En toen lagen er wat ouwe en overtollige aantekeningen en krabbeltjes van de Koningin zomaar in een ordinaire vuilcontainer! Oei!
Dat was natuurlijk smullen voor de jongens en meisjes van het nieuws, jammer alleen nou dat er zo weinig bijzonders tussen zat: wat plannen voor dienstreizen en linten-doorknipperijen, dat was al. Zelfs een ordinaire telefoonrekening of een aanmaninkje van een postorderbedrijf ontbrak, laat staan een verdwaald liefdesbriefje of zoiets aardigs.
Natuurlijk hoort het dumpen van oude papierboel niet. En een béétje Kabinet van de Koningin zal toch niet al te veel moeite kennen om een degelijk papierversnipperaartje aan te schaffen, zo krap kan het budget toch niet wezen? Bij de Blokker of het Kruidvat en dergelijke hebben ze heus regelmatig leuke aanbiedingen, hoor.
Trouwens, Majesteit hoeft heus niet zelf over straat door weer en wind en tussen het gemene volk door om zo’n apparaat te verwerven, nee, daar kan zij gewoon haar Kabinets-directeur Schellekens achteraan sturen, die is tenslotte mr en heeft vast voor zulke moeilijke zaken gestudeerd.
Dat onze perfectionistische vorstin hierover wel ontstemd zal zijn geweest laat zich wel raden; onze onvolprezen RVD beperkte zich weer eens tot een ouderwets nummertje bagatelliseren en sussen.
Intussen mis ik iets belangrijks in de verslaggeving hierover, zowel van Nova als van hun collega’s. Ik vraag me echt af hoe Nova er zo toe kwam om in die Kliko te gaan grasduinen! Zomaar een ingeving? Zo van: “Kom, laten we nou eens gezellig in die grijze vuilbak bij het Kabinetskantoor duiken, leuk joh, wie weet wat allemaal vinden!” Dat is wel erg onwaarschijnlijk, toch? Nee, dan moet ik toch eerder denken aan een tipgever, hetzij van binnen, hetzij van buiten. Die laatste zou bijvoorbeeld de lokale vuilnisman kunnen zijn, die een keer zo’n plastic vuilniszak uit z’n handen liet vallen en toen wat wegwaaiende velletjes heeft gelezen en dat weer aan collega’s doorgegeven heeft, enz. Of misschien wel een plaatselijke verslaafde die nachtelijk onderdak meende te vinden in die container, wat vellen uit openscheurende zakken las en vervolgens bedacht dat hier mogelijk een slaatje uit te slaan viel. Nog aardiger wordt het te speculeren over tipgevers van binnenuit! In beide gevallen kan de persoon in kwestie zijn gedreven door ofwel eerlijke en oprechte ofwel profijtelijke en wraakzuchtige motieven.
Het zou goed zijn als Nova hierover ook nog verslag doet: bronvermelding kan tenslotte geen kwaad. Graag met vermelding van het betaalde ’smEUrgeld’ in deze en ook aan wie natuurlijk.
In afwachting daarvan controleer ik vanaf nu mijn vuilnisbak grondig of er niet per ongeluk persoonlijk aantekeningen tussen zitten: je weet maar nooit welke verknipte ziel daarin is geïnteresseerd. Ze zullen er maar achter komen wanneer ik mijn vakantie gepland heb en waarheen?!
De wereld is niet meer te redden. Tot die conclusie kwamen wij gisteravond, aan het einde van een gezellige avond met PdeB en na een poging om de logica in de cijfervolgorde van het Dartbord te ontrafelen (niet gelukt). Het was gezellig en alles was op. Dat wel natuurlijk.
Maar gek is de wereld zeker. Kijk maar op Marktplaats en zoek eens op Super de Boer. Half Nederland is op jacht naar de Monopoliekaarten van deze supermarkt. Er zijn op deze wereld ook mensen met minder goed werkende grijze cellen en die komen op Marktplaats mensen tegen met heel goed werkende grijze cellen in combinatie met een sluwheid en een slimheid en een gemeenheid die zijn weerga niet kent.
