Cornette’s wereld

Ze witten in Qfrikq: En qls jullie denken dqt ik op woùn Qrqbisch toetsenbord een logje gq schrijven dqn heb je het goed ,is:
Bovendien heb ik dqqr geen tijd voor: Zqnt ze ,oeten hier de hele dqg eten en drinken; wze,,en en wonnen en dqn is er niet nog eens tijd voor een logje:
Bovendien krijg ik echt hele,qql de hik vqn dqt toetsenbord in dqt internetcqfe:
Dus in tegenstelling tot zqt ik gedqcht hqd schrijf ik geen letter de eerstko,ende zeken en die ik jullie begin oktober zel zeer terug:

Een zqr,e groet vqn Cornette die hier in de won; wonder een pqrqsol ligt en wo qf en toe in het wze,bqd duikt:

Eigenlijk heb ik nergens meer zin in. De pre-vakantieblues noem ik het. Gelukkig lukt het me nog om even weg te zakken in een boek. En natuurlijk speel ik uren met mijn nieuwe Nintendo DS Light (roze) met alle gekregen extraatjes (ook roze) en Super Mario Bros. Maar ineens zit ik vast in Wereld 3 en weet met geen mogelijkheid langs die klimhekken te komen. In de eerste week moest ik al googelen of er ergens een verklapper stond omtrent het passeren van de Big Boss aan het einde van de eerste Wereld. Gelukkig gevonden.
Nu moet ik weer zoeken of er ergens een zevenjarige verklapt hoe ik die hekken kan beklimmen zonder er iedere keer af te donderen. Levens genoeg. Je gaat gewoon iedere keer terug naar de eerste Wereld en speelt het eerste level. Dat doe ik inmiddels met mijn ogen dicht. In dat eerste level moet je natuurlijk niet die reuzepaddenstoel aanklikken. Gewoon links laten liggen. Je haalt een Fire-Mario op en aan het einde wacht je rustig tot de klok op twee gelijke cijfers staat alvorens je in de vlaggemast springt. Bij sommige cijfers krijg je een Rode Paddenstoel en kun je je mandje vullen met een leuk extraatje en bij andere cijfers krijg je een groene paddenstoel en kun je extra levens verdienen. Dus op een rustige ochtend als mijn hersens nog niet wakker zijn speel ik zo’n 75 levens bij elkaar en ga daarna weer terug naar die stomme hekken.
Die krabben met die bommen waren trouwens ook niet mals. Nu is zwemmen nooit mijn sterkste punt geweest en ook als Super Mario ben ik er geen ster in.
Het hele spel doet me erg denken aan onze militaire missie in Papaverland. Je staat er helemaal alleen voor. Er is sprake van verlies van levens. Halverwege kom je een boze draak tegen en als je die verslagen hebt wacht er aan nog grotere boze draak aan het einde. Heb je die om zeep geholpen dan opent zich een nieuwe wereld en ziet alles er ineens anders uit maar ook de nieuwe wereld zit weer vol met griezels. Steeds als je denkt gewonnen te hebben is er weer een nieuwe wereld en begint de strijd opnieuw.
Zo kun je nog jaren doorgaan. Dat is ook het geval met onze missie in Papaverland. Als de grote jongens en meisjes die daar willen blijven eerlijk zijn moeten ze ons wel vertellen dat we nog zeker zo’n 20 to 30 jaar nodig hebben om dit spel tot een goed einde te brengen. We kunnen dat niet alleen maar hebben veel hulp nodig. En helemaal aan het einde blijkt dan dat we op een andere plek weer opnieuw moeten beginnen omdat de griezels zich elders verstopt hebben.
Net als de echte Super Mario een volledig zinloze bezigheid. Niets anders dan tijdverdrijf.
Jammer is alleen dat je in het echt niet steeds nieuwe levens kunt verdienen.
Die ben je kwijt en die komen nooit meer terug.

