Er is gewoon geen ander woord voor: chantage! Het is simpelweg je reinste chantage wat de verenigde werkgeversclubs proberen uit te oefenen: in ruil voor zo’n 200.000 banen voor idem zoveel werklozen willen zij dat ‘het ontslagrecht wordt versoepeld’, lees; dat het voor hen goedkoper wordt om de – vooral oudere – werknemer te ontslaan.
Alsof het creëren van werkgelegenheid ook maar íets uitstaande zou hebben met het ontslaan van werknemers, behalve dan dat het precies het tegenovergestelde is! Ook komt het hele idee zeldzaam cynisch over: met de ene hand geven, met de andere hand terugpakken; ja, ja, ‘zaken zijn zaken’ tenslotte. De puur op eigenbelang gerichte baasjes ten voeten uit. Omdat onze maatschappij zo graag de resterende groep niet-werkenden aan de slag willen helpen/forceren menen zij zich dit schandalige potje chanteren te kunnen veroorloven.
Inhoudelijk deugt er ook niks van: de aan te bieden contracten gaan over 3 x 1 jaar, altijd met een ontslagrecht van 1 maand; de gewone werknemers kunnen nog steeds per 2 maanden worden ontslagen, alleen: het kost geld! Bij ontslag krijgt de betrokkene 1 maandsalaris voor elk gewerkt jaar, en boven de 45 jaar wordt dat 1,5 tot 2 maandsalarissen. Behalve bij collectief ontslag, dan, want dan gelden die wetmatigheden opeens niet meer. Maar voor het ‘hogere kader’ (leiding, bestuur, directeuren enz.) gelden dan juist buitensporige bonussen en gouden handdrukken en dat is dan ook inderdaad dezelfde groep mensen die meestal ook het hart van die werkgeversclubs vormt, tel uit je winst…
Nee, de regeling is al soepel genoeg, maar de bovenbaasjes vinden het te duur. Gelukkig staan de vakbonden vooralsnog pal. Hopelijk blijft dat ook zo en laten zij zich niet alsnog in een of ander smerig valletje lokken.
Zo hebben de werkgevers natuurlijk niet toevallig vlak voor het grote overleg van deze dagen dit plan gelanceerd: als het lukt hebben ze vette winst, als het niet lukt kunnen ze mooi de bonden de schuld geven: die ‘lagen weer eens dwars’. Ja, die trucjes moet je wel blijven doorzien..
Werkgevers: Willen jullie zo graag de hoge ontslagkosten bestrijden? Doe dan eens wat aan jullie asociale zelfverrijking, moet je eens zien wat dat oplevert en uitspaart. Maar dat zal wel teveel gevraagd zijn: dan snijden jullie jezelf in het vette vlees, stel je voor!
Regering: de werkgevers hebben zich lelijk in de kaart laten kijken: blijkbaar ZIJN er dus mogelijkheden tot het scheppen van zoveel banen en kan dat ook financieel voor elkaar gebracht worden. DOE dat dan ook en wel ONGEACHT dat ontslagrecht. Laat je niet chanteren via deze verkapte loonsubsidie voor de werkgevers, anders gaat dit idee voor tijdelijke banen zeker niet slagen, zeker niet voor de langdurig werklozen!
Moet er wel of geen referendum komen over het nieuwe Europese verdrag?
Wat mij betreft niet. Het referendum is er al geweest, het antwoord gegeven en dus zijn we klaar. En nu ineens zijn er wat punten en komma’s op een andere plaats gezet en krijgen we de vraag opnieuw voor de kiezen omdat de eerste keer het antwoord niet beviel.
Je stelt dus een vraag, het antwoord is niet naar je zin en wat doe je dan? Je blijft de vraag 100.000 keer herhalen totdat je het antwoord krijgt wat je had willen hebben. Voormalig minister Ben Bot zegt het zelf: “Dit verdrag bevat slechts graduele verschuivingen.”
Goed zo. Dan blijft het antwoord uit het eerste referendum fijn overeind. Maar dat bedoelde Ben Bot niet. Dat bedoelen ze geen van allen. Ze willen vanaf nu net doen alsof we JA gezegd hebben. Want een nieuw referendum is linke soep. Stel dat er weer een NEE uitkomt.
Camiel Eurlings slaapt er niet van maar ziet wel een tweede referendum aankomen. Helaas moest hij zonodig zijn plasje kwijt op het moment dat ik in de keuken met scherpe messen stond te zwaaien. Levensgevaarlijk! Achter mijn rug verscheen Camiel op de TV en braakte:
“Wie nu nog nee zegt is geen knip voor de neus waard.”
