Cornette’s wereld

Oh wat is het leven toch interessant. Sinds een paar dagen pieker ik over een mevrouw die bij het postkantoor aan de balie stond. Ik stond erachter en met mij kon de hele omgeving horen wat zij fluisterde. “Ik heb 5.000 euro in mijn tas. In briefjes van 500. Kunt u die wisselen in briefjes van 50?” Dat kon de mevrouw achter de balie niet. “Ik kan ze wel voor u bestellen en dan kan ik het morgen wisselen.”
“Maar kunt u dan 1 briefje van 500 nu omzetten in 50-tigjes?” vroeg de dame in kwestie. Dat kon wel. Moest ze alleen even haar pasje door het pin-ding halen. Maar de mevrouw had geen pasje want ze had geen rekening bij de postbank. Oh Oh Oh, mijn oren spitsen zich in alle richtingen. “Dan kan ik helaas helemaal niets voor u doen” zei de baliemevrouw. “Maar waar kan ik dit geld dan wel wisselen?” paniekte de geldbezitster. “Bij uw eigen bank” was het advies. Ha Ha, dat ging dus niet. De eigen bank wilde het geld wel op haar rekening storten maar niet wisselen. En storten, dat was totaal uitgesloten.
Heerlijk zulke dilemma’s. Heb je geld, kun je er niks mee. “Ik kan het nergens uitgeven” piepte de paarse-briefjes-dame “niemand neemt het aan.” Loop je dan met je tas vol poen. Zalig! Ik stond in mijn broek te piesen van pret. En natuurlijk te gloeien van nieuwsgierigheid. Waar had die mevrouw dat geld vandaan? Waarom wilde zij het niet op haar rekening storten? In de min. Ja, die had ik zelf ook nog wel verzonnen.
En dan heb je pegels en dan kun je er niks mee. Eigenlijk wel een rare zaak. Dat je noch bij je bank noch bij het postkantoor gewoon effe 5.000 euro kunt omzetten in kleinere en handiger briefjes. Niks daarvan. Uiteindelijk vonden de dames een geweldige oplossing. Het poengeval zou een strippenkaart kopen en betalen met een briefje van 500. De eerste van 10 briefjes was gewisseld. “Maar ik kan u niet beloven dat mijn collega morgen dat ook zal doen hoor!” zei het balietiep. Loop je dan met je geld. Moet je 10 dagen achter elkaar naar het postkantoor om een strippenkaart of wat postzegels te kopen om een briefje van 500 te wisselen en dan nog afwachten of dat wel kan of niet.
Klein en bekrompen land Nederland. Je kunt mensen toch om een identificatie vragen ofzo? Je kunt toch registreren dat iemand geld wil wisselen? Maar waar hebben we het over? Over een pienutsbedrag van 5.000 euro. Voor veel mensen veel geld maar in zwartgeldwereld natuurlijk net effe helemaal niks, nul komma niks.
Eerst wou ik nog aanbieden om 5.000 euro van mijn rekening op te nemen in kleine briefjes en dat vervolgens weer te storten met haar briefjes. Niet gedaan. Toen ik dat ’s avonds vertelde tegen De Man riep hij: “Ben je nou helemaal van God los?” Dat ben ik niet dus vandaar dat ik het ook niet gedaan heb. Maar het blijft me bij. Heb je, om wat voor reden dan ook, een keer een mazzeltje in je leven, kun je helemaal niks met je poen.
Heerlijk klein land Nederland.

De Raad voor de Volksgezondheid & Zorg heeft een advies aan de regering geschreven met de titel “Rechtvaardige en duurzame zorg”.
Een piepklein stukje uit dit advies staat hierboven. Ik heb het zo’n 20 keer doorgelezen en het zit me niet lekker. Er is iets mee. Iets engs. Iets lelijks. De bedoeling is misschien goed maar als de desbetreffende gedachte gemeengoed gaat worden binnen de gezondheidszorg en als we nog eens een rare dictator (of dictatrice) krijgen die fout wil dan is het een eng stukje.
Want lees even mee met de laatste zin:
Een uitzondering hierop vormen die situaties waarin op basis van wetenschappelijk onderzoek is komen vast te staan dat de werkzaamheid van een interventie als gevolg van één van deze kenmerken groter of kleiner is dan die van andere groepen binnen dat kenmerk en dat de verschillen niet door andere factoren kunnen worden verklaard.
Even in jip-en-janneke-taal. Wat ik dan lees is dit:
U bent van Hindoestaans/Surinaamse afkomst en uit wetenschappelijk onderzoek is komen vast te staan dat u, vanwege uw etnische afkomst, een veel grotere kans op hart- en vaatziekte hebt dan mensen van een andere afkomst. Als wij u behandelen (dotteren bijvoorbeeld) dan zit u hier over vijf jaar weer en zijn we nog even ver. Derhalve willen wij u wel helpen maar dat moet u dan zelf betalen.
Er zijn vast nog meer hele enge jip-en-janneke varianten te verzinnen.
Ga me nou niet vertellen dat het risico op een dergelijke interpretatie klein is. Dat ligt geheel aan de partij of beweging die op dat moment de touwtjes in handen heeft. Maar komt die beweging dan wel aan de macht?
“Gaat niet gebeuren” hoor ik dan. Gaat wel gebeuren zeg ik. Lees de weblog van die 100.000x uh-uh-uh-in-één-zin zeggende griezel. Kijk eens naar de reacties op haar Hyves en naar het aantal verwante Hyves die in het leven zijn geroepen de afgelopen dagen.
Hoogste tijd voor een Staatslot, een dikke prijs en een huisje héééél ver weg.