Want wat wil het geval? Je moet straten sparen bij Super de Boer en een straat compleet hebben is altijd prijs. Een grote prijs. Nu wil het geval dat er van ieder dorp of stad een heleboel straten in omloop zijn en van ieder dorp of stad (of station) is er slechts één heel zeldzaam. Heb je dus die zeldzame in handen dan heb je eigenlijk de prijs al. Want die minder zeldzame straten bemachtigen is een kwestie van 20 zakken chips kopen.
Je hebt van die handelaren in tweedehands vogelpoep die ontzettend misbruik maken van het feit dat niet iedereen dat systeem doorheeft. Die bieden bijvoorbeeld de Leidsestraat aan voor veel geld terwijl je daar geen bal aan hebt. Je moet de Kalverstraat hebben. Dat is pas bingo! Maar ze willen de Leidsestraat ook wel ruilen voor de Kalverstraat. Ach wat aardig toch. Er zijn ook van die computerteletubbies die graag de Coolsingel willen hebben. Die willen ze wel ruilen tegen de Biltstraat uit Utrecht. Wat zijn we toch lief voor elkaar.
Zij we allemaal nog bij de les? Gangbare straten met elkaar ruilen is een onschuldig tijdverdrijf. Waarschijnlijk hebben alle Super de Boer shoppers over drie weken een paar verhuisdozen vol met die straten in de gang staan maar dat is van later zorg.
Heb je geen Super de Boer in de buurt? Wees blij. Aan jou gaat deze totale gekte ongemerkt voorbij en dat is winst in dit leven. Voor al die anderen hieronder een lijstje met straten die je dus NIET moet ruilen en stevig vast moet houden. Vervolgens koop je volgende week voor zes jaar Calgonit Powerballen (die bederven niet en 2 extra kaarten) en alle ontbrekende gangbare straten vallen vanzelf in je wagentje.
Trek een lange neus naar al die gescheurde broodzakjes die proberen om onwetenden en minder begaafden op slinkse wijze een prijs afhandig te maken en bezat je eens heerlijk.
En mocht je aan het einde van de avond ons uit kunnen leggen wat de logica is van de cijfervolgorde op een Dartbord dan horen wij dat graag.
Zeldzame Super de Boer Monopoliekaarten:
Amsterdam – Kalverstraat
Rotterdam – Coolsingel
Utrecht – Vreeburg
’s Gravenhage – Lange Poten
Groningen – Heerenstraat
Arnhem – Velperplein
Stations – Station Noord
Haarlem – Houtstraat
Ons Dorp – Brink
p.s. voor vriendin. We moeten hoognodig op zoek naar De Houtstraat van Haarlem. Kunnen we effe luxe in een hotel met alles erop en eran. Hoeveel dozen Calgonit Powerballen kun jij kwijt in de logeerkamer?
Een groep van 1,6 miljoen chronisch zieken en gehandicapten krijgt compensatie voor het eigen risico van 150 euro in de zorgverzekering, dat volgend jaar wordt ingevoerd. Dat zei minister Ab Klink (Volksgezondheid) na afloop van een ministerraad.
Het kabinet wil mensen die meer dan twee jaar onvermijdelijke zorgkosten hebben, compenseren voor het eigen risico. Dit komt in de plaats van de no-claim, die sinds de invoering van het nieuwe zorgstelsel begin vorig jaar voor iedere verzekerde geldt.
Zeg Ab. Wat zijn eigenlijk chronisch zieken? Oh ja, ik zie het al. Mensen die meer dan twee jaar onvermijdelijke zorgkosten hebben. Wat zijn eigenlijk onvermijdelijke zorgkosten Ab? Lijkt me niet zo simpel vast te stellen. Ja, mensen met MS, kanker, diabetis en nog een rij van die vreselijke zaken. Dat is makkelijk zat. Maar als we een stapje verder gaan? Mensen met ernstige migraine, hooikoorts, depressies? Je weet wel, van die ziektes die je niet aan de buitenkant kunt zien en waar je geen operaties of gips tegenaan kunt gooien. Is dat chronisch? Is dat erg genoeg?
