Cornette’s wereld

Het botert niet tussen mij en de telefoon. Hoe het komt weet ik niet maar meer dan me lief is tref ik aan de andere kant één of andere halve zool. Zo ook vandaag weer. De omfloerste en zeer traag sprekende stem aan de andere kant behoort aan een dorpsgenote die ik wel van naam ken maar niet van gezicht.
“Zeg Cor-Net-TE” sprak de trage, donkere stem “mag ik even wat van je tijd stelen om je wat te vertellen.”
Al mijn haren gingen overeind. Ook op plekken waar geen ruimte is om overeind te gaan staan.
“Als ik nee zeg dan bel je zeker op een later tijdstip terug?” vroeg ik.
“Uuuhhhhhhh, ja” zei de grotbewoonster op verbaasde toon.
“Ratel je verhaal dan maar af. Dan hebben we het allebei tenminste achter de rug” zei ik.
“Tja, het zit zo Cor-Net-TE. Mijn man en ik geven een avondje waarop een aantal leuke mensen komen en op die avond beginnen we een Landmark Cursus. En nu zouden we jou willen vragen of je ook komt. Op die avond leer je om weer met je voeten in de aarde te staan. Om kontakt te maken met jezelf. Omdat we allemaal van die momenten hebben waarop we dingen willen zeggen die we niet durven zeggen.”
“Auw, auw, auw” riep ik heel hard en begon te snikken.
“Wat is er Cor-Net-TE. Heb je je pijn gedaan?”
Ik zeg gierend “nee mens, ik glij van mijn stoel van het lachen. Hou toch op met die nonsens. Ik sta zo diep met mijn poten in de aarde dat het een wonder is dat ik nog normaal boodschappen kan doen.”
“Oh, wat fijn voor jou.”
“Vinnik ook. Dus ik heb jou cursus niet nodig. Ik zeg toch al alles wat me voor de bek komt en het kan me niet schelen tegen wie.”
“En je wilt niet nog assertiever worden? Meer succes hebben? Gelukkiger zijn?” vroeg het gehersenspoelde monster.
“Kan niet” zei ik “op alle fronten zit ik al aan het plafond.”
“Weet je dat zeker?” vroeg ze doordrammend.
“En nou ga ik ophangen” zei ik “want je begint me stierlijk te vervelen.”
En opgehangen heb ik.

En nu maar kijken of ik ook een brief krijg van een advocaat. Zoals Karin Spaink die hier een stuk schreef over Landmark. Het vervolg daarop kun je hier lezen.
Er zijn vast ook positieve geluiden terug te vinden. Die mensen weten namelijk niet dat je ook gratis je gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen kunt vergroten.
Heel simpel door vijf minuten per dag speciaal daarvoor ontworpen spelletjes te spelen op internet.
Misschien werkt het niet. Maar het kost ook niks.

