Waarom mag je als President van een democratisch land wel (honderd)duizenden onschuldige mensen de dood injagen in een oorlog die de jouwe niet is zonder dat je daarvoor opgeknoopt wordt?
Volgens Minister bot is het rechtsgevoel van veel Irakezen nu bevredigd. Het zal best wel.
Maar het voelt niet goed. Het is en blijft een teken van onmacht.
De ene gek wel en de andere gek niet.
In het ene land wel en in het andere land niet.
Wel als je zwart bent maar niet als je wit bent.
Er zijn inmiddels fotoos en filmbeelden te zien van de excecutie.
In de middeleeuwen verzamelde de menigte zich rond het schavot op het dorpsplein om een dergelijk spektakel te aanschouwen.
Nu kun je gewoon je TV of computer aanzetten.
Daar kun je aan zien dat wij toch een stuk beschaafder zijn geworden.
De Onderzoeksraad voor Veiligheid gaat de Nederlandse jeugdzorg aan een onderzoek onderwerpen.
Aanleiding is onder meer het lot van het meisje Savanna, dat werd omgebracht door haar ouders ondanks dat het gezin onder toezicht stond. De betrokken gezinsvoogd wordt vervolgd door het Openbaar Ministerie, zo werd deze maand duidelijk. ‘Je wilt toch weten hoe het kan dat kinderen worden vermoord’, zei Voorzitter Pieter van Vollenhoven.
Mijn hart en verstand lopen niet over dezelfde rails bij een dergelijk bericht. Mijn hart zegt dat dit inderdaad nodig is. Mijn verstand zegt dat het onzin is. Je kunt als gezinsvoogd onmogelijk 7/24 het betrokken gezin in de gaten houden. De werklast is zwaar en de papiermassa op je bureau niet meer te overzien. Regels en regeltjes moeten worden nageleefd en per gezin heb je misschien 15 of 20 minuten per week tijd. In negen van de tien gevallen gaat het goed en bij het tiende geval gaat het mis. Vervolgens sta je dan ineens voor de rechter. De gevolgen voor de rest van je leven zijn niet te overzien. Nog afgezien van het feit dat je met jezelf in de knoop komt. Zou mijn baan niet zijn.
Kindermishandeling is van alle tijden en mijn verstand zegt dat het onmogelijk te voorkomen is want iedere ontspoorde lampekap kan een kind maken. Tenzij je het bij de bron gaat aanpakken en een “ouderkeuring” gaat invoeren. Alleen mensen die door die keuring heenkomen mogen zich voorplanten. Iedereen snapt dat dit niet uitvoerbaar is en bovendien kan het zelfs dan nog misgaan.
Waarom dan toch dit onderzoek en waarom dan toch die gezinsvoogd vervolgen?
Omdat wij als maatschappij onszelf willen vrijpleiten. Wij willen onze handen in onschuld kunnen wassen. Wij willen een schuldige aan kunnen wijzen om daarna met een gerust hart te gaan slapen.
Dieren worden aan de lopende band gecastreerd maar de moeder van dit meisje gaat voor korte tijd de gevangenis in om daarna in vrijheid nog een paar kindjes te kunnen krijgen. Je mag mensen niet tegen hun wil de mogelijkheid tot het krijgen van kinderen ontnemen. Opvangplaatsen voor kinderen in nood zijn er weinig en de wachtlijsten zijn enorm. Bezuinigen, bezuinigen en nog eens bezuinigen. Vervolgens zet je er een gezinsvoogd op en die geef je een meter boek met regels en regeltjes en stapels en stapels formulieren en heel erg weinig tijd.
En als het dan fout loopt sleep je ze voor de rechter.
Laten we hopen dat Pieter van Vollenhove zijn werk ook nu weer goed doet.
Update:
Ik zie, Ik zie, wat jij niet ziet.
Voor mij op het postkantoor stond een man van zeer, zeer hoge leeftijd. Ik trok een bonnetje uit de volgautomaat en ging in de rij. “Ik heb zo’n papiertje niet” zei hij, wijzend naar het nummertjesgeval. “Geeft niks” zei ik “u bent als eerstvolgende aan de beurt.” Dat was niet waar maar gezien zijn leeftijd leek mij dat wel een passende geste. Niemand protesteerde en dus sjokte hij naar de balie. Een brief moest er op de post. “Kan niet meer” zei de baliedame. “Ik mag geen losse postzegels meer verkopen. U moet een velletje van 10 zegels nemen.” Klantvriendelijkheid boven alles tegenwoordig. Na wat heen en weer gesteggel kreeg de man uiteindelijk toch zijn ene postzegel. “Maar volgende keer kan dat echt niet meer hoor” waarschuwde de balie. De volgende mevrouw kocht kerstzegels en vroeg of zij die na 1 januari ook nog kon gebruiken. Met bijplakken uiteraard. Dat kon en vervolgens wilde de mevrouw alvast een velletje (van tien uiteraard) postzegels om bij te plakken. De baliedame verkocht haar 10 zegels van 10 cent. Heeft ze niks aan, dacht ik nog, want de posttarieven gaan omhoog per 1 januari. Maar waar maak ik me druk om? Heb het nog wel even gezegd tegen de balie toen ik zelf aan de beurt was. “Ja, maar ik heb nog geen zegels van 15 cent.” Oplossing? Dan verkoop je foute zegels en informeer je de klant niet. Simpel zat.