De Wikipedia is heel duidelijk over wat chronisch ziek nu eigenlijk is. Zowel lichamelijk als geestelijk. En nu heb ik zo’n vies vermoeden dat deze definitie totaal herschreven zal worden (door wie?) als het gaat om het compenseren van het eigen risico. Dan zijn een heleboel chronische ziekten ineens niet zo chronisch en ernstig meer. Wedden? Of ben ik gewoon een beetje negatief geworden in de afgelopen jaren. Zeker als het gaat om het nieuwe ziektekostenstelsel waar nu al, na zo korte tijd, veranderingen in aangebracht worden.
Tijdens het kijken naar een DVD gisteravond viel deze tekst me op.
Voor jou Ab en voor een heleboel medemensen.
Where are the dreams that we once had?
This is the time to bring them back.
What were the promises caught on the tips of our tongues?
Do we forget or forgive?
There’s a whole other life waiting to be lived when…
One day we’re brave enough
To talk with Conviction of the Heart.
Iedereen kent toch wel de bekende Disney-figuren: vader en zoon Wolf, oftewel de Kleine Boze Wolf en de Grote Boze Wolf? Oorspronkelijk was er alleen de Grote Boze Wolf die in een tekenfilmpje de Drie Kleine Biggetjes probeerde te vangen, voornamelijk door met veel geblaas en gepuf hun huisje plat te blazen. Later, in de vervolgverhaaltjes, kwam er een zoontje bij dat de Kleine Boze Wolf genoemd werd, maar dat als contrast tot de Grote Boze een onwaarschijnlijk lief karakter bezat en zelfs dik bevriend was met genoemde 3 biggetjes.
Zelfs zijn nare papa wist-ie nog in het gareel te houden, desnoods met wat geweld, namens hem uitgeoefend door de forsgebouwde meneer Beer. Dit aardige wolfje had dan ook eigenlijk Kleine Brave Wolf moeten heten.
De afgelopen ruim 7 weken hebben we met z’n allen in toenemende verbijstering de ondergang kunnen meemaken van de heer Wolfowitsch, directeur van de Wereldbank.
Die instantie dient n.b. voor het bijstaan van de zwakkere economieën in de wereld en vervult daarmee dus een welhaast liefdadige rol in de overigens spijkerharde bankwereld. Deze Wolfowitsch nu – wiens naam feitelijk betekent: Zoon van de Wolf (witsch is namelijk ‘zoon’ in het Russisch) – heeft zich gedragen als de spreekwoordelijke Grote Boze Wolf. Had hij dan zelf geen Kleine Brave Wolfje tot kind? Neen, wel een vriendin, en die wist hem te verleiden tot het uitdelen van 2 douceurtjes: een nieuwe baan en een zeer vet salaris. Als dank daarvoor heeft zij hem inmiddels verlaten… Had hij nu maar zo’n schattig Klein Braaf Wolfje gehad! Die zou hem vast hebben voorgehouden wat de juf op school over al zijn smoezen te zeggen zou hebben gehad:
1) “Ik was nog maar net begonnen en had ‘t zo moeilijk te wennen aan m’n nieuwe baan”. Zielig en ongeloofwaardig: niemand komt op zo’n post zonder rijke
ervaring in dat vak.
2) “Mij stond altijd alleen maar het belang van de zaak voor ogen”. Leugen: eigenbelang stond dus voorop, in ieder geval persoonlijk belang.
3) “Iedereen maakt toch wel eens een foutje?” Naar anderen wijzen: Nee, Wolvenzoon: je blijft zelf verantwoordelijk!
4) “Tis maar zo’n klein misverstandje; het valt in het niet bij al mijn grote resultaten.” Bagatelliseren! Zeker als je beseft hoeveel deze “Wolf in schaapskleren”
heeft bijgedragen aan de oorlog in Irak!
