Nog altijd ben ik bezig om de leden van BBR uit mijn hoofd te leren. Lukt nog niet zo goed. Er zitten namen en koppen bij die maar niet willen blijven plakken in de grijze cellen. Kan een onbewust innerlijk verzet zijn natuurlijk. Deze nieuwe regering doet me steeds denken aan vroeger toen we nog klein waren. Met oud en nieuw kreeg je van je vader en moeder zo’n sterretje in je handen en daar mocht je mee zwaaien. “Kan geen kwaad, het is koud vuur.” riepen ze dan. Stomme nonsens want koud vuur was het zeker niet. De blaren zaten tot het begin van het voorjaar op je vingers en de gaten in de vloerbedekking bleven voor altijd. Toch bleven ze volhouden dat het koud vuur was. En de eerste keer dat je vader en moeder je iets wijsmaken dat niet waar is, vergeet je nooit meer. Daarna is het moeilijk om niet aan meer te gaan twijfelen. Grote mensen weten dus niet alles en hebben niet altijd gelijk. Wie ze toch gelooft kan soms drie maanden niet in zijn neus peuteren vanwege de blaren op je vingertoppen.
Daar moet ik dus aan denken bij dit nieuwe kabinet. Ze roepen wel “koud vuur, koud vuur” maar de eerste brandgaatjes zijn al onderweg. Rare bewegingen worden er gemaakt met die sterretjes. Van de Kamp die aardige dingen zegt over de Partij Voor de Vrijheid en zich best kan voorstellen dat ze samenwerken op bepaalde punten. Zou het niet beter zijn om de hele zaak te verplaatsen naar Second Life? Daar kunnen ze rotzooien wat ze willen en is koud vuur ook echt koud vuur. Alhoewel? Las vanmorgen dat in Second Life inmiddels de eerste aanslag is gepleegd. Met een kernbom nog wel. Dan toch maar liever IRL met een kabinet vol sterretjes. Maar dat het koud vuur is en geen kwaad kan maken ze mij niet meer wijs. Ik wil graag in mijn neus kunnen blijven peuteren.
Deze muziek hoorde ik voor het eerst ergens vaag op de achtergrond van de film The Insider. Korte flarden hier en daar. Dus op zoek naar de CD met filmmuziek en daar stond het nummer in zijn volle glorie op. Hoe vaak ik het al gehoord heb weet ik niet. Hoe vaak ik het nog ga horen weet ik ook niet.
Maar de laatste keer dat het gespeeld wordt in mijn aanwezigheid zal ik het niet horen want dan lig in in mijn kist.
Wel zou ik graag voor die tijd nog even alle muziek van Lisa Gerrard beluisteren en alle films zien waarin haar stem en muziek een rol spelen.
Hier de live uitvoering.
Zoals je in ongeveer 50.000 boeken kunt lezen verschillen mannen en vrouwen nogal van elkaar. Gelukkig wel want dat maakt het leven interessant. Er zijn echter dingen die soms wat uitleg behoeven om niet alleen irritatie te voorkomen maar ook om je voordeel mee te doen. Daarom dames, opgelet! Wij gaan het vandaag hebben over zapgedrag. Natuurlijk weten we dat je een man geen groter kado kunt doen dan een apparaat met een afstandsbediening. Maakt niet uit wat het is, als er maar een afstandsbediening ergens onderin de doos ligt. Die behoefte om te zappen is zo groot dat je nu ook al kunt zappen op de computer. Schakel je hersencellen uit en klik op deze website op zappen. Maar daar hebben we het nu niet over. We hebben over zappen op de Televisie. Een man zapt heel snel van de ene zender naar de andere. Zap, zap, zap, zap, zap en nog eens zap.
Je zit mee te kijken en ziet ineens heel spannende beelden en hoort spannende muziek. Een deur gaat piepend open en achter die deur …… zap, zap, zap en je bent vijf kanalen verder. Je komt nooit te weten wat er achter die deur zat.
