Cornette’s wereld

Is het nou werkelijk zo gek dat Gonny van Oudenallen de Minister van Volksgezondheid niet herkende? Zou mij ook zo kunnen overkomen. Sterker nog. Overkwam mij tijdens een mooie late zomerdag op een Haags terras. Zat ik daar met geliefde, glaasje en menukaart in de hand en dan trekken er hele rijen BN-ers aan je voorbij. Jan Marijnissen met Agnes Kant, Boris Dittrich, de prachtige Rotterdamse Carrie (zie foto) en nog veel meer van die TV-koppen. En inderdaad ook die ontzettende gluipkop wiens-naam-wij-niet-meer-noemen. Mijn Geliefde Echtgenoot pakte me nog net bij mijn jasje en greep mijn glas. “Niet gooien schat. Niet gooien !!” De Minister wiens-naam-wij-niet-meer-noemen wordt (naar hij zelf zegt) vaak herkend op straat. Dat zal best. Ik herkende hem ook en mijn lichaam ging als vanzelf in de aanval maar dat wil nog niet zeggen dat zijn naam je te binnen schiet. Want zeg nou zelf. Dat wis je toch van je harde schijf? Zit ergens in een hersenmapje verstopt maar op welke schijf dat mapje staat? Geen idee. En dat wil ik graag zo houden. Je moet er niet aan denken dat die naam steeds door je hoofd blijft spoken. Veel verder dan Ho Ho Ho Ho kom ik niet.
Ho Ho Ho Ho wiens-naam-wij-niet-meer-noemen kon het absoluut niet begrijpen. Hij weet niet beter of werkelijk iedereen weet wie hij is. Arrogantie ten top !
Nee, ik vind het niet zo gek dat Gonny die naam ook uit haar hersenpan heeft gewist. Zit misschien nog ergens in de prullenbak. Het vervelende van Gonny is echter dat ze tegelijk met die naam nog veel meer van haar harde schijf heeft gedelete. Geeft niks. Straks een hele lange tijd op wachtgeld.
Met dat als beloning wil ik ook wel even voor joker staan in het journaal en uitgelachen worden door Ho Ho Ho Ho wiens-naam-wij-niet-meer-noemen.

Annemarie Jorritsma zei, in een interview met Goedemorgen Nederland:
“Het leger zou moeten zorgen voor uitlaatkleppen. Er is zelfs wel eens de suggestie gedaan dat je bij sommige missies een paar prostituees zou moeten meesturen. En ik vind dat je het daarover met elkaar moet hebben. Want als er geen vrouwelijke collega’s in de buurt zijn, gaan de soldaten mogelijk met lokale vrouwen de verkeerde kant op. En dat wil je dus allemaal niet.”
Wat zij eigenlijk zegt is dat soldaatjes die een poosje van huis zijn zich eerst wenden tot hun vrouwelijke collega’s en als die niet voorhanden zijn dan gaan ze onder lokale burka’s graaien. “En dat wil je dus allemaal niet.” Wie “je” is blijft vooralsnog onduidelijk en wat de “verkeerde kant” is al helemaal. De daadwerkelijke uitvoering van dit plan tovert leuke beelden op mijn netvlies. De echte gedachte die hierachter zit is minder fraai. Om even heel kort door de bocht te gaan: Mannen zijn beesten die zich niet kunnen beheersen en daar moeten we rekening mee houden. Wij moeten voor een uitlaatklep zorgen anders draaien ze dol. Als man zou je hier erg kwaad om moeten worden. Bovendien wekt het de suggestie dat je vrouwen kunt kopen en gebruiken als dat nodig is. Je huurt ze gewoon in en stuurt ze mee op langdurige missies. Dat soort vrouwen heeft toch zeker geen gezin en geen mensen die ze missen? Wat ze nog meer niet hebben is een keuze want geen enkele prostituee op de wereld staat ’s morgens op met de gedachte: “Fijn. Weer een nieuwe dag.”
Maar dan ook niet één mevrouw Jorritsma !

