Cornette’s wereld

Hebt u dat nou ook, de laatste tijd, dat het wel lijkt of ‘de oudere mens’ niet alleen steeds minder meetelt, maar ook feitelijk ongewenst is in onze samenleving?

Zo ben ik nog maar net bekomen van het schrikbeeld dat ik misschien tot m’n 70e moet blijven doorwerken om m’n eigen AOW te betalen (als ik tenminste die leeftijd haal, dan altijd!). In ieder geval dreigt tegen de tijd dat de 65 jaar over zoveel jaar in beeld komt, er telkens stiekem een jaartje bij de ‘pensioengerechtigde leeftijd’ bij te komen…

Vorige week was daar het bericht dat in Den Haag een oud en niet meer als zodanig gebruikt havengebied wordt omgebouwd tot moderne woonwijk, maar – let wel – uitsluitend bestemd voor jongeren! Interessant was daarna om te beluisteren aan welke eisen volgens diverse willekeurige passanten die buurt dan wel moest voldoen om zo’n predicaat ‘yuppen-ghetto’ te verdienen.
Volgens sommigen betekende dat moderne uitgaansgelegenheden, volgens anderen een bepaald soort winkeltjes (dus niet de bekende ketens), en weer anderen meenden dat het zich zou uiten in een ander soort woningen. Daarbij ging men gemakshalve maar aan de vraag voorbij of zulke zaken niet ook door ouderen op prijs worden gesteld!
Hier wordt de bekende fout gemaakt dat ‘ouder’ synoniem zou zijn met ‘ouderwets’, of ook:
versleten, suf en lichtelijk debiel. Natuurlijk weer zo’n onvoldragen ideetje van een of ander lokaal wethoudertje van huisvesting of woningbouw, of hoe ze ook heten mogen. Die wist zelf nog een beeld te schetsen van een kil wijkje met de bekende stapeldozen en nachthokken-met-engtevrees, maar wel met 1 of 2 fraaie gebogen bruggen over de oude havenarmen heen.
Aha: daar zit ‘m natuurlijk de kneep: zó modern zijn die bruggen dat er vast geen leuningen aan zitten, dat verstoort maar het eigentijdse beeld! Stel je voor dat daar dan een stelletje van die wankele bejaarden met hun ellendige rollatortjes overheen gaan scharrelen: de ongelukken en het geplons zijn niet van de lucht. Het bederft niet alleen de waterkwaliteit, maar dan moeten er ook nog kostbare dregpartijen uitgevoerd worden!

De bekende druppel kwam gisteren voorbij op het nieuws.
Drooglegging in de Haagse welzijnsinstellingen en aanverwante inrichtingen!
Ja, heus, daar waar vanaf bepaalde tijden, als men in clubverband gezellig bezig is, een glaasje geschonken wordt, zal dat straks niet langer meer toegestaan zijn.Of men moet voor veel geld investeren en er een reguliere uitbater neerzetten: 4 ton is dan niets. Ook hier weer een wethoudertje met geldingsdrang, die ons op duidelijk neerbuigende toon bijbracht dat het toch vooral bedoeld was om alle alcohol-uitwassen te bestrijden. Nou, zo’n kaartclubje in zo’n instelling wast heel wat alcohol uit, hoor, tsjonge, en vlak de bingo niet uit!

Laten we dergelijke regenten vooral toewensen dat zijzelf ooit een dusdanige leeftijd mogen halen, dat zij hun yuppenwijk uitgezet worden wegens overschrijding van de maximaal toegestane leeftijd, daarna tot zeker hun 80e moeten doorwerken (waaraan weet niemand meer), vervolgens in een verzorgingshuis terechtkomen waar zij uiteindelijk aan een overdosis frisdrank en melk ten onder gaan.