Sta je daar met je messen. Hak, hak, chop, chop, snij, snij. En dan proberen om tijdens zo’n krankzinnige arrogante opmerking niet je vingers in de nasi te verwerken. De heer Camiel Martinus Petrus Stephanus Eurlings heeft blijkbaar nog niet in de gaten dat wij hier in een democratie leven. Bij verkiezingen of referenda dienen wij allen de uitkomst daarvan te accepteren. Ook als die uitkomst je niet bevalt. Als je verhaal niet goed is en je argumenten niet overkomen en je niet in staat bent om de kiezer te overtuigen dan moet je wellicht constateren dat er in je eigen kamp iets niet helemaal jofel is.
Ik kan, mag, zal, wil en eis het recht om een eigen mening te mogen hebben en als die mening afwijkt van die van Camiel Martinus Petrus Stephanus Eurlings dan wil dat niet zeggen dat ik “geen knip voor de neus waard ben.” Hoe durft zo’n snotkuiken zoiets te zeggen? “Als jij niet doet wat ik wil dan ben jij geen knip voor de neus waard.” Het ontbreekt er nog maar aan dat dat lege dekbedovertrek erbij gaat staan stampvoeten. Die omhooggevallen vertegenwoordiger in tweedehands hagelslag zou zich ernstig moeten schamen.
Een nieuw referendum? Doe maar JA. En wat zeg ik dan. NEE ! Al is het alleen om Camiel te pesten.
Terug van een weekje weg. Wie wil weten waar we waren kijkt bij Culinette. Lekker zo’n weekje zonder nieuws. Geen dooien, geen ellende, geen oorlog en geen narigheid. En bij terugkomst een berg post waarvan het grootste deel zo de papierbak in kan. Behalve de brief van Joop van den Ende. Die heb ik met tranen in de ogen gelezen. Wat een lieve, lieve brief. Joop wil graag dat wij naar de musical Tarzan komen. En als we een troep vrienden meenemen dan krijgen we wel 15 euro korting per kaartje. Nou hebben we genoeg vrienden maar er zitten er toch maar weinig tussen die meewillen naar de musical Tarzan. Moet je ze eerst erg dronken voeren en vervolgens mogen ze dan het theater niet meer in. Gaan we met z’n twee dan kost een kaartje slechts 80 euro. Per persoon wel te verstaan. Joop heeft zich ooit eens laten ontvallen dat dat een vriendenprijsje is. “Want” zei Joop “op Broadway kost zo’n kaartje al gauw 150 dollar.”
Zit ik gelijk te dromen wat ik allemaal met 2 x 80 euro kan doen. Veel. Heel veel. Leukere dingen dan naar een slingeraap te gaan kijken. Je kunt er wel 6 keer van naar een mooi klassiek concert. Ook niet goedkoop en ook niet bereikbaar voor de smalle beurs. Maar wat moeten die minima met al die cultuur. Die hebben wel andere dingen aan hun kop. Toch blijft Joop van mening dat we naar Tarzan moeten. “Meer dan ooit is er tussen de cast en de crew-leden een speciale band ontstaan” snikt Joop in zijn brief. Logisch want als je 8 keer per week zo’n jodelende wilde aan een liaan moet zien te ontwijken dan wil je wel een band opbouwen. En we moeten ook nog snel reageren want OP=OP!
Sorry Joop maar het zit er niet in. Je brief gaat alsnog bij het oud-papier. Als je meer mensen naar het theater wilt hebben moet je misschien toch eens die liaan loslaten en met beide poten op de grond komen en je realiseren dat 80 euro voor een kaartje niet iedereen los in de achterzak rammelt. Maak ze eens een stuk goedkoper zou ik zeggen. Maar ja, dan krijg je weer al die minima in je mooie theater.
Zucht, het leven is niet simpel.
Zeg Cornette.
Wat is dat? Zomaar je co-writer onder druk zetten? In plaats van zelf een flink voorraadje stukjes te schrijven en klaar te zetten voor je trouwe lezertjes, moet ik nu op stel en sprong alle honneurs waarnemen? Nou, dat belooft nog wat als er een echt grote vakantie uitbreekt: gelukkig maar dat het slechts een weekje is! Zul je trouwens je superwinst uit het casino niet allemaal in één keer verbrassen? Ja, ik kén jou en De Man, al helemaal als er leuke en lekkere dingen te vaandelen zijn, voor jullie zelf of voor de vermaarde Culinette!
