Jaaaa. Zit ik hier te webloggen aan de keukentafel op het oude afgestofte laptopje die middels een geheim wit doosje aangesloten is op het lichtnet en zodoende kontakt heeft met het grote netwerk boven. Glaasje wijn erbij, man aan het aanrecht (een aanrader dames), drie boeken, twee tijdschriften en een krant om te lezen, aaipot op de kop en af en toe een pijltje smijten in het nieuw opgehangen Dartbord. Geen wonder dat ik rond een uurtje of negen ’s avonds omdonder. Rond die tijd hoef je weinig meer te doen dan de deur op een kier te zetten en door de tocht val ik om. De slaap komt altijd binnen vijf minuten en is diep en vaak droomloos. Voordeel is dat ik rond een uurtje of vier/vijf in de ochtend tot grootse daden te bewegen ben. Tijdstip van in slaap vallen heeft daar overigens weinig mee te maken. Want ik ben dan wel geen avondmens maar de woorden: kroeg, uit eten, vrienden op bezoek, uitgaan en lol maken houden mij tot diep in de nacht vrolijk. Echter, ook dan is er de in mij wonende kabouter die rond een uurtje of vijf in alle kamers van mijn lijf het licht aanknipt. Eerst in het hoofd en vervolgens zakt hij af naar beneden om de rest van het ouder wordende kasteel tot leven te wekken. Ik geef daar niet aan toe. Neen, driewerf neen ! Ik blijf lekker liggen. Soms wel tot zes uur en in uiterzonderlijke gevallen zelfs tot zeven uur. Dat is pas uitslapen. De torenkamer van het kasteel wil echter niet meer meewerken en daar blijft het licht aan. Wereldproblemen worden opgelost, logjes worden geschreven, logo’s worden ontworpen en kabinetsformaties zijn een fluitje van een cent. De Man slaapt door dit alles rustig heen. Hij heeft zo’n kabouter niet en moet met grof geweld tot slapen gebracht worden om over het wakker worden maar helemaal niet te spreken. Soms gaat er een oog open als ik in het donker rond loop te scharrelen. “Sta je nu alweer op?” Voor het antwoord slaapt hij alweer. En ik denk aan die stille uurtjes die voor mij liggen. In het donker aan de keukentafel, kopje koffie, drie boeken, twee tijdschriften en een krant. En nu dan mijn lichtnetlaptopje erbij. Geluk? Geluk is soms niks meer dan een klein wit doosje in het stopkontakt.
Spannende week achter de rug. Spannende week voor de boeg. Over politiek hebben we het even niet meer. Misschien heb ik het binnenkort wel helemaal nergens meer over. Wat is het geval? Eind volgende week stapt Cornette & Co. over van KPN/Planet naar Casema. Nu lijkt een kabinetsformatie ingewikkelder maar dat is slechts schijn. Want ja zeggen tegen Casema is zo gepiept maar de gevolgen zijn niet mis. Er zijn webloggers die je in geen weken meer ziet na zo’n beslissing. Wij hebben meer computers dan bewoners in dit huis en dat brengt wat gepuzzel met zich mee. Draadje trekken bleek geen optie. De draad moest namelijk door de slaapkamerkast, de binnenberging en boekenwand in de compjoeterruimte. De Man heeft die kast en wand zelf gebouwd en wist dus dat deze nimmer meer ook maar een milimeter te verplaatsen waren. Geen draadje dus. Draadloos dan? Werd door De Man ook afgewezen in verband met beveiliging en wellicht niet goed functioneren in een nieuwbouwhuis. Wat blijft dan over? Via het lichtnet. Moet je ook maar weten. Allerlei geheime doosjes met ingewikkelde dingen werden het huis ingedragen. Er werd hier getest en daar getest en het lijkt te werken. Alleen de ouwe laptop wil nog niet maar dat is geen ramp want die stond toch al stof te happen.
Nu doe ik meer dan alleen maar af en toe een weblogje uitbraken dus ik zag mijzelf al afgesneden zijn van het internet met alle gevolgen van dien. Komen net de feestdagen eraan, is het lekker druk in mijn tweedehands boekwinkeltje en ga ik uit de lucht. “Geen sprake van!” roept De Man. “Al moet ik je met computer en al naar de meterkast slepen. Jij blijft online.” Dat is een hele geruststelling. Nu nog zien dat er aan de kant van de Grote Bedrijven niks mis gaat. Spannend, spannend, spannend. Geen idee hoe mensen zonder computergoeroe in huis dit soort zaken allemaal regelen. Maar één ding staat vast. Het financiële voordeel van de overstap naar Casema is geheel opgegaan in die geheime kleine doosjes met ingewikkelde spullen.