Stel je voor: je komt van de middelbare school of universiteit en je gaat als ambtenaar werken. Na verloop van tijd (kort of lang) praat en schrijf je ambtenarentaal. Ooit is het er blijkbaar langzaam ingeslopen. Die ambtenarentaal. Uiteindelijk zijn ze zover gekomen dat ze ook zichzelf en elkaar niet meer begrijpen en nu moet er nodig iets aan gedaan worden. Daarom is er nu het boekje Helder Haags. Schrijftips voor ambtenaren. Aangezien de exemplaren niet aan te slepen waren staat het nu online en kunnen wij allen profiteren van de wereldtips die erin staan.
Ik vermaakte mij met de inhoud tot het hoofdstuk ‘Klant centraal’ waarin ik lees:
Na de ‘naam-beroep-hobby’s’-cyclus is het niet handig om met vrouwen heel lang over auto’s en voetbal te praten of mannen een half uur lang over chocola te gaan doorzagen. Uitzonderingen daargelaten.
Vroeger zou zo’n ambtenaar geschreven hebben:
Na de geobjectiveerde organisatorische communicatiemethode is het niet handig om in het kader van de parallelle normaliseringsflexibiliteit met vrouwen heel lang een geïntegreerde ontwikkelingssynthese op te zetten over auto’s en voetbal of met mannen over chocola omdat de incorporatie van additionele uitvoeringsvoorwaarden gebruik moet maken van en functioneel verweven moet zijn met de ontwikkeling van het technische gedrag over een gegeven tijdsbestek.
Maar nu is er het boekje Helder Haags en nu gaan zij allen begrijpelijke taal schrijven en spreken. Wedden van niet? Wedden dat het nog jaren zal duren alvorens er een begrijpelijk stuk uit die printers rolt? En hoe komt dat?
Omdat een heel groot deel van de ambtenaren morgen thuis kan blijven zonder dat de samenleving daar iets van merkt. En om dat te verdoezelen heeft de ambtenaar onbegrijpelijke taal uitgevonden. Niemand komt er op die manier achter dat ze eigenlijk voor een groot deel totaal overbodig zitten te zijn.
Uitzonderingen daargelaten natuurlijk.

Dumb:
De geweldadige eenmansactie op een universiteit in de Verenigde Staten vorige week heeft natuurlijk een grote ontsteltenis bij iedereen veroorzaakt, zowel binnen als buiten de States.
Dat is begrijpelijk en terecht: je verstand staat erbij stil hoe iemand in staat is enige tientallen mensen dood te schieten, nadat je een paar uur eerder al twee slachtoffers hebt gemaakt.

Dumber:
Naar nu blijkt heeft de dader kans gezien tussen de beide aanslagen door een videoboodschap op de post te doen. Los van de totaal verwarde inhoud daarvan (die alleen maar duidelijk maakt dat we met een ontspoorde en gefrusteerde jongeman te maken hadden) is het ware ongelofelijke van het hele verhaal, dat niemand er kennelijk aan gedacht had het universiteitsterrein na de eerste aanslag af te zetten en massaal te doorzoeken. Hiervoor zou men enkele uren de tijd gehad hebben. Voorbeelden van ‘verdertrekkende’ daders zijn er van andere gelegenheden ook wel bekend. Gebrek aan mankracht kan het ook niet zijn geweest: na de tweede aanslag wemelde het er van stoere agenten, met honden en al, die urenlang macho bleven rondstappen, terwijl de dader toen allang dood was…
In ditzelfde ‘dumber’-kader past overigens ook de haastige actie van NBC om de bewuste videoboodschap van de dader direct uit zenden, nota bene nog vóór de uitvaart van de slachtoffers. Zelfs van nieuwsbeluste verslaggevers had men toch wel de fijngevoeligheid mogen verwachten dat zij konden wachten tot ten minste na de begrafenissen/crematies.