Mijn argument is altijd dat je er goeie doelen mee steunt. Grote kletskoek natuurlijk. Dat geld kun je dan ook gewoon overmaken.
“Kappen ermee !” roept de Man In Huis dus regelmatig. Maar ik kan het niet. Ik kan het gewoon niet. Alle loterijen zijn de deur uit maar die ene. Oh, dat ene lootje van de postcodeloterij ! “Weet je wel hoe klein de kans is dat je wat wint?” rekent de wiskundeknobbel voor. “Alle postcodes die niet meespelen doen wel mee in de trekking. De kans is dus heeeeeeeeel erg klein.”
Ik weet het wel. Ik weet het wel. Maar toch. Het zal je maar gebeuren dat die smakelijke hap van een Gerston Gerstanowitch (of weet ik veel hoe die jongen ook alweer heet) voor je deur staat. Of die andere die zo op zijn vader lijkt. Je mag ze, in de vreugde van het miljonair worden, vast wel even bepotelen. Dat vinden ze best wel goed op zo’n emotioneel beladen moment. Bovendien moet je er niet aan denken dat ze bij je buren staan om de blijde boodschap te brengen en dat jij net je lootje hebt opgezegd.
“Daar speculeren ze op !” roept het rekenwonder weer. Oké, oké, ik zal erover denken. Misschien zeg ik het dan toch wel op. En dan haalt hij zijn allerlaatste pijl uit de koker: “Voor dat geld kun je wel twee of drie boeken kopen bij die 2e-handsboekwinkel waar je vaak shopt.” Kijk, dat is nou typisch zo’n geval van iemand op zijn zwakke plek raken. Twee of drie boeken. Per maand !!! Maar als nu binnenkort weer een kanjer trekt? Ze hebben toch van die kanjers? Ik snap er de ballen niet van maar wacht altijd maar tot de bel pling-plong doet. De Man In Huis verzekert me dat dat niet zal gebeuren. “En bovendien” zegt hij “we hebben toch alles? Wat moeten we nou nog meer?”
Verdomd. Hij heeft gelijk. Eruit met die loterij !
Maar ik koop wel een oudejaarslot.

Krijg je een brief van een bedrijf en daar klopt het teen en tander niet in. De brief roept wat vragen op. Wat doe je dan? Bellen. Nergens een telefoonnummer op de brief. Opzoeken dus. Nummer gevonden op de website. Duur 0900 nummer. Nou ja, duur. Na het intikken van de nummers klinkt een waarschuwende stem die zegt dat dit mij 0,30 eurocent per minuut gaat kosten. Het moet maar. Vervolgens krijg ik een juffrouw die zegt:
“U spreekt met bedrijf huppeldepup. Hier volgt een keuzemenu.
Wilt u een wijziging doorgeven? Kies 1.
Wilt u enveloppen bestellen? Kies 2.
Wilt u de afdeling nabehandeling spreken? Kies 3.
Wilt u informatie over ons bedrijf? Kies 4.
Wilt u een product afhalen? Kies 5.
Wilt u iets annuleren? Kies 6.
Wilt u een medewerker spreken? Kies 7.

Ik kies 7. Zegt de juffrouw:

“U hebt gekozen voor het spreken met één van onze medewerkers.
Wilt u een adreswijziging doorgeven? Kies 1.
Wilt u een klacht indienen? Kies 2.
Wilt u de administratie spreken? Kies 3.
Wilt u een bestelling annuleren? Kies 4.
Wilt u onze openingstijden weten? Kies 5.
Wilt u een afspraak maken? Kies 6.
Zit uw keuze hier niet bij? Blijf dan aan de lijn.

Ongeveer 2,10 euro verder krijg ik dan eindelijk een medewerker. Denk ik. Totdat de stem zegt:
“Al onze medewerkers zijn in gesprek. De wachttijd is langer dan 10 minuten. Wij adviseren u het op een ander tijdstip nogmaals te proberen. De verbinding wordt nu verbroken.”

Mag ik zo vrij zijn om een verzoek in te dienen? Het kan mij niet schelen welke partij het de tweede kamer inschiet.
De wens is deze:
Keuzemenu’s op telefoonnummers die geld kosten worden verboden. Gewoon bij de wet verboden.
Want als de politiek zich druk maakt om Lingo dan kan dit er ook nog wel even bij.