In de krant lees ik dat 12 miljoen Nederlanders mogen stemmen. Bij de vorige verkiezingen was de opkomst dramatisch laag. Schandalig vind ik dat en ik hoop dat het dit jaar anders zal zijn. Gisteravond viel ik met die gedachte in slaap en droomde dat de opkomst deze keer ongekend hoog was. Op woensdagavond 22 november blijkt dat 99,7% van de kiezers is komen opdagen. Het kan niet anders of dat heeft gevolgen voor de uitslag. JeePeeBee komt ’s avonds op de televisie en vertelt het Nederlandse Volk dat de peilingen van 18 november helemaal juist waren. Vervolgens krijgen we die peilingen in beeld en ik verslik me ter plekke in mijn warme chocolademelk. Dit kan niet waar zijn. Manlief draait zich om vanuit zijn TV-stoel en buldert: “Eindelijk gerechtigheid ! Vanaf nu is de man weer de baas in huis.” Ik ren naar de computer en kijk naar de reacties van medewebloggers. Gejuich alom en blijdschap over deze uitkomst spat van het scherm. Ik ren de straat op en kom uitsluitend mannen in driedelig grijs tegen met op twee meter daarachter hun vrouwen en dochters in kleding uit de jaren vijftig en dikke grijze wolle nylons. Allen kijken zij blij en tevreden. Gelukkig zie ik Jan Marijnissen aan de overkant. Ik stap op hem af en schrik van de saaie stropdas om zijn nek. “Jan, dit kan toch zomaar niet?” zeg ik. “Meisje, meisje” zegt Jan “je snapt toch wel dat het allemaal anders moet? Bovendien ben ik geen baas meer bij de SP want ik heb een dikke gouden handdruk gekregen. Mijn zaak is het niet meer.”
Totaal in paniek stap ik op de tram naar Den Haag. Nog voor de eerste halte word ik opgepakt want het is vrouwen verboden om alleen te reizen. Zij mogen uitsluitend nog onder begeleiding van hun man de straat op. Zij brengen mij thuis alwaar De Man al zijn stropdassen tegelijk heeft omgedaan. In de gang hangt een bord met de tekst: Gij zult niet meer compjoeteren.
Totaal door het dolle heen begin ik keihard De Internationale te zingen. Gelukkig schrik ik daar zelf ook wakker van. Nog maar drie nachtjes slapen.
Dat noemen ze nou Het Grote Lijsttrekkersdebat. Zelden zo’n gemiste kans gezien. Oké, het was leuk om JeePeeBee te zien lachen als een boer met kiespijn. Zonder zijn uit het hoofd geleerde lesje is hij nergens. Maar als ik nou een Lijsttrekkersdebat mocht organiseren dan smeet ik ALLE lijsttrekkers in lange rij en liet ze een avond lang ondervragen door scherpe en goedgebekte personen. Zie je het voor je? Zo’n programma als indertijd De Achterkant van het Gelijk (met Marcel van Dam, spuug, spuug). De lijsttrekkers aan een half ronde tafel en dan een hele lange avond ondervragen.
Achtereenvolgens zouden de volgende personen ieder tien minuutjes krijgen om hun vragen af te vuren aan een persoon naar keuze:
Hans Teeuwen
Youp van ‘t Hek
Ciska Dresselhuys
Harmke Pijpers
Harm Edens
Marc-Marie Huijbregts
Raoul Heertje
Freek de Jonge
Paul de Leeuw
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Vervolgens ook nog wat onbekende maar zeer scherpgepende webloggers ertussen:
Radar
Rob
Cornette
Jan H.
Afijn. Moet ik ze allemaal noemen? Dach ‘t nie.
Kijk. Dan heb je een TV-avond van formaat. Wat doen ze in plaats daarvan? Laten ze die mafkezen los op elkaar ! Met aan het hoofd een ergens opgediepte Karel van de Graaf. Jaaaaa, die had niks anders te doen.
Ik vraag me af wat er toch aan de hand is met journalistiek Nederland. Het is al net als met die Matthijs van Nieuwkerk en Giel Beelen afgelopen week. In plaats van dat ze zo’n mislukte opblaaspop aan zijn stropdas over tafel trekken en vragen: “Wie bent u en wat doet u in het lichaam van onze premier?” Niks daarvan. In deze verkiezingen zijn journalistiek Nederland en de publieke omroepen de allergrootste verliezers.