Dumbest:
Maar nu het dieptepunt van de hele geschiedenis.
Ik dacht eerlijk, dat we laatst al, tijdens de 2e-kamerverkiezingen, de ‘dumbest’ hadden meegemaakt, namelijk met de VVD-voorman Rutte, toen die durfde voorstellen om het verziekte milieu een handje te helpen door juist méér fabrieken e.d. te bouwen, en dan met de extra winst daarvan de sanering van het milieu te bekostigen. (Wat-ie in gedachten had als oplossing van de meerdere milieuverontreiniging die dáárdoor weer ontstaat, vertelde hij er helaas niet bij).
Maar het kan altijd nog een graadje erger, zo blijkt:
Op de dag van de aanslag reeds kwam daar de voorzitter van de een of andere Amerikaanse ‘Gun’-club naar voren, die beweerde dat deze ramp allemaal te wijten was aan de slechte bewapening van de Amerikaanse bevolking! “Wanneer leren we nou eindelijk eens dat we ons alleen kunnen verweren tegen dergelijke aanslagen als we ons op ruime schaal bewapenen?”, vroeg hij zich hardop af…
Ja, ja: als je geweld wilt uitbannen begin je dus niet met te proberen zoveel mogelijk wapens aan banden te leggen, nee, dan maak je er juist extra bij, om met des te meer geweld te kunnen reageren!
Hier past maar één conclusie volgens mij:
Het is hard om te zeggen, maar een land waarin zulke opvattingen heersen en ongestraft kunnen blijven bestaan, verdient wellicht ook af en toe zo’n aanslag, in de hoop dan dat er uiteindelijk eens wat gezond verstand mag doorbreken.
IJdele hoop?

Zelf gelezen. Het staat er echt. Op de site over Lintjes mag je het helemaal zelf napluizen.
Een Koninklijke onderscheiding is een erkenning voor persoonlijke, bijzondere verdiensten voor de samenleving.
Nu kan mij die hele Lintjesregen geen bal schelen maar sinds het plaatselijke roddelblaadje verslag deed van het feit dat alle van hun plek opgehoepelde bewindslieden blij zijn gemaakt met een Lintje is het ineens niet zo oninteressant meer. Ook La Verdonk kreeg er eentje en dat maakt ineens dat ik zo’n Lintje nooit van zijn leven meer wil hebben. Want blijkbaar kan iedere geflopte Nederlander dus zo’n Lintje krijgen terwijl daar toch niet echt een bijzondere verdienste tegenover staat. Het is dus niks. Het stelt dus niks meer voor. Vroeger moest je nog een bijzonder burger zijn om zo’n ding op je truitje gespeld te krijgen maar nu hoef je alleen maar een aantal jaren flink stampij gemaakt te hebben en de ene rel na de andere op je naam te schrijven om met zo’n ding op je jas naar de supermarkt te kunnen. Daar heb je dan als brave burger iedere week vrijwillig voor zitten handwerkprutsen met zielige bejaarden. Daar heb je als brave burger je hele leven alle shirtjes (en broekjes) van het plaatselijke voetbalelftal voor gewassen en gestreken. Daar heb je dan als brave burger jaren alle Koninginnedag-rotzooi voor opgeruimd met je stoffer en blikje. Je moet heel veel goeie-daden-dingen doen om ooit je vingers te mogen prikken aan zo’n ding. En wie krijgt hem na jaren van konkelen, draaien en viswijvegillerij? La Verdonk.
Majesteit, doe mij een lol. Ziet u de naam Cornette verschijnen tussen de vloeibladen in het grote handtekening-zetten-want-lintje-boek, geef er dan met een dikke zwarte viltstift een streep door.
Ik hoef hem niet. Nooit.

Dit is hem dan. Onze Tommy Hezbolla. Zijn naam is inmiddels omgedoopt in Tommy Mandela. Hij kwam, zag en overwon. LoesDePoes storte zich krijsend en grommend bovenop hem en verkocht hem een paar flinke tikken. Tommy verblikte of verbloosde niet en deed ……. helemaal niets. LoesDePoes trok zich terug op de bovenetage (de slaapkamer) en besloot om daar de rest van haar leven door te brengen. Geeft niks, dacht Tommy, de slaapkamer is ook van mij, zoals het hele huis van mij is en dus gaan wij daar fijn samen zitten. Steeds als hij iets te dichtbij kwam loeide LoesDePoes als de noodsirene op de eerste maandag van de maand. Tommy trok zich er niets van aan en veroverde iedere dag een metertje. Slechts één keer probeerde LoesDePoes de trap af te komen naar de woonkamer. Maar Tommy zag haar aankomen en dacht dat ze nu eindelijk wel met hem wilde rennen en spelen. Hij stoof dus blij op haar af met als gevolg dat LDP weer haar troon op de slaapkamer besteeg. Kwam hij te dichtbij dan blies ze zich op tot formaat skippybal en vervolgens sissend leeg te lopen. Het kon Tommy allemaal niks schelen.
Tot vandaag. Vandaag kwam LDP de woonkamer inwandelen alsof ze nooit was weggeweest. Ze eten uit hetzelfde bakje en ze geven elkaar kusjes. Maar hij moet het niet te dol maken. Als hij, zoals hij nu eenmaal doet, als een Tommy Bond (de naam is Bond, Tommy Bond) met de snelheid van het licht op haar afstuift dan trekt ze eventjes een lip op en is hij weer verdwenen. Hij zet dan een kop op alsof hij zeggen wil: “Oh, humeurtje, humeurtje vandaag!”. Zijn karakter, zijn uiterlijk, zijn alles …. het is de kat der katten. Oké, we gaan het niet hebben over het bungyjumpen vanaf de slaapkamergordijnen op het bed, we gaan het ook niet hebben over zijn totaal onbesuisde gedrag in alle opzichten. We hebben het alleen over zijn karakter. Want dat is wat telt. En zelfs LDP heeft naar na vijf dagen geen weerstand aan kunnen bieden.