Dus we komen onder water te staan. En nog binnen afzienbare tijd ook. Even opgemeten maar wij kunnen nog net op de bovenverdieping droge voeten houden. Er is dan echter geen elektriciteit meer. Maar in zo’n situatie kun je ook kouwe soep uit blik eten. Note aan zelf: niet vergeten de blikopener mee naar boven te nemen. Water hebben we genoeg. Dat hoeven we niet in te slaan. Kwestie van een emmertje uit het raam laten zakken. Handiger lijkt het mij als alle landen voor die tijd een atoombom aanschaffen. Die laten we dan afgaan met oud en nieuw zoals bij het Millennium het vuurwerk afgestoken werd. Aan de ene kant van de wereld beginnen en dan langzaam met de klok mee naar de andere kant. Is dat hele co2 gedoe en dat smelten van die poolkappen ook gelijk opgelost. Want dat broeikaseffect op een andere manier oplossen zit er echt niet in. Kost veel te veel geld en is helemaal niet goed voor de economie. Grote machtige landen zullen daar zeker een stokje voor steken. Die zitten hoog en droog en hebben niets te vrezen. Trouwens, we willen zelf niet eens de auto uit. Wat kunnen en mogen we dan verwachten van de machtige industrie? De volgende generatie zal dus aan den lijve ondervinden wat het is om vluchteling te zijn. In eigen land is niet voldoende droge grond meer over om al die mensen te herbergen. Dat wordt de grens over en je in een ander land vestigen. Geen werk. Geen huis en alleen meenemen wat je kunt dragen. En dan maar hopen op een verblijfsvergunning. Wie denkt dat dit geen werkelijkheid zal worden zou weleens bedrogen kunnen uitkomen. Maar het duurt nog vijftig jaar volgens de deskundigen.
En daar geloof ik geen bom van.

Zondagblues is geen echte blues. Het is meer een gevoel van rust en stilte na een drukke week. De telefoon is weliswaar al twee keer gegaan maar met een beetje geluk blijft ook die stil de rest van de dag. De zaterdagkrant is in de vroege ochtend gelezen. Kopje koffie erbij en stilte. De brunch is als sneeuw voor de zon verdwenen. Een groot deel van de dag strekt zich nog voor ons uit. Na het opstarten van de computer lees ik dat het CDA nu voor het eerst groter is dan de PvdA. Gelukkig is het slechts een peiling van Maurice de Hond maar toch. Maar toch !! Even een mantraatje uit de kast rukken om de bloeddruk weer wat naar beneden te krijgen. Rustig ademhalen en even de polsen onder de koude kraan.
Een nog beter idee is om de nieuwe CD van Sting “Songs from the Labyrinth” even op te zetten. Een heel bijzonder project. Het is even wennen maar dit is nou wat ik echte zondagmuziek noem.
En je krijgt er weer een beetje rust van in de kop. De titel van het nummer past ook uitstekend bij de uitslag van de peilingen van Maurice.

Flow my tears.

[audio:Flowmytears.mp3]

Zoals jullie weten reizen wij met het openbaar vervoer want geen auto. Altijd lachen met dat openbaar vervoer. Maar ach, wij troosten ons dan met de gedachte dat het in de auto ook niet altijd pret was. Op “ons” station zijn maar twee sporen. Op spoor 1 gaat de trein naar Den Haag en Amsterdam en op spoor 2 richting Rotterdam, Dordrecht en nog verder. Andersom kan niet want dan botsen ze op elkaar. Als de omroepster van de NS echter rondroept dat de trein naar Den Haag en Amsterdam over vijf minuten binnenkomt op spoor 2 dan rent de hele meute de trap af naar de overkant. Trein komt vervolgens binnen op spoor 1. Rent de hele meute weer terug. Altijd lachen met die NS. Het woord vertraging is geschrapt. Als de trein om 16.37 uur moet binnenkomen en het is 16.37 uur dan roept de NS-mevrouw: “De trein van 16.37 komt over 15 minuten binnen op spoor 2.” Allemaal heel gewoon. Onze bus stopt voor het station en 10 minuutjes later gaat de trein. Moet je makkelijk halen toch? Niet als je nog een kaartje moet kopen want bij de kaartjesautomaten staan lange, lange rijen. Dus op naar het loket. Hoera ! Er is nog een loket. Daar ben je gelijk aan de beurt. Wat blijkt dan? Op ieder kaartje moet je een toeslag van 0,50 eurocent betalen om de loketjuffrouw te bekostigen. Het lijkt wel een openbaar toilet. Je hebt echter geen keus anders mis je je trein. Ook mensen die niet willen pinnen zijn hierdoor de klos. Ouderen dus vaak. Maar het ergste van het openbaar vervoer zijn de reizigers zelf. Tassen en vuile schoenen nemen de plek in waar andere reizigers zouden kunnen zitten. Zeg er maar niks van want je kunt een puist voor je kop krijgen. De trein uitstappen valt nog niet mee. Slechts met grof geweld kom je naar buiten en doe je niks dan duwen de instappers je gewoon weer terug de trein in en eindig je in Venlo. Overal ligt rotzooi. Lege blikjes, papieren zakjes van de broodjes, ouwe kranten en nog zowat afval.
Laten we het maar eens toegeven. We verdienen geen beter openbaar vervoer.