld

 
Zoals vrijwel iedereen maakten ook wij afspraken voor deze kerst. Wij zouden er weleens even een fijne kerst van gaan maken met Vriend en Vriendin!
Maar ach, wat heeft een mens eigenlijk te vertellen. Als je denkt dat je het leven kunt besturen en alles de baas bent is er altijd nog eentje die de zaak kan komen verpesten.
Terwijl half Nederland zich een weg door supermarktpaden knokte om bij het laatste voorgeprogrammeerde toetje te komen zag de Dood zijn kans schoon.
En zo bracht De Man zijn eerste vrije dag van deze kerstvakantie door met het regelen van een uitvaart die de dag na kerst zal plaatsvinden. De dood kwam niet onverwacht en het leven was lang en goed, maar als je zestig jaar echt gelukkig met elkaar bent geweest kan een afscheid ondanks een fijn leven toch heel zwaar zijn. Bovendien ben je dan zelf ook al heel oud en is het fijn om terug te kunnen vallen op mensen als De Man (en Cornette) die je even een stukje dragen.
Tegelijkertijd haalde de Dood nog een keer uit en probeerde een zeer dierbare van Vriend en Vriendin te treffen. Hij miste op een haar na want ook de Dood zit er weleens naast. Het gevolg is wel dat hun kerst in het teken zal staan van ziekenhuisbezoek en zorg om de toekomst.
Zodoende spraken we af dat we maar niks meer af zouden spreken voor de komende dagen. Bij allebei is de ijskast en vriezer gevuld. Aan eten en drinken geen gebrek. Zien we elkaar dan is het (altijd) goed. Zien we elkaar niet? Ook prima.
Samen hebben we alles in huis om er iets gezelligs van te maken als dat zo uitkomt.
Deze kerst bewijst echter voor ons vieren één ding. Op elkaar terug kunnen vallen, bij elkaar uit kunnen huilen, alles van je af kunnen praten en er gewoon ongedwongen en zonder wensen en eisen altijd voor elkaar zijn.
Dat is misschien wel echt kerstmis.

Fijne dagen.

Ja wat denken jullie nou. Dat ik de hele dag uit verveling een vel plastic bubbeltjesfolie kapot zit te knappen op de bank? Neen, driewerf neen. Excuses voor het feit dat ik even niet op bezoek geweest ben. Ik kom snel weer langs. Neen, Cornette en De Man zitten te wachten op een uiterst belangrijk telefoontje of mailtje. Spanning suist als bolbliksem door het huis hier. In de komende week zullen wij horen of we op maandag 17 december aanwezig mogen zijn bij Miljoenenjacht! Vanaf het moment dat de uitnodiging in de bus viel en wij onze persoonlijke code geactiveerd hebben is de spanning te snijden. Onze pas voor de garage was al bijgesloten. Die hebben wij niet nodig maar dat kan Linda niet weten.
Natuurlijk zijn we direct druk aan het oefenen geslagen. Alle koffers staan in de woonkamer. We hadden er maar twee dus voor de andere vierentwintig heb ik lege dozen gehaald bij de supermarkt en stickers gemaakt met “koffer 1, koffer 2, etc.etc.” De woonkamer is nu een beetje vol maar het is voor een goed doel. Aangezien wij dit spel normaal gesproken uitsluitend volgen onder invloed van alcohol en zoveel luiddruchtig advies leveren aan de kandidaten dat we eigenlijk niet weten wie wat wint en waarom, moeten wij dus oefenen.
“Ik ga daar niet staan!” roept De Man “Jij doet die koffertjes. Mij niet gezien!” Dus zodoende verstopt hij nu een aantal keren per dag briefjes met bedragen in de koffers en kofferdozen en ik kies er eentje uit.
Mijn fout is dat ik dan steeds die uitgekozen koffer openmaak en denk dat ik het bedrag gewonnen heb dat daarin zit. Maar zo werkt het blijkbaar niet. “Fout!” roept De Man dan “Wij gaan spelen om die koffer.” Ik zie daar het nut niet van in want ik heb die koffer al. Hij is van mij en ik maak hem open. Maar nee, ik moet de andere koffers gaan openmaken en wat daarin zit win ik NIET. Tot zover snap ik het inmiddels. Alleen als De Man De Bank gaat spelen raak ik weer in de war. Iedere keer als hij zegt dat ik 59.487 euro van hem krijg roep ik blij JAAAA! en denk dan dat het spel afgelopen is en dat wij een drieliterpak huiswijn (hangend aan het kraantje) gaan leegdrinken om mijn winst te vieren. Maar nee, ondanks het prachtige aanbod moet ik toch nog meer koffertjes gaan openmaken. “Dan hadden we in eerste instantie die briefjes er ook niet in hoeven stoppen” probeer ik nog “want we halen ze er nu weer uit.”
“Weet je wat” zegt De Man “Linda mag het je uitleggen. Dat wordt vast een geweldige uitzending waar ze nog lang aan terug zal denken.” Terwijl hij dat zegt zie ik een ondeugende blik in zijn ogen. Hier zit iets achter. Dit is niet goed. We gaan dus gewoon door met oefenen.
We hebben nog bijna twee weken. Dat moet lukken!