In de supermarkt zocht ik naar ‘helder, grote fitting, 60 watt, eigen merk’ (want goedkoper) toen een man van een jaar of zeventig op me afliep en vroeg: “Kunt u het vinden?” Nu moet ik even vertellen dat ik dol ben op oudere mannen. Bij voorkeur het Al Pacino tiep. Beetje nijdige kop en veel rimpels. Veel leuker dan al dat jonge grut waar ik de namen niet van kan onthouden en die allemaal op elkaar lijken. Derhalve ging ik direct over op mijn hulpbehoevende vrouwtjesstand (en neem van mij aan dat dat geen geringe acteerprestatie is) en zei met een hoog stemmetje: “Het is allemaal zo ongewikkeld die lampen.” De Oudere Man pompte zijn borst op en vroeg wat ik zocht. Ik keek wat onnozel op mijn briefje en lispelde: “Helder, grote fitting, 60 Watt, eigen merk.” Onmiddelijk schoot de ridder in aktie en plukte na enig zoeken de lamp uit de schappen. Hij legde hem ook nog voorzichtig in mijn wagentje. Nadat ik netjes dank-u-wel (goed opgevoed) gezegd had keerde de man terug naar zijn eigen vrouw en zei, met nog altijd opgepompte schouders: “Ik moest even die mevrouw helpen. Die kon geen wijs uit al die lampen.”
Toen ik met mijn boodschappen buiten kwam scheen de zon, net als in de afgelopen dagen. Maar vandaag leek het ineens echt lente. Thuisgekomen bleek ik niet de gevraagde lamp te hebben. Geeft helemaal niks. Het is toch lente.
Iedere dag worden we via de media geconfronteerd met een stortvloed aan ellende en narigheid. Het internet heeft ervoor gezorgd dat deze stroom van zwarte blubber bijna niet meer te ontwijken is. Maar internet brengt ook veel leuke dingen. Zo kun je via de website van Postcrossing ansichtkaarten sturen naar en ontvangen van totaal onbekenden over de hele wereld. Zinloos? Ach, is het niet heerlijk om weer eens gewoon te spelen met een emmertje, zand en water? Het lijkt wel of mensen steeds meer de behoefte krijgen om simpelweg een beetje aardig te zijn tegen mensen die ze niet kennen en ook eens iets aardigs terug te ontvangen. Dat maakt de wereld een stuk vriendelijker en kan juist die bijna normaal geworden narige nieuwsbronnen eens wat opzij schuiven.
Via Postcrossing kwam ik erachter dat er nog veel meer dan alleen ansichtkaarten verstuurd worden. Zo reizen op dit moment Hope and Hippity over de wereld. Zij zijn slechts een voorbeeld van vele andere zaken die je te gast kunt krijgen. Hope en Hippity hebben een klein notitieboekje in hun koffertje en daarin schrijven de gastouders wat ze allemaal meemaken in de paar dagen dat ze meedraaien in het gastgezin. Vervolgens gaan ze weer door naar het volgende adres en aan het eind van de rit zwaaien ze met hun boekje waarin al hun avonturen staan.
Totaal zinloos toch? Of is het misschien hartverwarmend dat volwassen mensen zich met hart en ziel in zo’n project storten en daar serieus aan meedoen. Een soort reach out and touch over de hele wereld. Je moet toch wel een keiharde zijn om hier niet minstens een glimlach van op je gezicht te krijgen.
Ik ga me ook maar eens opgeven als logeeradres. Maar eerst even twee ansichtkaarten schrijven.
Ben d’r even niet deze week ofzo. De hele zwik weblogs en websites gaan over naar een andere (betere!) Host. Hoera ! Daar merken jullie uiteraard verder niets van. Dit even voor de niet-computervaardigen onder ons.
Verder ben ik een watje. Niks anders dan een watje. Want ik heb toch maar de belasting gebeld over die poen. En nee, ik hoef het nog niet terug te storten. Ze gaan het op hun gemak uitzoeken en misschien is het hun fout wel helemaal niet. Nog geen eindconclusie dus en de spaarrekening vaart er wel bij.
Verlaat ik jullie even met een leuke mop. Is weer eens iets anders. Een dom blondje wil een legpuzzel maken. Afijn, Geert is aan het puzzelen en kan niet één passend stukje vinden. Hij belt zijn vrouw op haar werk en klaagt over de puzzel. “Heb je dan de doos met het voorbeeld niet?” vraag ze. “Jawel” zegt Geert “en daar staat een hele grote rooie haan op. Maar ik zie niet één rood stukje.”
