Zwarte zaterdag dit weekend. Heel Parijs trekt naar het zuiden net als veel Duitsers die dit weekend vakantie krijgen. En ook dit jaar zullen een aantal mensen niet veilig aankomen.
Doet me denken aan een vakantie van heel lang geleden toen wij ook eens in die periode vertrokken. ’s Ochtends rond een uurtje of 11 stond ik mij op te frissen in een toiletgebouw bij een groot benzinestation in Lyon. De vrouw naast me begon een praatje. “Wij zijn vanmorgen om vier uur vertrokken uit Bloemendaal en kijk eens? Nu al in Lyon. En jullie?”. Vrolijk vertelde ik haar dat wij twee dagen geleden al op pad waren gegaan. “Neeeeee” zei ze “hebben jullie pech gehad onderweg?”.
“Welnee” vertelde ik “we zijn over piepkleine weggetjes gereden. Langs snoeperige dorpjes waar je vaak geweldig lang en lekker kunt lunchen. Soms kopen we van alles in kleine winkeltjes en liggen een uurtje of wat op een mooie plek te soezen. In het eerste hotel was het erg gezellig en werd het wat laat en dus vertrokken we niet zo vroeg. De tweede nacht (na een dag tussen de wijngaarden) sliepen we bij de zigeuners. Veel muziek, dans en drank en douchen kon niet want de lamp hing aan een kroonsteentje net onder de waterstraal. Dus sta ik me nu even op te frissen.”
Ze begreep er geen jota van en zei: “Maar je wilt toch zo snel mogelijk op de plaats van bestemming zijn? Wij komen over een paar uur al aan op de camping en hebben dan nog de hele dag. Waar slaap jij dan vanavond?”
“Waar ik altijd slaap.” zei ik “In de armen van mijn geliefde. En wat is eigenlijk de plaats van bestemming? Is dat niet altijd de plek waar je samen het leven viert?”
Inmiddels stond ik tegen een wasbak te praten want ze was al weer weg.
Op weg naar de plaats van bestemming.
Naarmate ze ouder wordt gaat de wereld haar steeds minder interesseren. De televisie blijft soms een hele lange tijd uit. In een poging haar wat meer bij de wereld te betrekken had ik haar geadviseerd om dan in ieder geval naar het journaal te kijken. Dat doet ze nu al een poosje. “Balkenende is oud geworden” zei ze. Ja, geen wonder als je je zo’n lange tijd van de buitenwereld afgesloten hebt. “Gaat het een beetje met de warmte?” vroeg ik. Dat ging best. “Weet je wie het warm hebben?” vroeg ik “die jongens op de fiets in de Tour.” Ja, die had ze ook gezien in het journaal. “Maar die zijn zoooooo onsportief” zei ze fel. “Onsportief?” zei ik verbaasd.
“Ja, want ze fietsen de hele dag naast elkaar en dan gaan ze bij de finish elkaar nog even snel voorbij. Zooooooo onsportief.”
In het kader van de Wid worden wij verzocht onszelf naar het postkantoor te begeven om te bewijzen dat wij bestaan en als wij bestaan, wie wij dan zijn. Dat zegt de brief van de Postbank. Mochten wij in het buitenland verblijven dan kunnen wij een speciaal telefoonnummer bellen. Alleen weten wij dat niet want in het buitenland maken wij onze post niet open. Wij zitten echter gewoon in ons eigen huis weg te smelten en dus weten wij wel van deze nieuwe regel. Doen wij niet wat de Wid van ons en onze bank vraagt dan kan de bank helaas geen transacties meer voor ons uitvoeren. Dit alles om te zorgen dat er in de toekomst melding gemaakt kan worden van “ongebruikelijke” transacties. Witwassen b.v. Of het parkeren van een miljoentje of zeven wat je toevallig in een bos bij Parijs hebt opgegraven. Allemaal heel legale redenen. Maar toch ….. toch kan het niet anders of er zit nog ergens een dikke vette giftige adder onder het gras. In dit land en met deze regering speur ik altijd naar die dikke vette giftige adders.
Vraag van de week:
Welke groep mensen zal zich niet kunnen identificeren en zal dus geen banktransacties meer kunnen doen?
Ik laat het geheel aan jullie fantasie over.