Op weg naar huis moest ik een stukje om. Altijd goed om je TNT-PostTraumatische gevoelens even eruit te lopen. Halverwege stopte er een auto naast me met daarin een heel lang niet gewassen jonge man. Hij draaide het raampje open, gebaarde dat ik in de auto moest stappen en wees daarna driftig in de richting van zijn hersens die ergens onderaan bij zijn stuur bleken te zitten. Nu zou ik, als vrouw van zekere leeftijd, misschien gevleid moeten zijn door dit aanbod. Helaas kwam de uitnodiging net op een wat verkeerd moment. Mijn humeur was een ietsje minder dan normaal. Ik boog mij voorover en vroeg: “wat mot je, lelijke loempiavouwer?” Blij dat ik hem begreep wees hij weer naar beneden richting zijn hersens. “Je hebt de verkeerde voor je, smerige tupperwaredoos” zei ik “Rita Verdonk woont hier twee straten verderop. Aan het einde rechts en dan bij de molen linksaf. Zeg maar dat ik je gestuurd heb.” Blij reed hij weg.
Werd het toch nog een leuke dag.
De gemeente Rotterdam gaat de bevolking aansporen geen geld aan bedelaars te geven. Het winkelend en uitgaanspubliek krijgen kaartjes uitgereikt in het stadscentrum met de tekst: ‘Wist u dat bedelaars tussen de 90 en 150 euro per dag ophalen en wist u dat velen een uitkering krijgen van 500 tot 600 per maand?’
Sinds 2003 geldt er in Rotterdam een bedelverbod. Toch worden bezoekers in het centrum nog vaak geconfronteerd met mensen die hun hand ophouden. Volgens de gemeente geven mensen geld uit medelijden en in de hoop dat de ontvanger er een warme slaapplaats mee kan bekostigen. ‘In de praktijk gaat het meeste geld op aan drugs, alcohol en gokken.’
Het doel van de antibedelcampagne is dat verslaafde dak- en thuislozen de hulpverlening opzoeken in plaats van geld ophalen om hun verslaving te financieren.
Nu we het er toch over hebben: De Miljonair Fair heeft weer alle records gebroken. De duurste auto ter wereld (1,8 miljoen) heeft ook een nieuw baasje gevonden. De schattingen omtrent de boodschappen rond de feestdagen (en dan hebben we het alleen over eten en drinken) komen uit rond de 725 miljoen euro. Sinterklaas en De Kerstman zijn ook uiterst tevreden met vele, vele miljoenen euro’s en we gaan ook helemaal uit ons fatsoen bij de aanschaf van vuurwerk dit jaar. Ik zag een krantje met daarin een megaklapper (of was het een superklapper) voor het luttele bedrag van 71,– eurietjes per stuk. Over de voedselbanken moeten we ook al niet meer moeilijk doen want waar laten we anders die miljoenen en miljoenen aan afgekeurde voedselproducten? Die rotzooi moet je toch ook ergens kwijt?
Ik kan het niet. Ik kan het eenvoudig niet. Wie ben ik dat ik bepaal waar een ander zijn geld aan uitgeeft? De bewoners van de grachtengordel in Amsterdam (en vele rijke luitjes elders in het land) leuken hun leven op met een snuifje coke. Kostbaar hobbietje maar als je het geld hebt dan mag het. Dit hele land is vergeven van de Koffiesjops alwaar je een jointje van plezier kunt scoren. Kun je het betalen dan is het prima. Geen haan die ernaar kraait. Maar als je door de maatschappij onderhouden wordt dan moet je je kop houden. In het gareel lopen en hulpverlening zoeken.
Ach, sodemieter toch op. Weet je wat het is om langs de rand van de straat te leven? Hoe voelt dat? Hoe is dat? De vraag is niet alleen of je daar op eigen kracht kunt uitklimmen. De vraag is ook: Wil je dat wel? Moeten wij als snelle yuppen-maatschappij niet gewoon accepteren dat er mensen zijn die op de rand van onze samenleving fibreren? Moet je dan die mensen dwingen om hulp te zoeken? En als ze dat niet doen? Dan zooien ze maar op in de goot.