“We kijken vanavond samen wel even” zegt de vrouw. Bij thuiskomst laat Geert direct de doos zien. Zijn vrouw kijkt er eens naar en dan valt er een stilte. Na een paar minuten zegt ze:
“Weet je wat schat? We gaan een borrel drinken maar eerst doen we die Corn Flakes weer terug in de doos.”
Tot later !
Deze log is speciaal voor meisjes. Voor werkende meisjes.
Zijn jullie daar meisjes? Goed. Gaan we even praten. Eerst even twee droge feitjes maar daarna wordt het leuk.
Feitje 1: Sinds 1975 kent Nederland wettelijke regelingen die verbieden dat mannen en vrouw voor gelijkwaardige arbeid ongelijk worden beloond.
Feitje 2: Ongelijke beloning van vrouwen en mannen is ook verboden door de Europese Unie, in artikel 114 van het Europees Vedrag (vroeger artikel 119).
Dit is oud nieuws. Om precies te zijn 32 jaar oud. Een stevige generatie verder en wel in het jaars des Heren 2007 staat er dit in de krant:
Verschillen in beloning tussen mannen en vrouwen die bij de rijksoverheid werken, moeten binnen vier jaar tijd gehalveerd worden. Daar wil minister Ronald Plasterk (Onderwijs), die verantwoordelijk is voor emancipatie, de komende vier jaar aan werken. Werk je niet bij de rijksoverheid dan zoek je het maar helemaal lekker zelf uit.
Emancipatie kwam in het nieuwe regeerakkoord eigenlijk niet voor. Was niet meer nodig. Maar goed, onze nieuwe Minister van Onderwijs “doet” het er wel even bij. Een zoethoudertje om wijven met een grote bek rustig te houden. En hij wil eraan werken dat het verschil in beloning in de volgende vier jaar gehalveerd gaat worden.
En over vier jaar? Dan is het verschil gehalveerd (misschien) en mogen we weer twee generaties lang onze handen dichtknijpen dat we ons hebben laten opzadelen met niks. Laat hij nou toch helemaal het habbiwabbi krijgen. Zo’n Minister die thuis niet verder komt dan een paar slap gebakken vissticks op een boterham van gisteren zal wel even zorgen voor HALVERING van het verschil in beloning?
Heb ik een voorstel en we gaan er hard aan werken om dat (veel sneller dan binnen vier jaar) van de grond te krijgen.
Op iedere eerste maandag van de maand november blijven alle werkende vrouwen (al is het maar uit solidariteit) een dagje thuis onder het motto HMDP (Hier Met Die Poen). Vanaf nu is dat dus HMDP-dag.
Aan ons meisjes de taak om het nieuws inzake de invoering van deze HMDP-dag te verspreiden. We gaan de spandoeken maar weer eens van stal halen want het lijkt me zo onderhand wel mooi geweest.
“Willen we naar de Dam? Willen we naar de Dam? Dan gáán we naar de Dam!”
Loyaal. Loyaliteit. Ben ik loyaal? Gisteren nog wel. Vandaag weet ik het zo zeker niet meer. En rijk? Ben ik rijk? Gisteren nog niet. Maar vandaag is dat anders. Vanmorgen keek ik namelijk op mijn girorekening. Daar was, door de belastingdienst, een bedrag op gestort waar een mens toch een leuke wereldreis van kan maken. Een hele leuke, lange reis. Of een doddig sportwagentje van kopen. Of een weekje fisches smijten in het Casino. Of in alle restaurants van de Michelingids een vorkje prikken (inclusief taxi heen en weer). Foutje. Kan gebeuren. Vraag is alleen wie zijn fout het is. De belastingdienst? De Postbank? De invuller van het belastingformulier? Geen idee. Enig speurwerk heeft mij inmiddels wel geleerd dat zelf aktie ondernemen niet altijd een goede afloop heeft. Je moet het dan terugstorten (uiteraard !) maar je loopt het risico in een wirwar van administratieve molens terecht te komen die zijn weerga niet kent. Er zijn gevallen waarin de onschuldige ontvanger een half jaar later nog brieven aan het schrijven was met steeds weer bewijs van terugstorting. Je loopt ook nog de kans dat je het terugstort aan de belasting en dat die vervolgens de gedupeerde partij (die het dus had moeten ontvangen) naar jou verwijst terwijl jij alweer platzak bent. Met alle lollige gevolgen van dien. Zelf aktie ondernemen is dus heel loyaal maar je kunt er spijt van krijgen. Tweede optie is niks doen. In dat geval kan het een hele lange tijd duren voor dat De Belasting c.q. De Postbank c.q. De Invuller erachter komen dat er iets fout is gegaan. Dan gaan ze een briefje dichten aan de onterechte ontvanger en gaan ze je vragen om het over te maken op een bepaalde rekening met een bepaald administratienummer erbij. Kijk en in dat geval gaat het goed. Want dan komt het op het juiste moment op de juiste plek terecht. En wat doe je dan in die tussentijd met dat geld? Op je spaarrekening zetten en af en toe eens overheen kwijlen. Niet erg loyaal maar wel bijzonder lollig.