Soms heb je geen keus. Als je ver weg wilt en binnen een redelijk aantal uren in de warme zon wilt liggen/zitten/zwemmen dan moet je een vliegtuig in. Zo gezegd, zo gedaan. Leuk is anders. Een hobby gaat het nooit worden maar het zal me ook niet tegenhouden. We hadden een klein vliegtuig. Ik vind een Boeing 737-800 een klein vliegtuig. Drie piepkleine poppenstoeltjes, dan een gangpad waar een cavia nog klem komt te zitten en dan weer drie piepkleine poppenstoeltjes. Het opstijgen is redelijk spectaculair. Lekker achtbaanspannend zal maar zeggen. Tijdens het vliegen kun je net doen of je in een bus zit.
Tenzij die omhooggepromoveerde buschauffeur die in de cockpit zit zonodig moet gaan omroepen dat we 12 km hoog zitten en dat het 45 graden onder nul is buiten. “En als u aan de linkerkant uit het raampje kijkt ziet u Nice liggen.”
Sodemieter toch op. Ik wil toch helemaal niet uit het raampje kijken en zien dat ik niet in een bus zit. En dan een half uur voor het zover is omroepen dat we gaan landen. Een half uur !!! Ik haat landen. Als zo’n ding eenmaal in de lucht zit dan ook maar in de lucht blijven. Tot overmaat van ramp zaten we op de terugweg op de achterste rij in het vliegtuig. Voordeel daarvan was dat we als eerste aan de beurt waren toen de saucijzenbroodjes langskwamen. Die waren twee rijen later al op. Nadeel was dat ik tussen twee vrolijke tiepjes ingeklemd zat. Aan het raampje De Man die voortdurend riep: “Kijk dan Net, kijk dan hoe mooi.”
“Neehee!!” riep ik dan en bleef stug voor me uit staren. Aan de linkerkant een mevrouw die vroeg of ik landen eng vond. Ik bevestigde dat en terwijl de huisjes beneden steeds groter werden jubelde ze jolig: “Ach, wij gaan altijd op de achterste rij zitten want als er iets fout gaat tijdens de landing is dit de veiligste plek.”
Het was een geweldige vakantie. En vliegen is nog altijd veiliger dan het doorsnee personeelsuitje van vandaag de dag.

Da’s me nou ook wat moois: heeft ons aller Cornette eindelijk haar afkeer van alles wat zich niet over vaste bodem voortbeweegt overwonnen, en dan kan ze weer geen verslag doen van haar avonturen daar in den vreemde.
Zij en De Man zijn tot de Wereldburgers toegetreden, maar nou blijkt het inburgeren daar toch ietwat tegen te vallen. De toetsenborden daar hebben blijkbaar een andere indeling en dus zitten al je gewone leestekens plus wat gewone letters op een andere plek, met alle leuke gevolgen van dien.
Overigens ken ik dat gevoel nu zelf ook, want sinds kort heb ik er op m’n werk een Zuid-Afrikaanse collega bij gekregen en die praat en mailt zo ongeveer in dezelfde opmaak als Cornette in haar opstel. Duidelijk niet zo simpel om te volgen, dus. Overigens een prima gast en méér dan slim.

Ben héél benieuwd hoe trouwens de lokalen daar hun Nederlandse Inburgeringscursus invullen en uittypen: als dat ook op diezelfde toetsenborden moet dan snap ik wel dat er veel niet slagen!

En hoe zou het gaan met het Inburgeren ter plekke van Cornette en De Man daar? Zou dat daar ook verplicht zijn, of is men gewoon blij dat ze komen logeren en talen ze ook niet naar ‘de lokale identiteit’?
Dan bevinden ze zich in prima gezelschap, want ook onze eigen aanstaande koningin, Maxima, is nog steeds op zoek naar ‘de Nederlandse Identiteit’, zoals ze gisteren vertelde bij de presentatie van een rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Volgens haar bestaat die eigenlijk niet, net zomin als een Argentijnse identiteit of van welk land dan ook. We denken in Nederland nog teveel zwart-wit.

Kijk, da’s andere koek dan lukraak roepen dat al die vreemden maar weg moeten en dat een dubbel paspoort verboden zou moeten worden. Er blijft tenslotte gelden dat het niet erom gaat wie mensen zijn, maar wat mensen doen en kunnen. Zo bezien is komt volgens mij ook de kreet ‘inburgeren’ in een heel ander licht te staan: die mag je best handhaven, alleen niet zo eng binnen landsgrenzen, maar verbreed tot de hele wereld: ‘wereld-inburgeren’. En dan kén ik nog wel enkele lieden met een ernstig beperkte blik en een bijbehorende vernauwde geest die ik dan graag een cursusje ‘wereld-inburgeren’ zou willen laten volgen!

Dus: Cornette en De Man: laat je door zo’n dwarse toetsplank niet hinderen, maar geniet vrij en blij van dat andere plekje op ons aller wereld. Bang voor ‘dichtgroeien’ door veel eten en drinken hoeven jullie ook al niet meer te zijn. Niet alleen staat weldoorvoed zijn daar in hoog aanzien, maar ook: mochten jullie dik en rond terugkeren straks, dan kan er een speciale ambulance geregeld worden voor het vervoer. En dat vervoer kan dan ook wel eens naar de dichtstbijzijnde sportschool zijn, waar jullie de pondjes-teveel er weer af kunnen trainen: dat is namelijk gratis in het basispakket Ziekteverzekering opgenomen. Ja,ja, allemaal ingesteld tijdens jullie afwezigheid!