Deze Paasdagen heb ik me ernstige afgevraagd hoe Bert deze dagen toch in ’s hemelsnaam zal zijn doorgekomen?
In een constant gevoel van leegte, van totale berooidheid? Met een doorgroefd gelaat piekerend over z’n onvermijdelijk rendementsverlies?
Diep bezorgd over het statusverlies bij de mede-bovenbazen en voorzichtig inschattend hoeveel plaatsen op de Quote-lijst hij wel niet gaat zakken, nu?…

U kunt wellicht Bert niet direct plaatsen? Bert Groenewegen is de enig overgebleven topman van de firma PCM (krantenconcern), die, profiterend van daartoe speciaal in het leven geroepen managementbonusregeling, aanvankelijk een extraatje van zo’n slordige miljoen tegemoet leek te gaan. Werkelijk geen slechte oogst voor een jaartje de baas spelen!
(Let wel: dit bedrag komt bovenop het toch al kloeke ‘normale’ jaarsalaris).
De storm van protest die hierover uitbrak was niet gering. Ook in vele voorgaande jaren hadden dergelijke verschijnselen al tot maatschappelijk commentaar geleid: aanduidingen als ‘asociale zelfverrijking’ en ‘onbeschaamd graaien’ waren tot ver in de politiek te vernemen.
Maar het was niettemin nog nooit tot enige daadwerkelijke actie van overheidswege gekomen. [De veronderstelling hierbij, dat politici voornamelijk aan hun eigen toekomst denken, is uiteraard volkomen uit de lucht gegrepen].
Feit is wel dat zelfs de regerings-PvdA zich nu gehouden ziet om ook ditmaal geen formele maatregelen te treffen. Het FNV is laaiend.

Maar wie schetst mijn verbazing dat afgelopen Goede Vrijdag zomaar ineens het bericht verschijnt dat diezelfde baas afstand wil doen van z’n toegift. Ongehoord! Wat is hier nou toch gebeurd? Met welk goedaardig virus is die man ineens besmet geraakt?
Zouden we nu zo rond Kerstmis leven, dan doemt logischerwijs het ‘Scrooge’-scenario op, maar…: dit is Pasen! Heeft zich bij deze arme baas dan toch een plotseling inzicht in de ware betekenis van het leven een doorbraak geforceerd? Heeft zijn stokoude moeder hem nog eenmaal, nu zij de kracht er nog voor heeft, flink om de oren gemept en hem bevolen zich eindelijk weer eens fatsoenlijk te gedragen en vooral zijn afkomst niet te verloochenen?
“Jongen, neem je toch de Paasgedachte voor: geen groter zegen dan oprechte opoffering”.

Enig wantrouwen blijft echter op z’n plaats: Bert zal niet de eerste zijn die via een behendige constructie slechts schijnbaar de goeie jongen uithangt; dit soort loze vossen verliezen zelfs geen haren, laat staan hun streken.
Vandaar dat ik niet geloof dat Bert zich ‘Aus Liebe’ zijn aderlating zit te herdenken en evenmin in mild trots-zijn-op-zichzelf en dieptevreden het glas heft met partner en gezin. Integendeel verwacht ik bij hem de teneerdrukkende gedachten waarmee dit stukje begon.
Daar gáát de afbetaling op de 2e villa! Nu kan de vrouw/vriendin zich niet direct een 3e SUV-er aanschaffen! O kommer, o kwel.