Ieder half uur kijk ik vandaag op De Postbank maar het staat er nog steeds. Ik poets af en toe het scherm op en zet alle brillen in huis één voor één op. Maakt allemaal niks uit. Ik ben rijk. Hartstikke rijk. Geen idee hoe lang het zal duren maar ik ga mij eens heel erg onloyaal gedragen en doe helemaal niks. Nou ja, overboeken naar de spaarrekening. Dat wel.
Slechts heel zelden kom ik in één van de huizen van Onze Lieve Heer. Op vakantie wandel ik nog weleens door een bijzonder en/of oud optrekje maar in Nederland spreek ik liever op een apart plekje met Hem af zodat we gewoon rustig de zaken des levens samen kunnen overpeinzen en ik ongegeneerd tekeer kan gaan. De keren dat ik er wel kom is om te zingen. Op een begrafenis, met kerstmis, of, zoals gisteren, op een bruiloft in De Oude Jan. En weer, ja alweer, had het grondpersoneel er niet de noodzaak van ingezien om een aantal uurtjes van te voren de kachel even op te stoken. Dus weer, ja alweer, was het zo bitter koud dat het verdraaid veel leek op een nieuw soort palliatieve sedatie. Na een uurtje inzingen kon ik slechts door naar beneden te kijken constateren dat mijn voeten er nog wel degelijk waren. Het hele gebeuren moest toen nog beginnen. Het kan niet anders of de temperatuur van de voeten van de bruid moeten tijdens de huwelijksnacht de bruidegom voor uren op non actief hebben gezet. Om van bepaalde delen van de bruidegom zelf maar helemaal niet te spreken.
Nu zag ik afgelopen week een TV programma over het laten ombouwen en verkleinen van bepaalde lichaamsdelen. Dat kan dus een stuk simpeler en goedkoper. Want na afloop van de gehele trouwdienst kon het niet anders of iedere vrouw in de kerk, van welke leeftijd dan ook, had een, strakgetrokken playboypoes. Weliswaar bevroren, maar toch. Later, veel alcohol later, bleek dat mijn vingers nog wel konden bewegen. Geeft allemaal niks. Het was een mooie bruiloft. Vooruitstrevende dominee, gezellig groepje mensen, mooie zang (!) en OLH in geen velden of wegen te bekennen.
Daar kon ik Hem alweer geen ongelijk in geven.
Misschien kun je het nog zien op de foto. Misschien ook niet. Maar ik was geen beste toen ik zestien was. Dat hoort ook een beetje bij de leeftijd. Toch zijn er, ondanks de vele foute zaken, ook dingen die ik nooit gedaan heb. Het begrip “indrinken” bestond nog niet. Je “tag” achterlaten met verf of viltstift was een onbekend begrip. Vernielingen waren niet aan de orde. Al heel jong was ik hoog begaafd op het gebied van regels ontduiken en eigenwijs en/of ongehoorzaam zijn. En daar was niet alleen moed voor nodig maar ook een bovenmatige slimheid en rappe babbel. Wie weleens het logje over mijn jeugd heeft gelezen weet dat ik er niet op zat te wachten om een week lang af te wassen voor 50 man. Geen afwasmachine te bekennen. Mijn vaders wil was wet. Zijn nee was nee. Orde, gezag en gehoorzaamheid stonden niet ter discussie. Ondanks dat was er voldoende gelegenheid om dingen uit te spoken die in het geheel niet door de beugel konden. Maar daar ben je puber voor en ook was daar (soms) begrip voor.