Ze kunnen er niks aan doen. De oorzaak ligt in de oertijd. Wij vrouwen sprokkelden van alles bij elkaar voor de winter. Nootjes, takken, bessen etc. Langzaam lopen en zoeken en bij ieder bruikbaar ding even nadenken en kijken of je er wat mee kunt. Zo ja, dan gaat het mee in het mandje om later te gebruiken. Zo kijken wij ook Televisie.
Mannen echter liepen met pijl en boog (later met geweren) rond om dieren (eten) en vijanden om zeep te helpen. Daar was snelheid van handelen voor nodig en derhalve ontwikkelden zij sta-of-ik-schiet genen. In tijden dat er niks te schieten valt schieten ze nog altijd. Ballen tussen doelpalen of in netjes, pijltjes in dartborden en met de afstandsbediening op de Televisie.
Zap, zap, zap, zap, zap is dus eigenlijk pang, pang, pang, pang, pang. Iedere keer als er iets beweegt moeten ze schieten. Deze wetenschap is voor ons vrouwen van groot belang. Want stel, je staat voor de spiegel en je zegt: “Ik zie er niet uit en ik geloof dat ik een complimentje nodig heb.” En vervolgens zegt zo’n man: “Schat, je ogen zijn nog prima.”
In zo’n geval verstop je de afstandsbediening en laat je hem drie dagen zoeken.
Succes gegarandeerd.
In het zonnetje liep ik een beetje na te grinniken over het moment in het restaurant, twee avonden geleden. Vriendin (allergisch voor garnalen) vroeg aan de serveerster “wat zit er vanavond op het vispalet?” En de serveerster zei: “Uuuhhhh, iets roze. Dat is denk ik zalm. En nog iets wits. Weet ik niet wat dat is. En dan van die kleine roze boogjes. Kweet niet hoe die heten.” De rest van de avond zal ik jullie besparen, maar gelachen hebben we.
Terwijl ik zo liep te dromen leerde ik in een flits wat ‘een honderste van een seconde’ eigenlijk wil zeggen. Mijn oren hoorden de vrachtwagen aandenderen en mijn ooghoek zag tegelijkertijd een minimens langsrennen. Mijn hand schoot uit en greep een capuchon en nog een honderste van een seconde later kwamen er wielen van het formaat Amerikaanse Basketbalspeler op 50 centimeter afstand voorbij. Omdat het worm met de capuchon en ik samen achter een muur vandaan kwamen had de vrachtwagen ons nooit op tijd kunnen zien. Normaal gesproken bestaat een mens voor 70 tot 80 procent uit water (in ons geval over het algemeen 50 procent water en 20 procent alcohol). In de tweede honderste van de seconde was die verhouding bij mij 20 procent water en 60 procent adrenaline geworden. Een heel gevaarlijke verhouding. Met de inmiddels gillende capuchon in de hand draaide ik in het rond om de bijbehorende broedkip op te sporen. Die was onderweg. Je zou zeggen hysterisch, geschrokken, huilend, dankbaar en blij. Maar niets van dit al. Ze slenterde op haar gemak in mijn richting en had van het hele gebeuren weinig meegekregen want ze was namelijk heel druk met haar mobiel. En ze bleef druk met haar mobiel. Op een metertje afstand (babbel, debabbel, debabbel) knikte ze naar me en stak haar hand uit naar de capuchon. De adrenaline suisde inmiddels in mijn oren en kwam door mijn teruggetrokken tandvlees naar buiten om zich daar met mijn speeksel te vermengen. Ik liet de capuchon los en sloeg de mobiel van haar kop en uit haar handen de straat op. “Wat doe je nou?” riep ze. “Wat ik doe? Wat ik doe?” spuugde ik. “Ik bespaar godverrrrrrrredomme (met een kleine letter, dan telt het niet) de traumahelicopter een ritje om van de begrafenisondernemer maar helemaal niet te spreken!” En wat denk je? Ze laat de capuchon los om vervolgens haar mobiel op te gaan rapen en aan een inspectie te onderwerpen. De schade blijkt mee te vallen en ze zet hem aan haar oor om te kijken of de andere partij daar nog was. Die was er nog dus het gesprek kon gewoon voortgezet worden. Waar de capuchon ondertussen gebleven was? Geen idee. De mobiele telefoon met het gezwel aan zijn toetsenbord draaide zich babbelend om en verdween richting winkels.