SGP-Tweede Kamerlid Bas van der Vlies wil niet dat de papieren acceptgiro zal verdwijnen en vervangen zal worden door een digitale nota zoals een aantal banken voorgesteld hebben. Van der Vlies wijst erop dat ouderen en visueel gehandicapten vaak geen gebruik (kunnen) maken van internet en dat ze derhalve onnodig op kosten gejaagd gaan worden. Leuk verzonnen van deze mannenbroeder maar niet helemaal zuiver op de graat. Er zijn veel, heel veel, ouderen die geen enkel probleem hebben met internetbankieren. En ook onder visueel gehandicapten zijn veel slimme tiepjes die vast veel beter met de computer overweg kunnen dan de achterban van de heer Bas van der V. Want dat is de doelgroep die Bas wellicht voor ogen heeft. Zijn eigen achterban. De zwarte gristengordel die radio, TV en computer in de hoek van de duivelse zaken hebben gezet. Weliswaar heeft de SGP tegenwoordig een website (maar niet op zondag) en verschijnt Bas zo af en toe op TV (alleen als het niet anders kan) maar veel verder dan dat willen ze niet gaan. Deze Amish van de Nederlandse samenleving zou graag ergens in de jaren vijfig blijven hangen en derhalve gooit Bas de ouderen en de visueel gehandicapten even in de hoek van onnozelen die niet mee kunnen met hun tijd. En dat onder het mom van kosten. Waar ik Bas niet over hoor is over de brief die ik afgelopen week kreeg van De Postbank. Die brief gaf mij een keuze uit twee mogelijkheden.
1. Ik mag mijn betaalpas houden maar moet daar 10,95 euro per jaar voor gaan betalen.
2. Ik neem geen betaalpas en kan vervolgens mijn eigen geld niet meer opnemen.
Lollige keuze nietwaar? Geen mannenbroeder die hier over gevallen is. En toch moeten nu rekeninghouders van De Postbank, waaronder ook ouderen en visueel gehandicapten, 10,95 per jaar gaan ophoesten voor een pas waar ze geen nee tegen kunnen zeggen.
Heb je een en/of rekening dan kun je wel beslissen om in het vervolg nog maar één pas te houden en je partner van geldopnemen uit te sluiten. En misschien vond Bas dat nu juist wel een goed idee. Ik hoor het hem zeggen:
“Vrouw. Wij gaan 10,95 per jaar besparen door nog maar één betaalpas te nemen. Als je geld nodig hebt dan zeg je dat tegen mij en als je mij voldoende hebt uitgelegd waar je dat geld voor nodig hebt dan zal ik het wel even voor je halen.”
Nee Bas. Er zullen voldoende argumenten te vinden zijn om de acceptgiro te laten blijven.
Maar svp niet een etiketje plakken op bepaalde groepen van deze samenleving. Want zolang als jij dat wel doet blijf ik dat ook doen.
Een zwart etiketje. Ook op zondag.

“Met Tempus Energielease.”
“Met Cornette. Ik heb een brief van u gekregen dat ik vandaag thuis moest blijven omdat u van Eneco een PEWO verwarmingscomponenten zou moeten vervangen. Er is echter niemand komen opdagen.”
“Oh jee. Tis wat. Effe kijken. Wat is uw postcode?”
Ik ratel de postcode.
“En wat is uw huisnummer?”
Huisnummer gegeven.
“U zit niet in mijn computer.”
“Dat klopt, want ik zit aan de keukentafel.”
“Ha, ha, en waarom zouden wij komen?”
“Om de PEWO verwarmingscomponenten te vervangen.”
“Oh jee. Tis wat. Iets met verwarming dus. En wie is uw woningbedrijf?”
“Ikzelf.”
“Oh jee. Tis wat. En wat is uw naam?”
Naam gegeven.
“En uw adres?”
Nogmaals het adres gegeven.
“En uw postcode?”
Nogmaals de postcode gegeven.
“En u zegt iets over POEWOE?”
“Dat zegt u. In de brief die ik hier voor me heb. En het is PEWO.”
“Oh jee. Tis wat. Effe kijken. Nee hoor, ik kan niks vinden.”
“Er ligt hier anders wel een brief van u voor mijn neus.”
“Oh jee. Tis wat. Het ging toch over de verwarming? Effe zoeken. Ja ! Hier heb ik wat. Een ogenblikje.”
Vijf minuten niks-aan-de-hand-muziek later ……
“Hallo mevrouw. U wordt gebeld. Maar niet vandaag.”
“Ik begrijp dus dat er niemand komt?”
“Dat zal wel niet. Maar ze gaan u bellen.”
“Ik heb anders wel een hele dag vrij genomen naar aanleiding van uw brief.”
“Oh jee. Tis wat. Ze zijn nu bezig alle klanten te bellen. En u gaan we ook bellen.”
“U hoeft mij niet te bellen want u hebt mij nu aan de telefoon.”
“Oh jee. Tis wat. Maar ik weet er niks vanaf.”
“Dat is meer dan duidelijk. Ik wacht het wel af.”
“Oké. Doei !”