Ergens in de afgelopen 35 jaar is er een belangrijke verandering gekomen in de manier waarop ouders en kinderen met elkaar omgaan. Waar en hoe dat precies is gebeurd weet ik niet. Nee is geen nee meer. Sterker nog, het lijkt wel of het hele woord niet meer bestaat. Dat heeft misschien zijn goeie kanten. Het heeft echter ook heel nadelige gevolgen. Ik zie van dichtbij een gezin met twee hele kleine kinderen. In dat gezin wordt overal over “gepraat”. Als de kinderen iets doen wat echt niet door de beugel kan dan gaan ze daarover “praten.” Na zo’n gesprek kunnen de kinderen gewoon verder gaan waar ze gebleven waren want nu weten ze dat het niet mag en is het dus hun eigen beslissing. Ook puber zijn is vandaag de dag wel even iets anders dan toen. Ze “moeten” veel meer om vooral deel uit te blijven maken van de groep. En ouders begrijpen dat volledig en gaan daar blijkbaar volop in mee. Een klein maar bijzonder gevolg daarvan is dat er groepen ontstaan zoals Vroeg op stap. Ouders die proberen om de maatschappij en de politiek zover te krijgen dat de horecagelegenheden vroeger sluiten zodat …. afijn, lees zelf maar op de website.
Begrijpen doe ik het wel en ik gun ze van harte dat het een succes zal zijn. Maar ik denk dan ook terug aan mijn pubertijd. Het kon mijn vader geen ene jota schelen hoe laat de kroegen open waren. Het argument dat anderen wel iets mochten of dat het pas laat op de avond gezellig werd al helemaal niet. En geen rooie haar op mijn hoofd die erover peinsde om die discussie aan te gaan. Een raar piekertje hou ik aan de inhoud van die website over. Het piekertje dat mijn vader de hulp van de maatschappij en de horeca niet nodig had bij de opvoeding van zijn kind(eren). Misschien heeft het nieuwe kabinet wel gelijk en is terug naar de jaren vijftig/zestig op sommige punten zo gek nog niet. Of dat zal lukken betwijfel ik. In ieder geval zijn sommige zaken beslissingen die je zelf neemt. Was het motto van het kabinet JPB niet dat mensen voor zichzelf moeten kunnen zorgen? Dat we niet van alles van de overheid moeten verwachten maar zelf onze boontjes moeten doppen? In dit geval moet ik hem daar gelijk in geven.
Het is leuk spelen met Google Earth. Meeste mensen zoeken eerst hun eigen huis op en kijken naar plaatsen waar ze ooit geweest zijn. Leuk is ook om te proberen dieren te spotten. IJsberen enzo. Of lekker op safari in Afrika zonder ooit je stoel uit te komen. De Chinese Muur, steden waar je nooit van je leven een voet zult zetten, graancirkels of je vakantiebestemming. Bijzondere zaken hoef je niet allemaal zelf te ontdekken want er zijn (uiteraard) weblogs die dat voor je op het WWW zetten. Zoals ook naakte mensen. En waar zijn de meeste naakte mensen? In Den Haag blijkbaar. Je moet wel wat fantasie hebben om ze goed te kunnen zien maar dat mag de pret niet drukken. Leuk tijdverdrijf in ieder geval en interessant ook. Blijkbaar hebben wij in Nederland ook mensen die beroepshalve nauwlettend in de gaten houden wat je op Google Earth allemaal kunt zien. Ze houden het niet alleen in de gaten. Ze steken er ook een stokje voor. Ga eens op zoek naar Het Witte Huis of naar Kensington Palace en je kunt bijna in de keuken kijken. Maar in Nederland niet. Heus waar niet ! Ergens zit een overijverige ambtenaar te speuren naar plekken die niet gezien mogen worden. Zoals Huis ten Bosch bijvoorbeeld. Ik vraag me af hoe ze Google zo gek krijgen om die plek daadwerkelijk onbekijkelijk te maken. Maar het is gelukt. Bang landje Nederland. Bang voor wat? Bang voor niks. Bang om bloot gezien te worden in de tuin? Of bang om juist in de winter gespot te worden in een bontjas? Het lijkt mij hier geen zaak van veiligheid maar van privacy. Als het om veiligheid zou gaan dan zou je niet van heel dichtbij de Neeltje Jans kunnen zien of op Schiphol zowat in een vliegtuig kunnen stappen. Maar dan kan nu juist wel. Privacy dus. En aangezien wij geen van allen op Huis ten Bosch wonen is het misschien verstandig aan Google Earth te denken als je deze zomer op je eigen besloten dakterras eens lekker helemaal bruin wilt worden.
Recent Comments