En éven dan over die ‘logeerpoes’ (dan maar on-stoer en niet-intelligent, mogen wij ook eens even?): die zie ik inderdaad volgende week tegemoet. Gemeten naar eerdere ontmoetingen met deze zwarte parel, genaamd Belle, steekt zij jouw Tommy mogelijk naar de kroon, dus ik ben inmiddels begonnen alle waardevolle zaken in de kippenlucht te zetten en de nog meest aanvaardbare meubelstukken met plaids e.d. af te dekken.
Of echter die vlijmscherpe klauwtjes zich daarvan iets aantrekken…
Waarom dan toch asiel verleend aan deze mini-tijger?
Wel, in de eerste plaats omdat – in tegenstelling tot haar-wier-naam-niet-genoemd-mag-worden – ik juist opensta voor vreemde culturen en hulpzoekenden wezens graag een warm onderdak bied: het kan alleen maar een verrijking van m’n eigen leven zijn en wat onbetekenende schade neem je dan maar op de koop toe. In de tweede plaats: om er vrienden mee te helpen die anders niet ook ‘ns op vakantie konden gaan. En ten derde: het is gewoon een heerlijk jong, spontaan, speels dier dat een waar plezier is om een poosje om je heen te hebben!
Overigens, over ‘haar-wier-enz.’ gesproken:
De door jou bedoelde Mark Watje heeft nu toch deze eeuwige Rita LoesNietVoorDePoes even in d’r mand gebruld. Maar ja, je kent het bekende boek wel: ‘De Muis Die Brulde’? Dus: lang zal zijn vreugde niet duren, want hoe luidde het antwoord van LoesNietVoorDePoes op de vraag of zij zich nu voortaan zou laten muilkorven? “Ik? Nooit!” Te voorspellen valt dan ook dat binnenkort de bom definitief barst en ‘haar-wier-enz’ voorgoed het veld mag ruimen. Wij zullen daar geen traan om laten, anders dan van vreugde en opluchting, hoewel ook daarna waakzaamheid geboden zal blijven.
Daarom tot besluit nog een andere Truttig Tegeltje kreet:
‘Met Rita aan de macht zaten alle asielzoekers in het Verdonkhoekje!‘
Gelukkig lijkt het tij eindelijk gekeerd. Als Mark Watje nou alsjeblieft maar z’n ruggetje recht houdt, vooral na het heden bij hun te verschijnen rapport over het wel en wee van hun verkiezingsverliezen…
Zeg PdeB.
Je hebt nog precies vier dagen om een logje te schrijven. Daarna ligt het hier een weekje plat. Nou ja, drie dagen nog want vandaag zit je natuurlijk weer lui te wezen en je leest dit morgen pas. De Man en ik gaan een weekje naar zee. Gelukkig zijn de weersvoorspellingen minder gunstig want die zon hoeft voor ons niet als we 100 meter van het strand zitten. Nog bedankt trouwens voor die “roulettetip”. Zoals je weet (want je was erbij) werkt het door jou uitgedachte systeem als een trein. Ging ik toch mooi met 38,50 winst naar huis. Jammer dat ik alleen voor de lol op 0,50 cent automaten speel want anders konden we die week aan zee verlengen tot een leven aan zee. Maar dat zit nu eenmaal niet in onze aard.
Jij gaat vast ook een leuke week tegemoet met logeerpoes. Wees blij dat Tommy gewoon thuisblijft. Ik mag toch hopen dat jou logé iets meer fatsoen onder de vacht heeft dan onze Tommy. Zoals je op onderstaand filmpje kunt zien is hij dol op knijpers en plukt ze zelf van het wasrek. Gaat dat niet snel genoeg dan duikt hij in de knijperzak.
We overwegen om hem in het vervolg Mark te gaan noemen want een watje is het en een watje blijft het. Veel verder dan met mama samen de was ophangen komt hij niet. Laat zich regelmatig op de kop timmeren door Rita LoesDePoes en is altijd even vrolijk. Behalve vanmorgen. Vanmorgen was hij het even helemaal zat. Hij kwam aanrennen en sprong LoesDePoes boven op de kop. Dat maakte wel even een verpletterende indruk. Ze was er helemaal stil van. Maar niet voor lang. Toen hij ietsje later dacht de zaak onder controle te hebben en nu eindelijk de baas te zijn kreeg hij een paar fikse deuken voor de kop en was de rangorde weer helemaal duidelijk.