Al bij al een zielige vertoning, die godbetert nog zeven weken gerekt werd, alleen met als doel: een fraaie ontslagbrief met daarin ook weer voor meer dan één uitleg vatbare teksten, en een – jawel, daar IS-ie weer – hele vette bonus van 4 ton. Hoezo ‘belang van de bank’, hoezo ‘anderen maken ook wel eens een foutje’? Nee, meneer Wolvenzoon, je hebt je minderwaardig gedragen, zoals elke Wolf in Schaapskleren doet; een kleinzielige vertoning met al je smoezen, dus wel degelijk ‘klein’: een Kleine Grote Boze Wolf!
Meneer Beer: ben jij er ook nog, ergens? Grijp dan je allergrootste knuppel uit het rek en ram daarmee onze Midas nog één keer zijn valse gemene kop in elkaar, alsjeblieft. Dat zal pas echt in ‘het belang van de zaak’ zijn. En wordt je dan aangehouden en heb je nog smoezen nodig? Leen ze gerust en uitvoerig van de (ex)grootste baas van de Wereldbank; ze staan hierboven!
Het is zo simpel als wat maar voor de onwetenden onder de lezers leg ik het even uit:
Opschrijven?
Alles. Dagboeken, weblogs, eetboekjes, gedichten, boekjes met “ooit nog zien, horen en lezen”.
Maar wat we uitgeleend hebben? Staat dat ergens? Neen, driewerf neen.
Logica en volgorde in huis?
De linnenkast? Mijn kant is een rommeltje en wat er ’s morgens spontaan uitvalt trek ik aan. De kant van De Man is redelijk behapbaar. Die kan nog kiezen wat hij aantrekt.
De voorraadkast? Alleen ik weet wat waar staat. Er zit een systeem in maar vraag me niet om dat uit te leggen.
De boekenkasten? Alles staat op de plek waar het moet staan. Boven en beneden. Vraag naar een boek en binnen één minuut pluk ik het uit de kast.
De populaire CD’s? Zie boeken.
De klassieke CD’s? Zie boeken.
En nu zijn we een klassieke CD kwijt. Niet zomaar een CD. Niet een kopietje van een kopietje en daar een kopietje van. Neen, driewerf neen. Zie de foto hierboven en huiver. Een dubbel doosje met daarin 3 CD’s. Zelf fout opgeborgen? We hebben het hele huis al zowat ondersteboven gehaald. Niks en nog eens niks.
Uitgeleend? Misschien. Maar aan wie dan? Wanneer dan? Waarom dan?
Voornemen?
Er komt een nieuw boekje in huis. Daarin schrijven we alle uitgeleende boeken, CD’s, DVD’s en andere spullen op.
Datum, aan wie en misschien ook wel het waarom.
Maar deze is zoek. Verzoek dus.
Trek allen de kasten en laden open en kijk !!!!
Het gemis is groot.
Zoek vrienden, bekenden, familie, collega’s, buren en ander gespuis.
Zoek !
[audio:beethoven.mp3]
Update:
En zoeken deden ze. Met resultaat ! Beethoven is weer thuis.
HEBBES!
Het is waarachtig gelukt, ja heus: ik heb m’n nieuwe “I”, eh: Identiteitskaart!
[Voor de gebruikte afkortingen: zie: "Een Nieuwe Identiteit (deel 1), hieronder in de weblog]
Na langdurig rondspitten in alle laden, kasten, hoeken en gaten dook uiteindelijk toch het verloren schaap op: het oude “P”. Blijkbaar toch bewaard en niet vernietigd.