Helaas blijft er alle reden om dit slag met argusogen te blijven volgen.
Vooral als je weet dat Berts directe voorganger Ton (aan de Stegge) het in enkele jaren tijd met zo’n 30 collega’s nog eens vele miljoenen erger heeft gebakken.
Nee, eens temeer is het duidelijk dat het de hoogste tijd is hiertegen wettelijke maatregelen te treffen: eentje die juist en vooral de meest schandelijke uitwassen bestrijdt.
Voor ‘een uittocht van hooggekwalificeerden’ hoeven we heus niet bang te zijn:
liever kwijt dan rijk op deze manier.

We moeten trouwens wel voortmaken met die ‘re-socialiserings’-wet:
op Berts ouwe moeder kunnen we tenslotte nog maar beperkt een beroep blijven doen.

PdB

Zaterdagmiddag om twee uur weet ik of ik een Daihatsu Materia gewonnen heb. Er zijn 15 kandidaten en één daarvan krijgt dit blik mee naar huis. Doe mij maar de troostprijs want De Man wil nog niet dood gevonden worden in zo’n auto. Nou wil hij dat in geen enkele auto dus dat heeft met die Daihatsu niks te maken. Om twee uur gewonnen is om kwart over twee verkocht. Dat is dan ook wel weer lekker. En ik mag toch niet thuisblijven zaterdag dus dat komt mooi uit. Want wat wil het geval? Aanstaande zaterdag komt Tommy Hezbolla nog een keertje een rondje matten. We gaan het gewoon nog een keer proberen. Hij is inmiddels acht maanden oud en zijn naam is gewijzigd van Tommy naar Tom-Tom en daarna naar Dom-Dom. Vreselijk lief maar niet echt een Einstein onder de katers. Deze keer treffen we voorzorgsmaatregelen. Eén van die maatregelen is het feit dat ik de deur uit moet. Schijnbaar breng ik mijn zenuwen over op die katten. Zal wel dus ik ga naar de trekking van de Daihatsu Materia.
Verder moest ik deze week ontzettend lachen om een mailtje van Vriend PdeB. Dat ging als volgt:

Momenteel ben ik niet op het werk, en ook morgen niet: dan ga ik een oude vriend helpen met alle door mijn favoriete firma ‘Kázema’ om zeep geholpen zenderindelingen te herstellen! Dat betreft er 4 bij hem, en bij mezelf ben ik nu bezig om de TV, 1 video en 2 DVD-apparaten recht te zetten, en wel in MIJN volgorde en niet die commerciële van ‘The Firm’. Immers: we hebben zo onze vaste lijstjes van oudsher en ik ben niet van plan omwille van broeder Mol en trawanten mijn geheugen op tilt te laten jagen!
Een compleet raadsel waarom dat nu (weer) helemaal op z’n kop moest: de smoezen van je-weet-wel-wie zijn te vaag voor woorden. En dan de gotspe dat je a raison van E. 22,50 – en E. 15,- voor elk volgend toestel – een monteur dit kan laten doen! ZIJ hebben toch de boel overhoop gegooid? Dan moeten zij dit ook maar ‘gratis’ doen bij de hulpbehoevenden: ze verdienen toch al genoeg aan ons allen. En dan te bedenken dat je daarvoor vroeger gewoon een ‘krediethark’ op je dak kon zetten!
Ook de aankondiging was weer reuze op tijd: 1,5 week vantevoren: leuk voor lui die een paar weken op vakantie waren…
Je zou er toch een weblog van gaan schrijven, grrrrrrr.

Maar wie het laatst lacht, lacht het best want ook bij ons zat geen zender meer op zijn plaats.
Vriend PdeB heb ik een gastschrijverschap aangeboden voor deze weblog. Want dit is een heel gewoon en normale email. Het kan echter veel erger en veel leuker. Weet ik zeker! En aangezien hij geen zin/tijd heeft in een eigen weblog en ik van mening ben dat zijn stukjes absoluut de wereld ingesmeten moeten worden zullen jullie hem in de toekomst tegenkomen bij Cornette.
Hoop ik.