En het is toch zo simpel.
Had dan even gebeld of gemaild.
Lollig artikeltje over Spindoctors uit 2002. Nog altijd het lezen waard. Maar daar hadden we het niet over. Waarover dan wel? Over mijn weegschaal. Als ik erop ga staan dan zegt dat kreng: “BAT-ER.” Batterijtje op dus. Ik gelijk mijn spindoctor gebeld en zijn advies is, niks aan doen. Op het moment dat je er nieuwe batterijen in stopt dan gaat hij met cijfertjes smijten die je helemaal niet wilt weten. Net als in de peilingen van vandaag de dag. Lekker BAT-ER laten zeggen en net doen of je gek bent. In mijn tijd (goh, wat klinkt dat oud) bestonden er nog geen spindoctors. Wel Bamboebabbelaars. Wij hadden Bamboebabbelaars. Van die overjarige mannen met dun en lang grijs haar en dan zo’n rood elastiekje erin. Van die ouwe zakken die in de jaren zeventig de bus naar Tibet gemist hadden. Bestaan die nog? Ze werden ingehuurd om van een afdeling met mensen een TEAM te maken. Is nog nooit een Bamboebabbelaar gelukt, maar dat terzijde. De GE (Geliefde Echtgenoot) en ik hebben jaren geleden al besloten dat wij aan één Bamboebabbelaar genoeg hadden. De GE ging een weekend naar de Ardennen en ik drie dagen naar de hei. Wat een onzin en wat een oplichters. Met bolletjes wol gooien om achteraf te roepen dat je daarmee een “netwerk” had geschapen. Een flatgebouw in elkaar zetten van een pak printerpapier om zodoende de leider in de groep te ontdekken. Hou toch op. Ik heb die drie dagen op de hei niet volgemaakt. De tweede dag mocht ik vertrekken. Dit op verzoek van de Bamboebabbelaar die vond dat ik zijn gezag ondermijnde. Klopte helemaal. Dat kon hem niet bekoren. Maar gelachen dat we hebben ! Tijdens de tweede avond zat ik tegenover hem aan tafel. Hij zorgde namelijk altijd dat hij in mijn buurt was om de schade nog enigszins in de hand te kunnen houden. Tijdens het toetje riep hij met omfloerste stem: “Mijn vrouw is aan haar laatste reïncarnatie bezig.”
En verdomd, ik had net een hap van mijn vla genomen. Die vloog in spetters over tafel en ik heb nimmer meer zoveel moeite moeten doen om niet in mijn broek te plassen. Hikkend en snikkend gleed ik onder tafel. Ik kon gelijk een taxi bellen.
De Bamboebabbelaar van toen heeft zich gewassen, zijn haar afgeknipt, zijn joint ingeruild voor een strikje en noemt zich nu spindoctor. Ze bestaan dus nog steeds. Maar mijn motto van toen is nog altijd hetzelfde: Als je het zelf niet kunt dan zit je niet op de goeie plek. Zelluf doen. Want ook na het vertrek van de spindoctor (en het overmaken van de nodige eurootjes) moet je het weer helemaal zelluf doen. En als die zo geweldig gespindoctorde omhooggevallen hoogleraartjes het dan weer zelluf gaan doen?
Dan zijn wij daar fijn de dupe van.
Gezien bij het programma De Wereld Draait Door. Een man die heel erg leek op Jan Peter Balkenende. Het was een perfect gelukte kopie. Zo knap wat ze tegenwoordig allemaal kunnen. Alleen zijn naam hadden ze moeten veranderen want nu denkt iedereen ook dat het echt JPB is. En hij was het heus waar niet. Want de echte is een gristelijke grijze saaie uitgedroogde pruim die uitsluitend belangstelling heeft voor midden- en hogere inkomens alsmede bedrijfsleven. Die gaan hem aan het hart en de rest kan barsten en moet vooral zijn eigen boontjes doppen. De gekloonde JPB echter is een vrolijk tiepje. Hij is dol op satire en het kan hem niks schelen om voor gek gezet te worden door grapjurken. Hij moet er hartelijk om lachen. Ook was hij aanwezig op een bierfeest ergens en hij vond het wel leuk maar het werd, zoals hij zei, pas later op de avond echt gezellig want in plaats van halve liters bier schonken ze dan hele liters. En dat, zei hij jolig, was pas het echte werk. Hij lachte voortdurend en vond alles geweldig. De vrolijkheid straalde van hem af. Voorwaar een man waar je best een avondje mee de kroeg in wil. Weliswaar rukte ik dan als eerste die eeuwige stomme stropdas van zijn nek want dat is een detail wat de kloners even over het hoofd gezien hebben.