En dan sta je daar als adrenalinebom. Je moet iets met die energie. Eerst heb ik overwogen om een patatje oorlog te gaan eten in de tram. Daarna om (met mijn mobiel) foto’s te gaan maken van een verkrachting om later te zeggen dat ik dacht dat het om een vrijend stelletje ging. Er kwam helaas geen bejaarde lang anders had ik die even lekker kunnen mishandelen. De Randstadrail is al een mislukking dus die hoefde ik ook niet te laten ontsporen. Tenslotte maar gewoon boodschappen gedaan. En dat bij thuiskomst bleek dat mijn lijf nog altijd een beetje bibberde? Geeft niks. Kwestie van de adrenaline vervangen door alcohol.
Komt een mens bij de dokter ….
Even overnieuw want dit is niet helemaal juist.
Komt een mens bij de specialist. Je weet wel, zo’n dokter die na het dokter worden nog 200 jaar doorgestudeerd heeft op kosten van de samenleving en zich vervolgens specialist mag noemen. De mens mankeert wat. Anders kom je niet bij een specialist. Geen ernstige kwaal maar voldoende om het leven onplezierig te maken. De specialist weet daar drie oplossingen voor:
A. Niks doen en kijken hoe het verder gaat.
B. Wel wat doen. Een probeerseltje.
C. Wel wat doen. Een langdurige behandeling.
De mens moet een keuze maken en vraag derhalve aan de specialist:
“Wat denkt u dat het beste is?”
En nu komt het. Let op. Allemaal even rechtop gaan zitten. Bril goed op de neus en handen naast het toetsenbord.
Zegt de specialist:
“Ik weet het niet. Gaat u maar eens op internet zoeken.”
Het kan niet anders of het gaat hier om een Minister van Volksgezondheid in de dop.
Een beetje specialist mag voor een consult van een uur een rekening uitschrijven van ongeveer, plus minus 150 euro en weet niks beter te adviseren dan “kijkt u maar eens rond op internet.”
Ik zie het helemaal voor me als nieuw advies op allerlei gebied. Je staat met je kapotte computer bij een deskundige en die heeft een aantal oplossingen. In plaats van een gedegen advies te mogen ontvangen moet je dan eerst thuis maar eens “rond gaan kijken op internet.”
Sinds ik dit hoorde ga ik het overal en nergens gebruiken.
“Wat eten we vanavond schat?”
“Geen idee, ga jij eerst maar eens kijken op internet.”
Morgen op het werk allemaal even uitproberen. Bij de eerste de beste vraag die je krijgt van je baas stuur je hem gelijk het internet op.
Het internet voor antwoorden op al uw vragen en problemen.
Zou het internet ook zoveel jaren gestudeerd hebben?
