Geweldig zo’n verregende zomer. Weten we weer even wie de baas is. Volgens een aantal amateur weervoorspellers zal er in augustus nog een hittegolf volgen. Ik geloof er niks van. Het regent en het blijft regenen tot zo ongeveer volgend jaar maart. Kan mij allemaal niet schelen. Juist als het regent lezen mensen veel en dat doet de zaak heel goed. Verder speur ik naar boeken op Bookmooch. Wie Engelstalig leest en ook weg te geven heeft moet zich zeker eens op een regenachtige middag in deze website verdiepen.
Het nieuws lees ik niet meer. Al die ellende en je kunt er toch weinig aan veranderen. Alsof er niks meer te lachen valt. Er valt nog genoeg te lachen. Kijk nou eens naar Vriendin. Haar splinternieuwe mobieltje liet het al snel afweten. Terug naar de winkel. Garantie en derhalve geen enkel probleem. De reparatie liet echter op zich wachten en wachten en wachten en wachten. Uiteindelijk maar eens gaan vragen in de geldwit/was belwinkel.
“Maar uw mobieltje is al heel lang weer gerepareerd” zei de verkoper “en ligt hier al een hele tijd op u te wachten.”
“Waarom heb je dat dan niet laten weten?” vroeg vriendin.
“Dat heb ik gedaan” zei de verkoper “we hebben u heel wat keren gebeld maar u neemt nooit op.”
“Welk nummer heb je dan gebeld?” vroeg vriendin.
En jullie kunnen het antwoord vast wel raden. Ja hé?
Inderdaad. Het nummer van het gerepareerde en in het magazijn liggende mobieltje.
Heerlijke zomer.
Soms kun je weleens een piekertje hebben. Ik heb een piekertje over dood. Dood gaan we allemaal. Dat is het punt niet. Het piekertje zit hem in het feit dat doodmaken niet mag. Althans, volgens de 10 geboden. Gij zult niet doodslaan staat er in de Bijbel. Dus als je niks met de Bijbel hebt dan is het zo’n punt niet. Dan mag het wel. Onze Minister van Defensie is een zeer bijbelvast man. Hij leest er vast elke dag in. Zou hij nu van mening zijn dat doodslaan niet mag (want dat staat er letterlijk) maar dat doodschieten dus geen probleem is? Zoiets moet het wel zijn want hoe kun je anders met deze levensovertuiging een goed Minister van Defensie zijn.
Dat is een piekertje.
Heb ik nog een piekertje. Gaat ook over dood. Of over leven. Het is maar hoe je het bekijkt.
Stamcelonderzoek is doodslaan. Dat zeggen veel bijbelgetrouwen (waaronder ook onze Minister van Defensie en zijn club). Eén daarvan is ook George Dubbeljoe Bush. Voorwaar niet de minste en omdat hij niet de minste is kan er helaas geen geld vrijgemaakt worden voor stamcelonderzoek. Dat is namelijk moord en daar is hij erg op tegen. Nadat je uitgelachen bent en een spuugbakje gepakt hebt kun je het hem zelf even horen zeggen. Stamcelonderzoek is moord. Het is het vernietigen van menselijk leven en alle leven is heilig. Dat zegt hij allemaal. Waarom dat wel geldt voor een embryo van een paar dagen oud maar niet voor iemand die in een dodencel zit is mij een raadsel. Piekertje.
Misschien komt dat omdat iemand van deze wereld afspuiten met een giftig middel uit een injectienaald geen doodslaan is. En dan mag het blijkbaar weer wel. Zelfs als uit onderzoek gebleken is dat 1 op de 4 onschuldig was. Er zijn staten waar de doodstraf verboden is. En er zijn ook staten waar ze wel stamcelonderzoek willen toestaan. Die stouters gaan dus helemaal tegen hun leider in. Ook de EU denkt erover om geld vrij te maken voor stamcelonderzoek. Onze Gristelijke partijen zijn daar tegen maar zullen een JA van de EU moeten accepteren.
Een mens kan heel wat piekertjes hebben op die ene mooie zomerdag.