Rond middernacht liepen we over de boulevard van Scheveningen samen met drie miljoen andere mensen. Vrolijk van sfeer en waarschijnlijk ook van die tweede fles wijn bij het eten stapten we op de tram naar huis. Samen met nog 75.000 mensen. Halverwege moeten we dan overstappen en dat deden zo’n 30.000 anderen ook. Het heeft wel wat, die drukte terwijl het toch al nacht is. Bij de overstaphalte moesten wij 10 minuutjes wachten en de mevrouw naast ons vond dat een goed moment om een praatje aan te knopen. Het leek in eerste instantie een onschuldig praatje. En ach, dat was het ook. Over haar broer en zus die helemaal in Leiden wonen. Over het feit dat ze geen T-shirt mocht stelen bij de Hema maar dat wel haar portemonnee was gepikt. De boodschap was duidelijk. Ze zag er best goed uit maar haar schoenen waren haar verraders. Grote gaten aan alle kanten. Maar vragen om geld deed ze niet, ze maakte alleen maar een praatje. Na vijf minuutjes liep ze weg en zocht andere toehoorders die misschien wel de knip zouden trekken. Jaren van leven in grote steden hebben ons hard gemaakt wat bedelaars betreft. Toch kunnen we het over het algemeen niet laten. Nee, geen geld. Boterhammen met pindakaas en een lekkere trui in de winter. Dat is veel verstandiger. Maar in het geval van deze vrouw zijn we even onverstandig geweest. Ik liep haar achterna om geld in haar handen te stoppen en direct weerde ze dat af. “Nee joh, dat hoeft toch niet” zei ze terwijl ze het geld uit mijn handen graaide. “Ga ik lekker een pilsje voor halen bij De Engel” zei ze. “Doe dat meid. Geniet ervan, dat hebben wij vanavond ook gedaan.” zei ik. Ze heeft nog een poosje in mijn gedachten rondgedwaald en ergens heb ik het gevoel dat ik haar meer had moeten geven. Ze zag er nog zo redbaar uit. Nog lang niet voor altijd verloren. Helaas heeft het leven in grote steden ook tot gevolg gehad dat we weten dat je je daar lelijk in kunt vergissen. En dus nemen we geen risico meer. Jammer is dat eigenlijk. Dat je zover komt in het leven dat je soms geen risico’s meer neemt.
Dus ik sta in de supermarkt en ik denk: “Ik ben iets vergeten. Maar wat?” Tas heb ik, sleutels heb ik, boodschappenbriefje heb ik. Alleen kan ik dat boodschappenbriefje niet lezen. Waarom niet? Bril vergeten. Ik voel voor alle zekerheid nog even op mijn hoofd, maar nee. Geen bril. Dan dus maar op goed geluk boodschappen doen. Ik weet tenslotte zo ongeveer waar alles staat dus dat moet wel lukken. Bij het vlees slaat de eerste twijfel toe. Heb ik hier een pak gehakt in mijn handen of kom ik thuis met een sudderlap? Voor alle zekerheid maar even vragen. Een vriendelijke mevrouw leest voor wat er op de verpakking staat en maakt daarna dat ze wegkomt want de wereld zit vol geflipte gladiolen en blijkbaar hoor ik daar vandaag ook bij. Op de tast en zonder te speuren naar de uiterste verkoopdatum gooi ik mijn wagentje vol. Bij het fruit wordt het natuurlijk wel heel spannend want heb ik niet zojuist in de krant gelezen (met bril) dat de dodelijke redbackspin steeds vaker meelift naar Nederland? Het piepkleine spinnetje (vrouwtje 1 cm, mannetje 3-4 mm) komt voor in Australië en komt steeds vaker mee in partijen fruit enzo. Het klimaat in Nederland bevalt het beestje prima en ze overleven dan ook met gemak. Op goed geluk in het fruit graaien bij de grootgrutter wordt dus een levensgevaarlijke onderneming. Wat komt er eigenlijk voor fruit uit Australië? Geen idee maar ik neem zonder bril geen risico. Niet dat ik het beestje met bril wel van een plukje stof zou kunnen onderscheiden maar zonder bril is het leven één grote gekleurde kermis waarin ik twee zich voortplantende tarantula’s nog niet herken als gevaarlijk. En om nou het omstanders te gaan vragen om een paar mango’s uit te zoeken zonder redbackspin lijkt in deze warmte vragen om problemen. Voor je het weet zit je in een dwangbuis. Geen fruit dus. De kassa is groot genoeg om te vinden en de weg naar huis ken ik ook uit mijn hoofd. Eerst heb ik de boodschappen in de ijskast gezet en pas daarna mijn bril gezocht. Ik hou het voor mezelf nog even als verrassing wat we eten vanavond. Dat zie ik straks wel. Geen fruit in ieder geval.
De computerkamer wordt slaapkamer en de slaapkamer wordt computerkamer. Een deel van de zooi in de computerkamer gaat naar de boekenkamer. Een ander deel van de zooi gooien we in de verkoop. Niet dat dat veel moeite kost want een advertentie is niet eens nodig. En waar we wel voor adverteren loopt geheel uit de hand. Cornette doet deze dagen weinig anders dan boeken inpakken en naar het postkantoor brengen. Laat de erfgenamen de pest maar krijgen. Weg ermee ! Een klein deel van de woonkamer gaat naar de nieuwe computerkamer. De ruimte die vrijkomt zal ingenomen worden door een langgekoesterde droom. Een aquarium. Om dit alles te kunnen realiseren zullen we de bedden een nachtje ofzo op de gang (zo groot als een kamer) zetten en daar slapen. En de schuur moet ook nog leeg en de inhoud naar de vuilstort. Alle lang geleden overleden computers, printers en toetsenborden worden nu eindelijk ook definitief afgevoerd. Hetzelfde geldt voor kleding die meer dan twee jaar niet gedragen is. Weg, weg, weg. Ruimte, ruimte ruimte ! Op het terras zal het e.e.a. veranderen maar dat moeten we nog met de vakantievierende buren overleggen. Dozen met onbestemde zooi die sinds het overlijden van moeder in hoeken staan gaan foetsie. De Lundia moet een klein stukje groter om de zich als muizen voortplantende DVD’s, die zich overal opstapelen, een plekje te geven. Websites moeten bijgewerkt en weblogs geschreven. Een gehackte site moet weer in de lucht geholpen en een Forum geupdate. Om over backups maar helemaal niet te spreken.