Gewapend hiermee, en met het klauwtje kakelverse pasfoto’s, heb ik weer een halve dag opgenomen en ben ter gemeente opgetrokken, met het vaste voornemen zo kalm mogelijk te blijven en te blijven glimlachen. Nou, stel je gerust: voor kalmte wordt gratis gezorgd: na heelhuidse passage dit keer van de hemelpoortbewaarder en voorzien van volgnummertje F351 mocht ik in een wachtruimte plaatsnemen, waar genoeg ruimte leek voor een compleet Russisch circus inclusief het begeleidend orkest. Uit de diverse matrixbordjes rondom leidde ik af dat ik er nog zo’n 8-tal voor me had, dat viel nogal mee. Fout gedacht natuurlijk. Dat kon ook niet met de massa mensen in die hal: er bleken nog minstens 7 andere letter-series te bestaan, schijnbaar willekeurig uit het alfabet geplukt. De boze gedachte besluipt je dan ook dat dit moedwillig gedaan wordt om de burger in de war te brengen. Elke logica ontbreekt in die letters: waar zou een X tenslotte voor kunnen staan, dan? Eliminatie? Uitzetting? Code Verdonk? Tijd genoeg om te puzzelen overigens, want pas na een klein uur was ik aan de beurt (met toch zo’n 15 balies beschikbaar). De ambtelijk handelingen verliepen verder gelukkig snel, maar toen moest er betaald worden: ruim 30 euro. M’n glimlach taande al.
“Is dat dan nog nodig? Iedereen moet toch blijkbaar verplicht aan zo’n “I” of “L”?”
“Wilt u ‘m dan soms zomaar gratis krijgen?”
“Nou, niks is gratis, maar als toch iedereen hetzelfde moet hebben dan kan je dat beter landelijk omslaan, toch? Dan zijn we ook af van die gemeentelijke verschillen; deze gemeente is trouwens schreeuwend duur. En ben je ook van dat afrekenen af, bespaart ook weer tijd.”
“Zo gaat het nu eenmaal niet, meneer.”
“Maar zo zou het wel kúnnen gaan, bijvoorbeeld als u en uw collega’s dit ‘ns en keertje aankaarten in en of andere werkbespreking of zo?”
Nou, dat was schrikken, hoor: in plaats van gewoon de regeltjes uitvoeren zélf gaan denken en actie ondernemen? Merkbaar verblekend schoof hij me een formulier ter tekening toe en deelde mee dat ik de “I” over een week kon ophalen. M’n glimlach verschrompelde.
De woordenstrijd volgend na dit ongehoorde gebrek aan service (vroeger kon je hier echt letterlijk op wachten) laat zich wel raden. Toen ik m’n oude “P” met keurig 3 grote gaten erin mee naar huis nemen, kon ik dan ook niet nalaten te vragen waarom ik zelf de “P” niet ongeldig had mogen maken en zij wel: ik kon ook heus hele mooie gaatjes ponsen, hoor.
Zo stond ik dan alsnog stomend buiten, en moest ik een week later wéér een halve middag van werk verzuimen om het “T” op te halen (ja, eigenlijk: de “I”, maar: nog een beetje boos)
Weer langs de poort geworsteld en met een ander raadselnummertje (H599: Halen? Hebben? Hindernis lopen? Hopen? Hurken?) veel tijd in het voorgeborchte in lijdzaamheid doorgebracht. Trof ik warempel dezelfde balie-nees als vorige week die zwierig een soort betaalpasje op tafel placeerde, waarop ik maar met moeite m’n moeizaam vergaarde pasfotootje op kon herkennen: klein, onscherp en zwart-wit!
Omdat de man nogal ingenomen leek met hun fraaie product heb ik ‘m toch maar even het verhaal van de vreemde notaris-voorschriften verteld, waarmee deze geschiedenis begon.
Dat ik dus nu voor zo’n 40 euro een éénmalig bewijsje heb dat ik echt ben wie ik zeg te zijn, waarna de hele “F” (ja, nog steeds eigenlijk: de “I”, maar…) weer voor 5 jaar achterin dezelfde kast ge-”M”-ed kan worden waar de ouwe “P” ook jaren heeft liggen verstoffen.
Zo’n ambtenaar mocht anders eens gaan denken dat z’n werk altijd nuttig was.
Nou ja, voor deze weblog in ieder geval wel, dat moet ik toegeven.