Kijk, we kunnen natuurlijk niet allemaal even slim en bijdehand zijn, niet allemaal even gestudeerd en geleerd. Bepalend daarbij zijn aanleg en afkomst, natuurlijke aanleg en sociale en financiële mogelijkheden.
Daarom was het ook enige tientallen jaren lang gebruikelijk om de
minder draagkrachtigen in onze maatschappij zoveel te steunen dat ook zij de best denkbare opleidingen konden volgen. Inmiddels is dit systeem zodanig afgekloven dat alleen de van huis uit rijksten of de echte grote genialen nog door de studie heenkomen. De doorlooptijden van de diverse studies zijn daarbij dusdanig ingekort dat haast geen student meer toekomt aan sociale opbouw en weer helemaal het ‘blokhoofd’ van weleer wordt.

Als je dan zo eens over een aantal weken de oogst verzamelt van een aantal gebeurtenissen in de maatschappij waarbij verschillende afgestudeerden betrokken zijn, dan weet je zeker dat het in de komende jaren alleen maar nog erger kan worden, als er tenminste niet snel een grote ommekeer plaatsvindt in het studie-systeem.

Een greep uit de laatste weken:

In een zeker ziekenhuis hadden ze wat slangetjes verwisseld, waardoor er wat gasjes verkeerd stroomden, met een leuke steekvlam tot gevolg in de buik van de patiënt in kwestie. Mijn verbazing over de kennelijk technische mogelijkheid hiertoe viel zelfs volkomen weg tegen de overdonderende wijsheid van de onderzoekende Inspectie voor de Gezondheidszorg, die uitkwam met het volgende verhelderende advies aan de ziekenhuizen: “Voortaan goed de slangen en aansluitingen controleren”.
Nou, daarvan hebben wij allen echt niet terug: hiervoor moet je heus jaren gestudeerd hebben, da’s duidelijk! Dat hadden de ziekenhuizen zelf ook nóóit bedacht…

De actiegroep “Lekker Dier” hield een betoging tegen het misbruik van jonge dieren die veel te jong al worden geslacht. Ter illustratie hiervan hadden zij een aantal van hun eigen jonge kinderen meegebracht in de betoging. Omgerekend waren die kinderen namelijk net zo oud als de slachtkuikens en kistkalveren in kwestie. Het maakt dan goed duidelijk waar we mee bezig zijn, nietwaar? Nou, nietwaar, dus. Daar was bijv. het kamerlid Atsma (ook gestudeerd allicht) met de opmerking: “Dit mag niet, dit is misbruik van kinderen”. Ooit zo zout gegeten? Hij mist dus volledig de precieze bedoeling van de actie, maar onderkent (zijnerzijds onbedoeld en blijkbaar onwetend) wél meteen het schrijnend onrecht dat jonge dieren wordt aangedaan! Is dus wél één van onze volksvertegenwoordigers…
Overigens verwacht ik nu van deze zelfde heer wel een gelijksoortige opmerking nu er in Duitsland een Nederlandse veewagen is aangehouden, omdat men het bloed eruit zag druipen onderweg. Naar bleek omdat er veel te veel varkens op elkaar in die wagen zaten gepropt, waardoor de dieren van ellende en frustratie elkaar gingen bijten. Ik héb wel zo’n ideetje om de betrokkenen hiervoor afdoend te straffen: ze mogen terug vervoerd worden naar de Nederlandse bajes, maar dan ook met z’n allen in een mini-tje of oud VW-kevertje, en met gesloten ramen, graag. Wellicht dat de heer Atsma ook mee kan reizen?

Dan hadden we ook nog een mini-Mabel-gate-tje. Naar nu blijkt hebben Mabel en/of haar droomprins begin 2006 de tekst in de Engelstalige versie van de internet-encyclopedie Wikipedia zitten aanpassen, waarbij zij de opmerking ‘false information’ verwijderden. Als klap op de vuurpijl deden ze dat ook nog eens via de lijn uit Huis ten Bosch, alsof H.M., gewapend met een karwats achter hen staand, het hun stond te dicteren. Je hóórt het schoonzusje Maxima alweer roepen: “Wéér een beetje dom, Mabel!”.
Ondertussen ook hier: gestudeerde lieden, en vermoedelijk niet op een armzalig studie-toelagetje behaald. Hier ga je toch echt weer denken (na alles wat er al eerder is gepasseerd): kunnen we nou met z’n allen niet eens besluiten, dat het, bijv. ná Willem-Alexander, maar eens over moet zijn met dat Middeleeuwse gedoe van erfopvolging? Dat we Amalia, Alexia enz. op voorhand verlossen uit hun lijden en dat ze fijn hun eigen weg mogen kiezen? Dat we voortaan een president kiezen voor een bepaalde tijd, waarbij je tenminste ook zo iemand tussendoor kunt wegsturen bij gebleken domheid of malversaties? De oude leden van Oranje houden we er dan gewoon nog een tijdje bij – tot ze op natuurlijk wijze zijn uitgestorven – als leuke folklore, met openlucht-museum-paleizen en al.