Tempus Energielease. Onderdeel van Eneco. Miljoenenbedrijf. Dikke bonussen.
Dag vrije dag.

Er stormt mij weer eens iets door de kop. Een aantal weken geleden las ik het in de Elsevier. Voorwaar geen roddelblad. Het laat me maar niet los en ik droom er zelfs van. Want wat vertelde ons dat artikel? André Rouvoet en echtgenote zijn indertijd meegeweest op de huwelijksreis van Jan Peter Balkenende en zijn bruid. Nu zijn wij regelmatig op vakantie geweest met vrienden en ook dit jaar gaat dat weer gebeuren. Maar op huwelijksreis? De vriendschap hield geen stand wat overigens niets te maken heeft met het feit dat de Balkenendjes de hotelkamer niet afkwamen (zoals dat hoort op een huwelijksreis). Neeeeee, onze Jan Peter kon in de jaren daarna privé niet van politiek scheiden. Als hij van Rouvoet politiek gezien de kous op de kop kreeg dan hing hij zondag maandag huilend aan de telefoon om hem eraan te herinneren dat ze toch vriendjes waren en dat vriendjes zo niet met elkaar omgingen. Dat liep dus fout. Het begin van de nieuwe kabinetsformatie heeft zich derhalve voornamelijk toegespitst op het gladstrijken van persoonlijke zaken want ook met Wouter had Balkje nog hier en daar een appeltje te schillen. Maar dat allemaal terzijde. Die huwelijksreis stormt me door de kop. Ik mag toch aannemen dat een degelijk en ouderwets Gristelijk stel die normen en waarden hoog in het vaandel dragen elkander pas in natura aanschouwen op de huwelijksnacht. Mijn fantasie draait overuren als ik bedenk hoe hij gereageerd zal hebben op het feit dat jongetjes en meisjes er heel anders uitzien. Me dunkt dat je in zo’n geval een hele huwelijksreis nodig hebt voor het spelletje “zoek de zeven verschillen.” Maar nee, JPB nam toenmalige vrienden mee. Zouden ze leuke grapjes gemaakt hebben aan de ontbijttafel? André die vraagt: “Lekker geslapen?” en JPB die zegt: “Nou ja, geslapen HA HA HA” en dat terwijl de dames zedig en blozend naar de jus d’orange grijpen.
Ik lees net dat Rita Verdonk in het volgende kabinet premier wil worden. Ik ga maar eens ophouden met het lezen van kranten en tijdschriften. Die zijn helemaal niet goed voor een mens.

Alles is goed met De Man. Het bot is weer op zijn plaats gezet. Hij is wel heel blij dat ik geen foto heb gemaakt na de operatie want wie heeft er ooit een man uit de operatiekamer zien komen met een half koffiebekertje op zijn gezicht? De Chirurg vond het beter dat De Man de eerste 24 uur niet op zijn zo geschonden rechterkant ging liggen en bedacht een truc. Hij knipte de onderkant van een plastic koffiebekertje af en plakte dat over de wond. Stond wel heel grappig. Eerst sliep het hoofd met het koffiebekertje nog dus togen wij (vriendin en ik) weer richting kaasbroodjes en ballen gehakt in het restaurant. Een half uurtje later kwamen wij terug en wat blijkt? Heeft die hongerlap een boterham met kaas losgepraat bij de verpleging. In piepkleine stukjes gesneden werd deze fluks weggewerkt. Daar kregen wij ook weer trek van dus weer naar beneden. Weer een half uurtje later komen wij terug en wat zien wij daar? De Man had inmiddels beslag weten te leggen op een komplete warme maaltijd ! Het koffiebekertje wiebelde vrolijk op en neer bij het vermalen van al die heerlijkheden. Ondanks het feit dat er ook vrouwen op dezelfde afdeling lagen was hier geen sprake van een hongerstaking. Integendeel. En nog dezelfde avond mochten wij het koffiebekertje met De Man mee naar huis nemen.
Het leven is weer goed.