Laatste piekertje van vandaag. Hoe gaat het eigenlijk met Michael J. Fox?
Kijk zelf maar:
Ja, kijk maar ‘ns goed hierboven naar de titel van dit stukje:
Is-ie soms weggevallen? Nee, goed kijken, zie je ‘t nou? Inderdaad: daar staat alleen maar een streepje. Wat nu? Geen inspiratie voor een titeltje?
Of waren ze op, die dikkere letters? Het lijkt in ieder geval op niets, het stelt helemaal niks voor, het kan compleet genegeerd worden, toch?
Wel, zo voelde ik me nou precies toen ik m’n kennismakingsgesprek had gehad met m’n nieuwe chef op het werk. Die rouleren nogal eens, dus we zijn heel wat gewend op dat vlak. Maar ja, je wordt een dagje ouder, of de nieuwe generatie wordt een dagje jonger, het is maar hoe je het bekijkt.
Als er dan weer eens zo’n fieve jongeman binnenstapt met modern kapsel (de ‘Brylcream’-stekeltjes springen je tegemoet) en dito kledij, boordenvol frisse ideeën en de bijbehorende stralende blik in d’ogen, dan bén ik al op m’n hoede: hoe erg gaat dit worden? Na een rondje collectief, waarin hij zich aan de groep voorstelt, wenst hij nog apart met elk van ons te praten.
Nou, dat kan altijd; tot dusver alles goed.
Als ik als nummer 3 binnenkom slaat hij een nieuw blad om op z’n aantekenblok en zegt, het pennetje zwevend boven het papier:
“Nou, vertel het maar eens, ik ben er klaar voor!”
“??”
“Ja, jij hebt de bühne, het is jouw show!”
“??”
“Nou, alles wat je kwijt wil, en hoe je over ons denkt; geef maar een rapportcijfer, mag tussen 1 en 10 of 1 en 5 of A tot E. Ik ben één al oor!”
Dat laatste kan ik zo op het oog niet ontkennen, maar ik wil toch wel graag nader weten naar welk onderwerp de belangstelling speciaal uitgaat: onze werkzaamheden zijn zo veelomvattend dat je er uren mee kunt vullen, maar je kunt je ook richten op één klant, of op één specifiek probleem.
“Nee, ik wil jou eerst zelf leren kennen, daar sta ik helemaal open voor. Ben je getrouwd?”
Op veel had ik gerekend, nog meer dacht ik voorzien, maar dit toch niet. Verbluft zeg ik niettemin: “Nee” (want in tegenstelling tot ons aller Cornette die ‘De Man’ tot haar gezel mag rekenen, verkeer ik, PdeB, niet in het gezelschap van een ‘De Vrouw’).
“Nee?? Nooit geweest ook? Ook geen kinderen of zo?”
Dan ben ik weer bij de les: is-ie helemaal van hier en ginder en weer terug? Zoiets vráág je toch niet zomaar de eerste keer dat je iemand ontmoet? Dat komt – eventueel – later toch wel, en dan nóg alleen als je elkaar ‘ligt’ en vertrouwt?
En dan gebeurt het: meneer zet een STREEPJE op z’n bloknootje! Zo’n klein, petieterig, lullig MINTEKENTJE. Een aanduiding van: NEGATIEF, NIKS WAARD, NIET de moeite om IETS over op te schrijven!
Blijkbaar, mensen, ben ik (zoals protestzanger Armand al langgeleden zong) ‘dan te min’, als ik geen duo vorm met wie dan ook. Daarmee ben ik dus ook niet interessant, een MINNETJE. O, ik ben heus de enige niet die zoiets meemaakt, maar het doet er niet minder pijn om. Het is ook vooral die ongevoeligheid die eruit spreekt: totaal geen benul van de mogelijke pijn en het verdriet dat daarachter kan zitten voor de betrokkene. Dan het respectloze: zo’n snotaap die een duidelijk oudere botweg overvalt met z’n yuppenvragen. Zouden ze op die managercursusjes nou echt alleen maar trucjes aanleren en manipulatie van mensen, in plaats van oprechte belangstelling voor de ander te kweken en de bereidheid te willen leren van oudere en ervarener mensen? En waar blijven hier dan de vermaarde en inmiddels roemruchte ‘normen en waarden’, Balki, waar ben je?