En wat alle ‘hogere’ studies betreft: minister Plasterk, dóe er wat aan: maak de studies juist weer langer, namelijk verlengd met een jaar of 2 ‘maatschappelijk werk’ (dezelfde jaren die Cornette al voorstelde voor alle jongeren vanaf de 18) mooi als vervangende dienstplicht. En dan dopen we het ‘maatschappij-plicht’! Kan nog net mee voor Prinsjesdag!

Maar, Wedden dat? Wedden, dat sommigen dat nou net weer iets doms vinden van:

Je hebt van die mensen hè? Je hebt ze echt. Die denken niet alleen, ze storten niet alleen, ze praten niet alleen, ze DOEN ook. Handjes uit de mouwen, voetjes op de pedalen en hop! Naar Gambia met een oud barrel van een auto. Volgeladen met dingen die wij niet meer willen maar waar ze daar nog erg blij mee zijn.
Nu heb ik niks met auto’s. De trouwe lezer alhier heeft dat vaker mogen vernemen. Ik ben een beetje bang in een auto. Het gaat allemaal zo hard en de wereld is bezaaid met idioten die nog harder gaan.
Maar Tien en Rob hebben daar blijkbaar geen last van. Tien heeft speciaal voor dit project haar rijbewijs gehaald. Met dat roze pasje stapt ze vrolijk naast Rob in een oud barrel uit 1986 en scheurt op 27 oktober richting Gambia met de Amsterdam Dakar Challenge 2007. Aldaar zullen zij een schooltje opzetten (hun project) in de plaats Ghunjur.
Tien heeft een eigen weblog maar daar gaat het nu even niet om. Ze heeft geen tijd meer om te schrijven en voor tegenbezoekjes al helemaal niet. En je weet hoe dat gaat. Kom jij niet bij mij? Dan kom ik ook niet bij jou.
En zo dreigt de belangstelling voor het project van deze kanjers wat op de achtergrond te geraken. Op de website en de weblog over dit project kun je alles lezen.

Maar nu even wat anders. Om dat schooltje te kunnen bouwen zijn sponsors nodig. Ze hebben al een leuk bedrag bij elkaar en een heleboel kado gekregen spullen. Maar het streefbedrag is nog niet bereikt!
En het is zo simpel als wat. Je geeft een machtiging af en dat bedrag wordt pas afgeschreven als ze hun doel hebben gehaald. Het is dus niet zo dat ze ter hoogte van de Cote D’Azur de Jeep in de berm parkeren, de klapstoeltjes uit de achterbak sleuren, een stukje stokbrood smeren en het er eens even lekker van gaan nemen. Geen sprake van.
Er is nu zo’n 3.300 euro en Tien zou dat graag opgetrokken zien tot 5.000 euro. Derhalve verslijt zij haar schoenzolen met het uitdelen van flyers op markten, het geven van benefietavonden en noem al die ongein maar op.

Het doet er in dit geval niet toe of je denkt dat zo’n schooltje nut heeft. Het doet er niet toe of je gelooft in ontwikkelingshulp of niet. Het doet er niet toe of je een bloedhekel hebt aan alles wat met Afrika te maken heeft. Het doet er niet toe of je al meespeelt in allerlei loterijen.
Wat er toe doet is dat je de energie, de inzet, de kracht, het enthousiasme en de moed van dit stel een zetje geeft. Dat wij webloggers eens even de eurootjes ineen slaan. Dat wij eens even laten zien dat wij webloggers elkander steunen door dik en dun. Dat wij op elkaar kunnen rekenen.

Uitprinten, invullen en op de bus doen. Dat is mijn verzoek aan jullie.
Niet morgen maar nu.

Het machtigingsformulier kun je via hun website vinden maar ook hier.

Tien en Rob.
Ga met goede moed en onze goede wensen en kom gezond weer terug.