Een echte hartstopper zo”n telefoontje.
“Ja mevrouw, uw man is gevallen en ligt hier op het Centraal Station met een behoorlijke hoofdwond. De ambulance is onderweg. U hoort straks wel naar welk ziekenhuis hij gaat.”
Gisteravond laat maakte ik deze foto. Toen dacht ik nog dat het er best erg uitzag. Maar vanmorgen bleek het nog erger te kunnen kleuren. Even hardlopen om de tram te halen en even struikelen en op je kop kletteren. Dat deed De Man dus. Politie erbij, ambulance erbij en naar het ziekenhuis. Vier uur later bleek uit de foto’’s en de MRI-scan dat het jukbeen en de bovenkaak gebroken zijn en een stukje naar binnen geschoven waren. Vanmorgen besliste de kaakchirurg dat hij dat maandag eens fijn gaat opereren. “Anders hou je zo”n deuk in je kop” zei hij. “Geeft niks” zei de man nog “want ik heb al een meisje.” Maar er bleken nog meer consequenties dan alleen de verkering dus het is niet te vermijden. Verder geen ernstige gevolgen in het hoofd en dat mag toch een wonder heten als er bijna 2 meter en 120 kilo man ter aarde stort en met de kop op de keien knalt. Het had erger kunnen zijn.
Het advies van vandaag:
Er komt na 10 minuten weer een tram en als je daarop wacht dan zou je weleens veel eerder thuis kunnen zijn.

Update voor familie, vrienden enzo:
Ze maken een snee in de wang en daar gaat een haak naar binnen. Met die haak trekken ze de zooi weer op de plek terug. Als dat niet lukt (omdat het terugschiet) dan maken ze er nog een snee bij en zetten er een plaatje in met schroefjes. Klinkt allemaal vreselijk maar hij mag dezelfde avond nog naar huis en hoopt dan dat zijn kiezen weer op elkaar passen.

Even een serieuze dienstmededeling tussendoor. Rond de feestdagen wisten ze hier en daar de mail behoorlijk te ontregelen. Op veel andere terreinen zijn ze een plaag. De eerste stap om de zaak een beetje onder controle te houden op de weblog was Akismet. Dat scheelt veel werk maar ze komen nog altijd binnen. Weliswaar heb je daar geen last meer van want ze worden er na 15 dagen automatisch uitgesmeten maar toch. Het tellertje met gevangen spammers bleef oplopen en als je denkt dat het hier erg is dan zou je eens op mijn andere weblogs moeten kijken. Daar zit er eentje tussen die er tussen de 100 en 750 per dag kreeg. Dat zijn nog eens aantallen !
Maar ook daar is een einde aan gekomen. Want als test hebben we daar Protect Web opgezet en sinds die tijd is het aantal spammers 0. Nul. Zero. Nada. Het programma is ook bruikbaar voor gastenboeken, formulieren en nog zo wat zaken. Het werkt perfect en het zal dus binnenkort ook de andere weblogs opleuken. Het systeem is bekend. Je moet, als je een comment plaatst, een code overtypen. Je ziet dat ook wel bij anderen. Het leuke van Protect Web is echter dat je dat niet zelf doet. Het progje doet het voor je en je merkt er als commentplaatser dus helemaal niks van. En ik herhaal even wat de laatste spammer zo ongeveer 350 keer achter elkaar als comment plaatste:
Marvelous. Thanks, will spread this among my friends!
En dat vond ik nou een goed idee.