Wat een drukte en wat een werk. Daarom is het zo stil bij Cornette. Niet omdat we daar al mee bezig zijn maar plannen maken terwijl je op je terras zit met een glaasje wijn in de hand kost ook veel tijd.
Ech wel.
Gerrit wil graag dat we de 2,2 miljard guldens alsmede aanverwante munten en biljetten, die onderin de linnenkast in kaplaarzen verstopt zitten of liggen te schimmelen achter de aardappels, inleveren. Het moet nu maar eens afgelopen zijn met dat gehamster. Voor alle zekerheid toch maar even gekeken in alle hoeken en gaten. Maar helaas, niets gevonden. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik kan echter dat doosje met dubbeltjes niet inleveren. Tenslotte horen die bij mijn kinderspaarpot uit de jaren 50 en die doet het echt alleen op dubbeltjes. Dat er in dat doosje ook nog wat andere muntjes zitten doet niet ter zake. Die zijn van mij en die blijven bij mij. En zo is er dus nog 2,2 miljard gulden in omloop. Gerrit gaat waarschijnlijk voorbij aan het feit dat een groot deel van dat geld rondzwerft in buitenlandse handen. Zoals bij deze verzamelaar bijvoorbeeld. Als je googled op “dutch coins” of “dutch banknotes” dan heb je zo een miljard te pakken. En dan krijgen wij de schuld dat we dat in een ouwe theepot hebben gestopt.
Om ons geheugen nog even op te frissen heeft De Nederlandse Bank op deze site de bankbiljetten gezet die blijkbaar nog in omloop zijn en ingewisseld kunnen worden. Munten mag ook. Als ik die pagina zie krijg ik nostalgische gevoelens. En ook mis ik twee bankbiljetten uit diezelfde tijd. Het grijze exemplaar hierboven was een papieren rijksdaalder. De rode variant was een papieren gulden. Willen ze die niet hebben of zijn ze die domweg vergeten? Waarom mag je wel stuivers en dubbeltjes inleveren en geen papieren rijksdaalders en guldens? De wegen van Gerrit zijn zoals altijd ietwat duister. Als Gerrit die 2,2 miljard in omloop wil hebben dan moet hij eens een middagje gaan googelen en niet zeuren dat wij de economie een zet in de goede richting zouden kunnen geven door het matras open te snijden.
Alhoewel? Misschien toch even kijken.
Vandaag nog maar 23 keer ontvangen:
Wij zorgen ervoor dat jouw website/homepage voor meer dan 900 zoekmachines ingeschreven wordt. Jouw website wordt hiermee tussen 6 tot 8 weken op de zoekmachines van Google, Yahoo en MSN in een ranking naar boven geklimmen.
Daardoor groeit jouw pagerank omdat meer websites een verbinding naar jouw Homepage zetten.
Het is aan U op de zoekende jouw aanbod kan vinden.
Replyen heeft geen zin maar in zo’n bericht staat een emailadres waar je meer informatie kunt krijgen. En op sommige dagen kan ik het niet laten te reageren.
Geachte mevrouw/meneer,
U hebt gelijk. Het zou een domme, domme zet van mij zijn om niet op uw aanbod in te gaan. Want gevonden worden via 900 zoekmachines is een droom die op gelijk niveau ligt met het winnen van de jackpot in de loterij. Tot nu toe sliep ik er niet van. Wat nu als iemand mij zoekt en ze kunnen mij niet vinden? De ene nachtmerrie na de andere projecteert zich op de binnenkant van mijn oogleden. De Man naast mij probeert me te troosten. “Ik heb je toch gevonden schatje?” Maar wat heb ik daaraan als de rest van de wereld mij niet kan opsporen? En nu bent u daar met de oplossing. Mijn vreugde kent geen grenzen. Vanaf nu leg ik alle zegeltjes van de supermarkt apart en als ik het bedrag bij elkaar heb dan zal ik u berichten. In die tussentijd is het wellicht verstandig als u wat bijles Nederlandse taal neemt. En nog even een laatste vraag. Als niemand mij kan vinden hoe kan het dan dat u mij wel gevonden hebt? Sterker nog. U vindt mij wel 100 maal op een dag. Waarom stuurt u steeds dezelfde email? Denkt u dat ik de eerste niet begrepen heb? Verder wens ik u nog een fijne en zonnige dag en nu snel naar de supermarkt om die zegeltjes te sparen !
Recent Comments