Alleen vrees ik dat over 5 jaar er wel weer nieuwe pasfoto’s nodig zijn, wat dacht u? Zelfs als dan m’n facie nog hetzelfde oogt, zijn dan alle eisen weer compleet veranderd, natuurlijk.
Zullen we eerst even goed oefenen, ja? Zeg dan 10 keer snel: ‘identiteitskaart’, gevolgd door 10 keer snel ‘legitimatiebewijs’. Zo, nou zit dat er wel lekker in!
In het vervolg duid ik deze 2 makkelijke begrippen aan met resp. “I” en “L”. Het goeie ouwe paspoort is dan “P”, en het rijbewijs natuurlijk: “R”.
Maar had ik dan geen “I” of “L”? Jawel, een “P”, maar dat was intussen royaal verlopen, zo’n jaartje of 5 geleden. En omdat ik toch niet naar het buitenland hoefde noch wenste te gaan, was-ie ook niet nodig. Voor een pakketje op het postkantoor ophalen, of om de beroepsmatige nieuwsgierigheid van een oom agent te bevredigen, dient het “R”.
Echter: nou wilde ik laatst m’n lopende hypotheek oversluiten en toen kwam er het rare: wat goed genoeg is voor de agent of een soortgelijke bevoegde ambtenaar is niet toereikend voor de hooggeachte notaris! Die eist per se een “I”, geen “L” – wat het “R” schijnt te zijn – of andersom natuurlijk, want inmiddels ben ik het spoor compleet kwijt, loop maar ‘ns mee.
Kom ik daar bij de gemeente aan de balie (noodgedwongen onder mijn werktijd, want op die ene avond in de week dat zij open zijn kom je er het voorportaal niet eens meer in), mét keurig enkele pasfotootjes van een paar jaar oud, en dan ontstaat dit:
“Die foto’s zijn niet goed, meneer!”
” Eh, hoezo niet? Ze zijn niet echt oud, hoor!”
“Ja, nee, maar u kijkt niet zoals het hoort.”
“?? Zo kijk ik altijd, mevrouw. Wat mankeert eraan?”
“Nou, dat u recht in de lens moet kijken en niet zo schuinweg. Lachen maggu ook niet.”
Dat begon me intussen al een beetje te vergaan: ik zag zogezegd de bui al hangen.
“Maar iedereen kan zo toch m’n hoofd en de trekken goed bekijken, da’s toch de bedoeling?”
“Meneer, sinds vorig jaar zijn er nieuwe voorschriften, ik kan er ook niets aan doen. Het is nou allemaal Europees gelijkgetrokken ook.”
“Zijn dat soms van die nieuwe eisen die de Amerikanen na die aanslagen daar wereldwijd proberen op te leggen aan zomaar iedereen?”
“Daar ga ik niet over, meneer. Ik weet alleen dat dit niet door de controle komt. Hebbu trouwens wel uw oude “L” bij u? Ik zie in het systeem dat u al een “P” had?”
“Eh, nee, die is al járen verlopen. Denk dat ik die versnipperd heb of zo.”
“Wat, meneer, dat moggu helemaal niet doen! U moet dat hier inleveren, hoor!”
“Maar, maar, als ik een nieuw bankpasje krijg, dan schrijven ze er juist bij dat ik die oude moet vernietigen of naar hun opsturen…!”
“Tsja, maar hier gaat dat anders. Als u ‘m echt niet meer hebt dan moet u maar bij de politie aangifte gaan doen van vermissing van uw “P”. Kost 46 euro.”
“46? en..: vermissing?! Hij IS helemaal niet vermist, ik heb ‘m keurig ongeldig gemaakt, zodat niemand er meer iets stouts mee kan uithalen!”