Rotterdam. Stad van mijn geboorte. Stad van mijn grootgroeien. Laat me je dit zeggen. Als je op geen enkele andere manier die mensen kunt overhalen om uit de bagger en het ontzettend zware leven wat ze hebben omhoog te klimmen dan moet je niet het publiek voor je karretje spannen. Dan moet je niet die mensen hun plezier en ontsnapping ontnemen. Sommige mensen redden het eenvoudigweg niet in deze maatschappij. De reden doet niet ter zake. Als ik ze tegenkom haal ik mijn zakken leeg. Kan me geen ruft schelen wat jullie en anderen daar van vinden. Ik trek ook een flesje wijn open op momenten dat ik daar zin in heb. Waarom een ander niet? Omdat ze een uitkering hebben? Omdat ze op kosten van de staat (en dus samenleving) leven? Nou en?
En gelijk gij wilt dat u de menschen doen zullen, doet gij hun ook desgelijks.
Maar daarover later meer.
Je zou toch zeggen dat wij in 2006 (bijna 2007) een aantal zaken heel normaal vinden. Dat wij nergens meer van opkijken. Dat wij zonder blikken of blozen dingen als vanzelfsprekend accepteren. Wij zijn tenslotte Nederland en geen achtergebleven gebied zoals de US of A. Wij zijn geen derde wereld land. Wij volgen het nieuws en het leven op de voet.
Je zou dat inderdaad zeggen. Maar lees en huiver. Hier volgt een verslagje van een gesprek met een dame die iets jonger is dan Cornette herself.
Op de vraag of er met ons op een bepaalde datum een afspraak te maken was groef ik in mijn geheugen en zei: “Nee, want dan trouwen twee van onze vriendinnen. Dus dan kunnen wij niet.”
“Jammer” zei de overkant “wel een drukke dag voor jullie met twee bruiloften.”
“Twee?” zei ik “Het is maar één bruiloft.”
“En je zegt net dat er twee vriendinnen trouwen.”
“Dat klopt.” zei ik.
“Hoe zit dat dan?” vroeg ze.
“Net wat ik zeg. Er trouwen twee vriendinnen.”
En verhip lieve webloglezers, ik zag en hoorde de bliksem inslaan in die hersenpan.
Ogen als schoteltjes en een rond “o”-mondje waar een verbaasd zuchtje uit pufte.
“Met elkaar?” piepte het mondje.
“Dat hopen wij van harte” zei ik “anders is de dag naar de knoppen.”
“Zo zo” zei het mondje weer “dat is nogal wat.”
“Dat is zeker” zei ik “want het is zo’n geweldig stel die twee.”
Verder hebben wij er beiden maar het zwijgen toegedaan. Wij voelden wel dat wij op een totaal andere golflengte aan het uitzenden waren.
Zo gaan wij straks 2007 in. En zullen we nu eens afspreken dat vrouwen die van een vrouw houden of mannen die van een man houden geen onderwerp van gesprek meer zijn?
Dat wij de bijbehorende woorden schrappen uit het woordenboek? Zelfs als we die woorden zogenaamd verkeerd spellen om zodoende grappig uit de hoek te komen?
Dat lijkt mij nou een goed plan en hoog tijd ook want ik heb het er helemaal mee gehad.
De buitengewoon intelligente geleerde Stephen Hawking heeft een waarschuwing de wereld ingesmeten. Zijn woorden bleven een beetje in mijn achterhoofd rondtollen en dat is altijd een bijzonder slecht teken. Deze BIM (Buitengewoon Intelligente Man) is namelijk van mening dat wij mensen zo snel mogelijk de ruimte bewoonbaar moeten gaan maken. Wij staan namelijk op het punt om onszelf te vernietigen en dan zijn wij er niet meer. Wij sterven uit. Nu vind ik dat van zo’n BIM een ietwat dom plan. Om twee redenen.
Ten eerste hebben wij van deze planeet een enorme puinzooi gemaakt. Als wij onszelf naar de ruimte verplaatsen dan maken we vervolgens van de ruimte een puinzooi. Sterker nog. We wonen er nog niet eens en nu al is mijn linnenkast heilig vergeleken bij de ruimte om onze planeet heen. En dat wil wat zeggen. Waarschijnlijk komen we ook binnen een week na aankomst op een andere planeet in een planetenoorlog terecht. Of we leggen zo’n hemelbol helemaal vol met landmijnen ofzo.