Lieve Maxime,
Mag ik het al verklappen? Ja toch zeker. Van harte gefeliciteerd ! Minister van Buitenlandse Zaken. Het is niet niks. Mogen we je nu al M. noemen? Het was te verwachten en je wilde het zelf ook al heel lang. Een betere keus hadden ze niet kunnen maken. Wat ben ik blij voor je. Je gaat een zware maar mooie tijd tegemoet. Veel reizen en veel belangrijke mensen ontmoeten. En dan natuurlijk het werk op het Ministerie zelf. Het is een veilig gevoel om te weten dat er een krachtig en wijs man op die belangrijke plek zit. In het verleden heb ik weleens negatief over je geschreven. Die tijd is voorbij. Ik weet nu beter en zal het niet meer doen. Als je wilt haal ik die logjes weg hoor. Je staat voor een zware taak want er moeten 15.000 ambtenaren uit. Natuurlijk niet allemaal op jouw Ministerie maar een deel wel. Er is daarvoor een bedrag van 500 miljoen beschikbaar. Daar wilde ik het even met je over hebben. Want De Man werkt namelijk ook op jouw Ministerie. En nu ga ik je een klein geheimpje verklappen. Als je De Man 0,1 procent van dat bedrag aanbiedt dan komt hij nooit meer De Apenrots (bijnaam van jouw gebouw) in. Je bent dan voorgoed van hem af. En zeg nou zelf Maxime, wat is nou 0,1 procent? Dat is toch niks. Wat moet je met zo’n ouder wordende Nerd die om te haveklap op zijn kop (of erger) valt en het driedelig grijs vorig jaar voorgoed in de kast heeft gehangen? Hij komt alleen nog in spijkerbroek en trui naar het werk en een stropdas knopen is hij verleerd. Zoiets wil een Minister als jij toch niet in de gang tegenkomen? Je zult er maar lopen met gasten uit het buitenland. Je schaamt je toch te pletter? Bovendien brabbelt De Man uitsluitend rare computergeheimtaal en wees nou eerlijk, je kunt je toch leukere gesprekken voorstellen. Ik weet nog wel meer dingen over De Man te vertellen maar dat doe ik als we samen een vorkje prikken Amice. Heb ik je al verteld dat ik wel schrok van de nieuwe James Bond? Ik dacht eerst dat jij het was. Jullie lijken zo op elkaar ! Maar gelukkig was dat niet het geval en kunnen we op je rekenen in dit land. Ik had me geen raad geweten als je toch voor het witte doek gekozen had. Niet dat ik het je kwalijk genomen had want ik snap dat de druk vanaf die kant ook groot is. Nog een tip: Niet in het bedrijfsrestaurant gaan eten. Het is wel goed (vooral de gado-gado soep) maar schijnt een beetje prijzig te zijn. Kan natuurlijk gezeur zijn van De Man want je weet hoe dat gaat met die ouder wordende knorrepotten. Jij als man van de wereld zult daar waarschijnlijk heel anders tegenaan kijken. Je kunt ook lid worden van de sportschool aldaar (in de kelder). Moet je wel doen hoor. Je hebt een lekker strak lijf en dan die schouders ! Niet verwaarlozen al heb je het straks nog zo druk.
Heb je het opgeschreven van die 0,1 procent? Of zal ik het even aan je secretaresse doormailen? Doe je Sjors Dubbeljoe de groeten? Ook al zo’n fijne man. Ik kan niet wachten op een foto van jullie samen. Een lijstje heb ik al.
Dag M.
De hartelijke groeten van Cornette.
Noot aan zelf:
1. Op roze geparfumeerd papier uitprinten
2. Logjes over M. weghalen
Wie voor zijn 65e stopt met werken, gaat vanaf die leeftijd meebetalen aan de oudedagsvoorziening. De regeling geldt alleen voor mensen met een aanvullend pensioen van meer dan vijftienduizend euro per jaar.
Op zijn 57e (het is nog niet zover) heeft De Man er 43 jaar werken opzitten. Tijdens zijn jonge jaren deed hij er de ouderwetse HBS bij alsmede vele, vele jaren avondschool. HTS en IT. Vijf avonden in de week na het werk naar school. Ik geef het je te doen. Daarna volgden nog vele cursussen. Zijn (onze) grote droom is vervroegd pensioen. Daar hebben we veel voor over. Verhuizen naar een klein en goedkoop huis. Paar daagjes per week pakjes en post bezorgen bij Sand. Paprika’s plukken in het seizoen. Eigen groentjes verbouwen. En, als het moet, een toeslag betalen van het aanvullende pensioen. Onrechtvaardig? Ja, maar als het moet dan moet het en dan doen we het.