Maar met inmiddels 10 wachtenden achter me klem tussen de schuifdeuren onderhandelt het niet echt prettig en rustig. Bovendien was ik nog maar aan de ontvangstbalie, zeg maar aan de hemelpoort; daar bepalen ze dan wel of je genadiglijk doorgelaten kan worden naar de hemel. Dat scheelt je dan in ieder geval een uurtje nodeloos wachten, zoals nog zal blijken. Dus ik ging verder langs ‘Af ‘. Voor alle zekerheid nog wel even gevraagd of ik na m’n ouwe “P” nou eigenlijk wel in aanmerking kwam voor een “I”, want je weet maar nooit: eens een “P”, altijd een “P”, toch? Het licht cynisme ontging de lokettiste volledig, (of ze was gepokt en gemazeld) maar de “I” mocht, zij het niet gelijktijdig met een “P”, en niet – benadrukte zij nogmaals – dan na inlevering van een in goede staat verkerende oude “P”.
Zo toog ik op zoek naar een fotograaf voor een stijf kiekje van mezelf (bij de dame van de gemeentebalie hadden al enige deprimerende voorbeelden daarvan gehangen), maar dat viel ook nog niet mee. Alle oude foto-adressen bleken opgeheven (waarschijnlijk door de opkomst van de digitale camera’s?), en toen ik er dan eentje vond, verwees die weer naar de resterende paar in de hele stad. Uiteindelijk kreeg ik dan voor 9 euro’s 6 kiekjes met op m’n gezicht een uitdrukking waarmee je niet dood gevonden wilt worden. Eén afdrukje zou volstaan hebben, maar nee, “het gaat altijd per enveloppes tegelijk”. Te moe om nog te protesteren heb ik het maar zo gelaten. Helaas was inmiddels niet alleen m’n halve middag naar de haaien, maar het bleek ook na 3-en te zijn geworden. Ja, en, zult u zeggen? Welnu, dan zijn de gemeentebalies dicht; graag tot morgen, alstublieft.!
Daarom volgt ook hier de afloop van deze kwestie in het tweede deel.
Lollig ding zo’n Mosquito. Maar ik begrijp dat ik hem als particulier niet zomaar kan kopen want ik zou hem weleens kunnen inzetten tegen spelende kinderen. Boven de 25 jaar heb je er geen last van en daaronder maakt het ding je gek. Ik blijf het een raar idee vinden dat er geen andere oplossingen zijn tegen piesende en vernielende hangjeugd. Hebben die kinderen dan geen ouders? En wat vinden die ervan dat de vrucht van hun samenzijn de samenleving schade en overlast bezorgt? Betalen die ouders de schade? En zo nee, waarom niet? Vragen die ouders zich af waar hun kind is op tijden dat hij/zij niet thuis is? Zo nee, waarom niet? Kunnen die kinderen niet gewoon in de voor- of achtertuin van die ouders gaan hangen? Zo nee, waarom niet? Waarom zie ik wel heel veel hangjeugd maar roepen alle ouders die ik tegenkom dat hun kind dat niet doet? Wie zijn de ouders van die kinderen dan? Waarom hangen die kinderen niet gewoon gezellig bij elkaar maar moeten ze ook heel veel herrie maken en vernielingen aanrichten? Wie heeft ze dat geleerd?
Wat dat herrie maken betreft is het antwoord simpel. Gillen en schreeuwen is tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld. Wij wonen in een winkelcentrum en daar is keihard praten en gillen een normale vorm van communicatie. Zowel bij volwassenen als bij kinderen. Ook in de “achtertuin” (zoals we ons dakterras noemen) schijnen uitsluitend nog hardhorende wezens rond te lopen. Schreeuwen, schreeuwen en nog eens schreeuwen en daarna nog een uurtje gillen.
Ik wil graag een stuk of vijf van die Mosquito’s want misschien kan ik dan ook eens rustig op mijn terras zitten en een boekje lezen. Wellicht kunnen de uitvinders van deze wereld eens een mini-Mosquito uitvinden. Je hangt zo’n ding strak om de nek van een jong wezen (een soort halsband) en zodra ze teveel lawaai produceren met hun stembanden gaat het geval minstens een kwartier snerpen. Hebben we de geluidsoverlast vast opgelost. Nu de vernielingen nog. Maar dat is een kwestie van automatisch afschrijven van de rekening van Pa en Ma.
Wedden dat het dan snel afgelopen is?
Recent Comments