Ten tweede zie ik absoluut niet in waarom de mens niet zou uitsterven. Wat is daar mis mee? Opgeruimd staat netjes en dood gaan we toch. Mist helemaal niemand iets aan. Deze planeet zal er zeer wel bij varen als wij collectief opzouten. Iedere dag sterft er van alles uit. Dieren en planten. Missen we ook niet. Dat is al miljoenen jaren zo. Hebben wij ooit de Dinosaurussen gemist? Kijken wij weleens uit het raam met de gedachte dat een tyranosaurus rex wel leuk zou zijn om voorbij te zien komen? Missen wij de Mammoet? De doorsnee dierentuin is niet eens groot genoeg om zo’n beest een plek te geven. De Dodo dan misschien? Schijnt nogal taai vlees te zijn geweest.
Blijkbaar is deze BIM van mening dat de mens niet zou mogen uitsterven omdat wij iets bijzonders zijn. Zal best maar ik zie het niet. Deze planeet en misschien wel ons hele melkwegstelsel zal ontzettend opknappen na ons vertrek.
Alles kan weer ongeremd groeien en bloeien en niemand meer die het verziekt.
Niet alleen comments zijn verdwenen. Ook logjes zijn opgezogen in cyberspace en daarmee natuurlijk ook de comments. Van deze weblog maar ook van mijn andere schrijfplekken. Zaterdagochtend bespeurde ik de eerste vreemde zaken. Mail kwam wel binnen in Mailwasher maar na de overstap naar de mailbox bleef het kreng zeggen: “no new messages on server.” Rottop, dacht ik. Ik zie toch dat er heel veel mail op de server staat? Terug naar Mailwasher. Nix. Helemaal leeg. Alles foetsie. Dezelfde mail kwam (aangevuld door de nieuwe) iedere paar uur voorbij maar was daarna onzichtbaar weg. Net als die lafbek van een Sinterklaas. Wel over het dak sluipen maar niet binnenkomen. Zondagmiddag leek het zich langzaam op te lossen en kwam er af en toe een pluk de mailbox in. Wel af en toe een chocoladeletter door de schoorsteen smijten terwijl je weet dat er grotere kadootjes zijn. Maar de bloemkoollasagna op de Culinaire log was weg. Opnieuw geplaatst. Is nu weer weg en moet ik dus straks weer plaatsen. Ook op de Romantische Boekenlog ontbrak het teen en tander. Opnieuw geplaatst.
Geen idee wat ze daar allemaal aan het doen zijn bij die Comsite maar het lijkt potvolblomme de KPN wel. Daar gaat ook nooit wat goed. Of is het een geheime poging om sommige webloggers van het net te jagen? Kijk maar eens bij Jan Hamelink. Het is de KPN toch mooi gelukt om die tijdens de verkiezingsperiode wekenlang de mond te snoeren. Dat wij afgelopen vrijdag overgestapt zijn naar Casema heeft er niets mee te maken. De log daarover heb ik weer geplaatst. Die van daarvoor met die muziek laat ik maar zitten. Er komt mooiere muziek aan. Casema blijkt trouwens met zijn 4200 kbit/s een heel stuk sneller dan de 6000 die we daarvoor van KPN hadden. Het is maar even een weet. Werkt prima allemaal.
Nee, het zijn andere duistere krachten die ons treiteren.
Maar we lusten ze rauw. Kom maar op !
Vandaag, tussen half negen en half één, zou de monteur van Casema ons wel even aansluiten op telefonie en internet. Om vijf voor half één kwamen er inderdaad twee monteurs. Niet van Casema maar van een ingehuurd bedrijf. Een hoopvol begin. De telefoon was zo in orde. Maar internet deed het niet. Na een half uurtje van alles en nog wat gedaan te hebben deed internet het nog altijd niet en vertrokken de ingehuurde monteurs met de mededeling dat zij hun dispatcher zouden waarschuwen en dat wij volgende week wel gebeld zouden worden om een afspraak te maken met een nieuwe monteur. “En nog een prettig weekend meneer, mevrouw.”
Na het vertrek van de heren keken wij elkaar aan om te zien wie van ons twee het eerst uit elkaar zou ploffen. Ik dus. De Man niet. Die zei ijzig kalm: “Die gasten zijn niks meer dan slechtgetrainde aapjes. Op het moment dat de banaan van een andere kant komt dan weten ze het niet meer.” Hij greep de telefoon en belde de technische afdeling van Casema. Daar kreeg hij iemand aan de telefoon die zijn eigen geheime taal sprak en verstond. Samen babbelden ze tien minuten in computergekkendialect en vrolijk stroomde de wereld via internet ons huis binnen. De Man zwiert en zwabbert onder de bureau’s en prikt doosjes in stopkontakten, kijkt steeds of er iets “ping” doet om vervolgens weer met de volgende computer verder te gaan.
Straks gaat mijn computer over. Waar ik dan nu nog zit te internetten? Bij Planet want de opzegging is blijkbaar niet verwerkt.
Ach ja, er moet toch wel iets fout gaan.
Recent Comments