Daarna houden ze weer gewoon van elkaar. Althans, als wij kijken. Hoe het in werkelijkheid is weten we natuurlijk niet.
Schrijf jij nog wat voor het einde van de week? Niet over huisdieren ofzo hoor. Dat kan echt niet in weblogland. Daar schrijven stoere en intelligente webloggers niet over.
En die “roulettetip” ga ik voor altijd onthouden. Trouwens ook een fantastisch motto voor het dagelijks leven. Je moet niet je winst proberen te vergroten maar je verlies proberen te verkleinen.
Snel kijken of dat op een Truttig Tegeltje past.
Soms maakt de wereld om mij heen me een beetje verdrietig. Dat hele gedoe over het donorcodiciel bijvoorbeeld. Al die moraalridders die van de daken schreeuwen dat iedereen een donorcodiciel MOET met JA erop. Sommigen opperen zelfs de suggestie dat mensen die NEE zeggen zelf ook niks krijgen. Daar kan ik nog wel even op voortborduren. Mensen die leven als een beest (roken, drinken, drugs etc.) mogen ook van alles niet meer en moeten een toeslag betalen op hun ziektekostenverzekering. Afijn, de lijst is eindeloos. Wat dacht je van al die moraalridders die iedere dag eindeloos in hun auto zitten en zodoende nieuwe longtransplantaties veroorzaken. Maar ach, dat is zo’n ver van hun bed show. Nee, met een donorcodiciel met JA erop ben je pas een goed mens en doe je pas wat de maatschappij van je verwacht. Wat moeten ze dan? Met het openbaar vervoer? Kom nou.
Maar wat ik mis in deze hele discussie is respect en begrip. Respect en begrip voor mensen die er net even iets anders over denken. Mensen die vinden dat zij zelf mogen beslissen over hun lijf en hun leven en vooral over hun sterven. Sterven is een zeer eenzame en bijzondere zaak. We krijgen er allemaal mee te maken. Het is de enige echte zekerheid in ons leven. Misschien sterven we op een manier die onze organen onbruikbaar maakt. Zou kunnen en is zelfs zeer waarschijnlijk. Maar misschien ook niet. In ieder geval is het begrip “je organen na je dood afstaan” niet juist. Je leeft nog als ze je leegslopen. Want als je dood bent hebben ze niks meer aan je. Nu zijn er mensen die graag rustig en op hun gemak willen sterven. Die van mening zijn dat hun ziel even tijd nodig heeft om het lichaam te verlaten en ergens anders een plek te zoeken. In dat geval hebben ze niks meer aan de zooi in je lijf. Want je moet nog leven om bruikbaar te zijn. Dood ben je een waardeloos omhulsel. Nog wat huid en een hoornvlies maar de rest kan in de container.
Wie ooit aan het sterfbed van een dierbare heeft gezeten heeft ook dat moment van “zielverlating” gezien en denkt er misschien net iets anders over. “Niks mee te maken” roepen de moraalridders. “Als je niks geeft dan krijg je ook niks als het nodig mocht zijn.”
En dit alles nog afgezien van het feit dat een heel groot deel van de gestorvenen toch al niks waard is als donor. Je moet en zal JA zeggen op een codiciel.
Wat ik mis is de nuance. Wat ik mis is het respect en begrip. Maar dat mis ik toch al heel vaak en veel in de wereld van vandaag. Respect en begrip zijn wereldvreemde zaken geworden.
Met alle begrip voor de nood op dit gebied en voor de zieke mensen die wachten en wachten. Vreselijk moet dat zijn en nooit hoop ik in zo’n situatie te komen of een dierbare in zo’n toestand te zien. Maar ook vraag ik begrip en respect voor het feit dat ik over mijn eigen sterven mag nadenken en beslissen. Dat jij iedere dag in de auto zit? Daar zeg ik ook niks van. Dat wij het niet doen scheelt misschien al een longtransplantatie. Omdat het niet meetbaar is telt het niet.
Dag Gert Jan Droge. Hadden ze aan jouw organen ook niks? Waarschijnlijk niet. Want veertien dagen geleden liep je nog vrolijk rond in deze wereld maar na de diagnose en de voorspelling hoe het verder zou gaan was je er ineens niet meer.
Moedig hoor. Heel moedig.
Met respect neem ik afscheid van je. Jij bent in ieder geval gestorven op een manier die je zelf verkozen hebt. En dat gun ik iedereen.
Met respect en begrip.
Recent Comments