Onze hele maatschappij zit trouwens nog steeds vol met dat gericht zijn op ‘(echt)paren’ en ’stellen’. Zo was er laatst een leuke aanbieding voor een concert: 2 kaartjes voor de prijs van één! Leuk, toch? Ja, maar je kon niet 1 enkel kaartje voor de halve prijs krijgen, alleen maar 2 voor 1…
Andere voorbeelden zijn er vast legio…
Hoe het gesprek verder ging zal ik jullie besparen, maar laat ik zo zeggen dat het baasje zo’n soort vraag voorlopig niet meer zal wagen te stellen…
Ja zeg, uiteindelijk voel ik me helemaal niet MINDERwaardig aan wie dan ook, niet om redenen van burgerlijke staat tenminste. Gezien het laakbare gedrag van het chefje in kwestie voel ik me juist positief gestemd, meer waard, en wil er boven staan: geen MIN dus, maar een PLUS!
Laat ik daarom alsnog de titel ‘-’ maar vervangen door: ‘+’ !
PdeB
Excuses. Even erg druk. Heel erg druk. Terwijl iedereen de koffers aan het pakken is om alsnog de zon op te zoeken heb ik het even heel erg druk. Co-schrijver PdeB is ook met vakantie maar stuurt zo af en toe wel een bericht vanuit zijn tweede huis aan het water. En ook in het water zo onderhand denk ik.
Toch slipte er een opmerkelijk nieuwsberichtje voorbij afgelopen week. Ik moet er nog om lachen. Alhoewel ik zoiets doms van de SP niet verwacht had. Wat een domme zet van de SP. Een hele domme zet. Je weet toch op voorhand dat iedereen gek wordt van het idee alleen al? En als je dan een idee hebt waarvan je weet dat het totaal geen kans heeft en helemaal weggelachen wordt dan kun je misschien beter iets anders bedenken. Want wat wil de SP? Die willen dat mobieltjes verboden worden op scholen. Ha Ha Ha Ha Ha Ha Ha en nog eens Ha. De PvdA en het CDA lieten onmiddelijk weten er niet van te willen horen. Geen betutteling wat hun betreft. We gaan een beetje bij de les zitten zijn op school. Kom nou. Dat zou toch te zot voor woorden zijn. Zonder mobiel kun je geen leuke filmpjes maken van leerkrachten en klasgenoten om die later op internet te zetten. Je kunt niet even SMS-sen tijdens een rekenles. Nee, het is te voorzien dat dit geen schijn van kans gaat maken. De schoolgangers zelf protesteren niet want die doen toch wat ze zelf willen en trekken zich van zo’n verbod niks aan. De ouders hebben zich nog niet laten horen maar dat komt wel als het serieuze vormen gaat aannemen. Je moet je kind toch kunnen bereiken? Je moet toch weten waar die uithangt? Op school zou ik zeggen maar blijkbaar hoeft dat niet zo te zijn. Misschien is het een beter idee om de mobieltjes op te nemen in de ziektekostenverzekering. Want vrijwel ieder kind wordt tegenwoordig met zo’n ding in de hand geboren en laat het niet meer los. Hooguit wordt het eens in de zes weken omgeruild voor een nieuwer exemplaar met meer mogelijkheden maar loslaten is er niet meer bij.
Moeten mobieltjes ook 35 euro duurder worden? Tenslotte kun je daar ook filmpjes mee maken net als met digitale fototoestellen. Kijk! Daar heeft de EU nog niet aan gedacht. Dat briljante idee is ze nog niet in de hersenpan geschoten. Komt misschien omdat ze ook iets teveel met hun mobiel aan het spelen zijn tijdens het werk.
Hoogste tijd om een mobielloze dag in te voeren. Gewoon om weer even dat gevoel van vroeger op te roepen. Dat gevoel van rust. Niet bereikbaar en niemand weet waar je bent.
Een heerlijk gevoel. Ik zal het nog lang koesteren.
Recent Comments