Mijn alter ego Culinette kreeg hem en gaf hem ook vijf keer door. Onder andere aan hem waarop hij dacht dat Culinette het stokje terugsmeet omdat hij al eerder het stokje doorgegeven had aan Cornette. Dat was echter een misverstand want hij gaf het stokje aan Cornette in een periode dat er driftig kerstboodschappen gedaan werden (om nog maar niet te spreken van het voorproeven van gedistilleerd) en er dus van logs lezen even geen sprake was.
Volgt u het nog lieve loglezer? Aangezien het stokje inmiddels door Culinette vijf maal doorgegeven is acht ik Cornette van die plicht ontslagen.
Doet niets af aan het feit dat ik best vijf geheimpjes wil verklappen. Maar dan doe ik het ook gelijk goed. Lees en huiver:

1. Stikjaloers ben ik. Stikjaloers op de leuke plugins die ik soms bij anderen tegenkom. Ga bijvoorbeeld bij hem maar eens met je muis op een naam staan van een andere logger. Maar ik heb lekker de ultieme plugin gevonden tegen spammers. Geen spammer meer te zien. Lekker puh !

2. Ondanks het feit dat ik vuurrood haar heb ben ik als kind niet gepest. Met pesten kreeg ik pas te maken toen ik bijna 40 was. In een werksituatie en door twee mannen die de zon niet in het water konden zien schijnen. Volledig stukgepest. Kapotgepest. Met niets krijg je mij ondersteboven in het leven. Sterk, stoer en ik ga voor niemand opzij. Maar hun is het gelukt. Maanden van ernstige terreur op de werkvloer. Maatschappelijk werkster, directie en bedrijfsarts deden niets. Helemaal totaal geestelijk kapotgemaakt en na al die jaren droom ik er nog weleens van.

3. Het woord “moeten” doet mijn oren suizen. Witte vlekken zie ik en sterretjes patsen in mijn hoofd uiteen. Personen die mij confronteren met het woord “moeten” begeven zich op zeer, zeer glad ijs. Ik moet helemaal niks. Nu niet, nooit niet, nimmer niet en van niemand niet. Zelfs naar de WC gaan doe ik geheel vrijwillig. Ik MOET helemaal niks !!

4. Stelen doe ik niet. In kringloopwinkels, bibliotheken, 2e handsboekwinkels, op markten en overal waar ik de kans krijg ouwe boeken door te neuzen om te kijken of er boekenleggers in zitten en die in je zak steken; dat is geen stelen.

5. Het is altijd feest in huize Cornette. Nee, niet altijd. Er zijn goede tijden en slechte tijden. Op dit moment zitten we in een redelijk goede tijd. Maar er zijn ook heel veel slechte tijden geweest in de afgelopen 30 jaar. Want De Man in huis blijft op de been met heel veel (en als ik zeg heel veel, bedoel ik heel veel) medicijnen die tot doel hebben hele zware depressies te onderdrukken. Soms beuken die depressies zich echter met grof geweld een weg door de medicijnen heen. Dan is hij thuis. Soms een half jaar maar meestal een jaar. Daarna gaat het weer beter en vervolgen we onze weg in dit leven. Want samen staan we sterk.

Noem dat maar eens geen echte geheimen !

Natuurlijk kan ik jullie hier allemaal opnoemen. Dat doe ik niet. Want alhoewel ik rond half negen al fris en fruitig aan de keukentafel zat is het risico iemand te vergeten groot. Tenslotte krijgen je hersencellen wel een behoorlijke opdonder van zulke weken als achter ons liggen.
Daarom via deze weg een dank voor alle mooie en leerzame zaken die jullie het internet op smeten. Ik heb er vaak van genoten en hoop dat ook in het komende jaar te mogen doen.
Vol goede moed beginnen we aan dit jaar. Een jaar waarvan wij, godinnendank, niet kunnen bevroeden wat het ons zal brengen.
Goede voornemens? Welnee, komt toch niks van terecht. Alhoewel wij samen met de vrienden wel afgesproken hebben ietsje te gaan miniseren in feest, kroeg, drank, eten etc. Het liep wat uit de hand in 2006.

Mijn wens voor dit komende jaar is dat alle verdriet en pijn draaglijk zal zijn. Dat angst en zorg zullen verwaaien in veel zon en licht.
En vooral dat we op 31 december 2007 zullen verzuchten: “Het was een goed jaar.”

Dat wens ik jullie allemaal !