Natuurlijk hebben ze deze kopie alleen gemaakt om in verkiezingstijd mensen te bedotten. Ik vraag mij echter af wat ze in deze weken met de echte doen. Zit hij opgesloten in de kelder van het torentje? Of heeft hij, op kosten van de staat, een vakantie aangeboden gekregen naar Tasmanië alwaar hij nieuwe bezuinigingsmaatregelen zit te verzinnen? En wat doen ze straks na de verkiezingen met deze kloon? Zachtjes laten inslapen of bewaren voor een volgende keer misschien? Want één ding is zeker. De echte komt straks weer terug en de kloon gaat weer in de doos.
Niet niks wat die Democraten even doen daar in de US of A. Pletteren gewoon even de eerste vrouw ooit de voorzittershamer van het Huis in handen. Het moet nou toch niet gekker worden. Voor je het weet heb je een vrouwelijke President aldaar. En dan moeten wij ook ineens een vrouwelijke premier zeker? Om te weten dat dat nog heel lang op zich zal laten wachten heb ik geen peiling van Maurice de H. nodig. Kan ik je zo ook wel vertellen. Ik geloof trouwens toch niet in die peilingen. Een peiling is pas een peiling als je heel veel mensen peilt. En die peilen ze niet. Ze peilen hooguit 1.000 mensen of ze peilen mensen die lid zijn van Peil punt nl. Ik ben daar geen lid van en dus peilen ze mij niet. Mij vragen ze niks en dus kloppen die peilingen niet. Volgens mij worden die uitslagen van die peilingen verzonnen door het CDA en bestaan die peilingen in het echt helemaal niet. Ik heb nog nooit iemand gesproken die zei: “Goh, vandaag ben ik eens gepeild door Maurice de Hond.” Misschien verzint hij al die peilingen zelf wel. Is hij een rasechte CDA-er in hart en nieren en stuurt hij de boel op deze manier een bepaalde kant op. Kan niet zeg je? Nederland is anders aardig gestegen op de lijst van corrupte landen. Trek je nou maar niks aan van al die peilingen want mijn peiling wijst uit dat het op 22 november totaal anders zal aflopen dan we nu denken. We krijgen gewoon een links kabinet. Heel gewoon. Met een man als premier en een vrouw als kamervoorzitter.
Zonder te verblikken of te verblozen sprak onze J. Pinokkio Balkenende op de radio over de CO2 uitstoot in Nederland. Hij zei dat Nederland “grote waardering van de Europese Commissie krijgt en de Kyoto-doelstellingen ruimschoots haalt, meer dan was afgesproken.”
Dat is een jokkebrokje. De CO2 uitstoot in Nederland is niet gedaald (zoals de doelstelling was) maar zelfs gestegen. Waarom dan dit braakseltje? Hij heeft de verlaging van de CO2 uitstoot “gekocht” van landen waar het wel gelukt is. Bent u er nog lieve lezers? Zal ik het even uitleggen? Het zit zo:
Ik moet 10 20 kilo afvallen. Dat doe ik niet maar jij wel. Vervolgens krijg je van mij een nieuwe spijkerbroek en ga ik zeggen dat ik 20 kilo ben afgevallen. Zo simpel is het leven. De dokter helemaal blij want het was hoognodig om eens wat te minderen. Goed voor de gezondheid enzo.
Als je onze Minister President Pinokkio zou vragen of dit wel klopt dan zegt hij volmondig ja. Andere landen doen het ook zo namelijk. Dat argument heb ik rond mijn vierde verjaardag voor het laatst gebruikt. “Hullie doen het ook dus mag ik het ook!”
“Oh ja?” zei mijn vader dan “en als hullie dan van de Maasbrug springen ga je er dan ook achteraan?” Nou sta ik niet snel met mijn mond vol tanden maar die vraag heb ik nooit goed kunnen beantwoorden dus heb ik dat argument uit mijn smoezenboekje geschrapt. Jan Pinokkio Balkenende gebruikt het echter nog steeds. Misschien heeft hij wel gelijk dat kinderen met drie jaar nodig naar de opvang moeten om sociale vaardigheden aan te leren. Het is in ieder geval duidelijk dat Mama Balkenende hem te lang heeft thuisgehouden.
Recent Comments