Ik heb alleen even een vraag naar aanleiding van de nieuwe regeling. Wie voor zijn 65e stopt met werken moet een toeslag betalen als hij een aanvullend pensioen heeft van 15.000 euro of meer. De vraag is: Een aanvullend pensioen op wat? Op de AOW? Maar die krijg je pas als je 65 bent. Of moet je een extra belastingheffing betalen over je vervroegd pensioen nog voor je AOW krijgt? En als je dan komt te overlijden voor je ooit AOW gekregen hebt? Is het dan gewoon een straf geweest voor het feit dat je toch nog een paar jaartjes tijd hebt gehad om je eigen bloemkool te verbouwen?
Heb ik een beter idee. Het ontslagrecht blijft zoals het is. Dat is mooi. In plaats van een vervroegd pensioen op zijn 57e verzoek ik u vriendelijk om De Man op die leeftijd te ontslaan. Doet er niet toe om wat voor reden. Samen verzinnen we wel wat. Hij krijgt dan nog 3 jaar WW en op zijn 60e gooien we hem de bijstand in. Kost de samenleving een stuk meer geld maar daar zitten wij niet mee. Hij hoeft dan geen werk meer te zoeken en kan zijn eigen sla verbouwen. De vijf jaar die we moeten overbruggen naar zijn welvaartsvaste pensioen met AOW en zonder extra belastingheffing komen we wel door. Nog een paar jaartjes en dan eruit knallen Die Man. Goed plan !
Ik ga vast op Funda kijken.
Mijn fantasie maakt weer overuren. Want:
Een sportschool in Heteren in de Betuwe biedt sporters vanaf maart de gelegenheid naakt te fitnessen. Het naakt sporten kan voorlopig alleen op zondag. Zegt de eigenaar:
“Uiteraard gaan we nog strenger letten op hygiëne. We ontsmetten de toestellen dagelijks en gebruiken hoesjes voor de zadels.”
Zijn we met z’n allen van God los of hoe zit dat? Het wordt toch hoog tijd dat die zeespiegel met 5 meter stijgt. Beter vandaag dan morgen.
Maar daar gaat het nu even niet over. Waar het wel over gaat is dat het woord “breezersletjes” in De Dikke Van Dale opgenomen gaat worden. Doen, zou ik zeggen. Gewoon doen. Schiet mij alleen een vraag in de kop. Waarom bestaat er wel een woord als “breezersletjes” en besmeuren we met dat woord alle meisjes/vrouwen die zich laten belonen voor bewezen diensten en waarom bestaat er niet een woord als breezerpooiertjes of breezerpimpjes of breezergoorlapjes?
Als jongen/man ben je helemaal de slimme bink als je gebruikt maakt van aangeboden diensten en krijg je geen valsige bijnaam aangemeten. Gek is dat. Moet ik even over piekeren.
Dat piekeren kan ik dan mooi doen terwijl alle hobbels en bobbels naakt staan de flubberen op de loopband van de sportschool. Er schieten mij toch apparaten te binnen waar je heel voorzichtig op moet zijn. Voor je het weet zit er wat edele delen klem. Mag je op zulke dagen ook alleen maar kijken? Zo’n beetje stoer met een waterflesje en een handdoek over je schouder wat rondhobbelen en een beetje zogenaamd meditatief voor je uitstaren de zaal in? Die grote TV’s kunnen ze wel uitlaten op die dagen want die hebben geen nut meer.
Blij dat wij zelf zo’n roeimachine thuis hebben. Dat opent perspectieven ! Ik zet De Man naakt op dat machine. “Dat is mode” zeg ik dan. En terwijl hij aan het roeien is zwaait hij met een Breezertje fles Dom Pérignon.
Vervolgens drinken we samen die fles leeg en verzinnen een ‘tegenwoord’ voor Breezersletje en helpen dat woord vervolgens de wereld en De Dikke Van Dale in. Goed plan.
Verzinnen jullie even mee?
Recent Comments