Vanmorgen, op de weegschaal staande, schoot er weer van alles door mijn hoofd. Bijvoorbeeld dat je beter kunt aankomen terwijl je weet waar het van is dan dat je afvalt terwijl je niet weet waar het van is. Ik vond hem zelf wel behoorlijk briljant voor de vroege morgen. Daarna peinsde ik over het verliezen van 100.000 euro. Zomaar gevonden in een plastic zak ergens in een bos. Er gaan toch dagen voorbij dat ik geen 100.000 euro in een plastic zak heb zitten. Ook niet ergens anders in trouwens. Als de eigenaar van het geld zich blijft verstoppen dan krijgt de eerlijke vinder na een jaar het geld mee naar huis. Zou me niks verbazen als de verliezer van het geld dan alsnog een bezoekje bracht aan de vinder. Stuk veiliger dan je melden bij de politie die vervolgens wil weten waarom je denkt dat het jouw geld is en hoe je eraan gekomen bent. Zou je dan niet gewoon kunnen zeggen dat je dat jaren lang gespaard hebt onder je matras en dat je op een mooie zondag ging wandelen en dat je bij gebrek aan een hond besloot om je gespaarde geld mee uit te nemen? En tijdens een wat minder helder moment ben je die plastic zak gewoon verloren. Of gaat het met geld soms net als met kilo’s? Dat je wel weet hoe je eraan gekomen bent maar geen idee hoe je ervan af moet komen? Kon ik die kilo’s ook maar achterlaten in een plastic tas in het bos. Ik kwam ze nooit meer ophalen en de vinder mocht ze gelijk houden. Zo zal het met die 100.000 euro ook gaan. Er komt niemand om die tas vragen en na een jaar is de vinder een rijk mens. Maar niet iemand waar ik mee zou willen ruilen.
Bij de bushalte.
“Meid, zeg ik, meid, wat erg voor je. Niet dat ik het erg zou vinden. Ik niet. Naast mij wonen van die mensen uit Afghanistan. Afghanen dus hè? Ik zeg ze altijd gewoon gedag. Kan mij niks schelen. Doe ik gewoon. Heb ik niks van. Of ik nou haar tegen kom of hem, ik zeg ze gewoon gedag. Ze zullen er niet lang wonen hoor want ze moeten terug. Maar dat maakt mij niks uit, ik blijf ze toch gewoon gedag zeggen. Vinnik niet erg. Ze zeggen ook gedag terug. Dat doen die mensen gewoon. Aardig toch? Daarom zeg ik ze ook altijd gedag. Waarom zou ik ze geen gedag zeggen? Het zijn toch ook mensen? Mijn man niet. Die zegt niks. Ze verstaan je toch niet zegt hij en hij verstaat hun ook niet. Maar ik wel hoor. Ik heb daar niks van. Ik zeg ze gewoon gedag. Geen idee wat er straks komt wonen maar die zeg ik ook gewoon gedag. Moeten het wel nette mensen zijn natuurlijk maar dat zie je gauw genoeg. Ik wel tenminste. Mijn man niet. Die ziet dat niet maar ik wel. En nette mensen zeg ik gewoon gedag. Maakt niet uit waar ze vandaan komen. Als het maar niet van die hele donkere mensen zijn. Je weet wel, van die hele zwarte. Alhoewel die kindjes altijd wel leuk zijn. Die zeg ik ook gewoon gedag hoor. Ze blijven toch nooit lang.”
Helaas kwam toen de bus.
Ha Rita canim. Alles Boem? Ik vond je rok zo chilipoya dat ik helemaal bazurk werd. Maar alwasie, ik stem niet op je. Dat kan ook niet want VeeVeeDee gezien ben ik een zwabber. Je bent zeker wel pannegaar na al die drukke dagen. Je hebt je portie wel gehad maar je gedroeg je dan ook als een aaswy. Heb je nog wel tijd voor je werk in agga? Dat gedoe vorige week was wel ff akkelebebe. Moest je je nou zo nodig als een aangebrande loempia gedragen? Je leek wel niet jopper in je pannekoek. Eerst dacht ik: appa toe? Nu lijkt alles weer baams en is Ayaan weer je billenmaatje. Straks is ze toch flodo hoor. Je hebt nog een grote clicka dus je maakt nog altijd kans. Zeker nu je eruit ziet alsof je een fashionista bent. Het kan mij niet schelen of jij het wordt of die jenufdo van een Rutte. Alhoewel? Nee, dan toch liever jij chicca. Dat zou toch wel lijpvet zijn. Je maakt van die lekkere blunders en dat is een goed vooruitzicht. Afgelopen week was enkelt goud. Dus koolop Rita en ga zo door. Dan gaan we fabeltastische tijden tegemoet.
Tot sinas !
Met dank aan Drop je lyrics
Cornette zag bij vendicari een audio-console, kreeg de link van de plugin en installeerde. Dit is het resultaat:
[audio:Opening.mp3]
De openingstune van de film Broke Back Mountain.
Het is papaweekend en dus wordt het jongetje op deze moederdag wakker bij papa thuis. Samen maken ze een ontbijt voor Tante Tillie die tegenwoordig bij papa woont en dus zegt papa, “ook een beetje moeder is”. Na het ontbijt gaan ze naar de moeder van Tante Tillie die “ook een beetje oma is”. Na een uurtje en een glaasje limonade gaan ze naar zijn echte oma die de moeder van papa is. Daar krijgen ze een boterham en een kopje soep. Dan is het slechts een half uurtje rijden naar mama die, samen met Oom Frits, “die ook een beetje papa is”, al staat te wachten voor het raam. Het jongetje moet zich eerst verkleden want, zegt mama, zijn kleren ruiken naar Tante Tillie. Dan moeten ze op gaan schieten want het is al middag. Snel gaan ze naar de moeder van Oom Frits. Ook een soort oma. De moeder van mama (de echte oma) is de volgende gelukkige en gaat samen met jongetje, mama en Oom Frits naar de oma van mama (de mama van oma) die al heel oud is en in een speciaal huis woont. Na een kopje thee brengen ze oma weer thuis en trakteert Oom Frits op een Big Mac want het is tenslotte moederdag en dan hoeft mama niet te koken. De volgende dag op school vraagt de juf tijdens het kringgesprek of moederdag leuk is geweest. Het jongetje kijkt naar de grond en haalt zijn schouders op.
Hij geeft geen antwoord.
Het is geen onwil dat Cornette niet op bezoek komt bij web streepje log-loggers. Het is overmacht. Ze zijn uit de lucht of ze zijn zo traag dat er niks te bezoeken valt. Om totaal gek van te worden. Ik durf er wat om te verwedden dat een hoop loggers afhaken na de verhuizing. Eenvoudigweg omdat het net even ietsje te ingewikkeld wordt. Nou kun je al die mensen wel naar de Wordpress Startpagina sturen maar ook dat is vaak net effe ietsje TE. Man-in-huis en ik verzinnen dezer dagen allerlei mogelijkheden om mensen een alternatief te bieden. Er zijn loggers voor wie we met plezier een weblog bouwen want het bijhouden en plaatsen van plaatjes en berichten kan dan vervolgens geen probleem meer zijn en is een stuk simpeler dan bij streepje. Alleen het inrichten van weblog en aankleden is niet voor digibeten. Maar als zich 25 mensen aanmelden dan loopt het uit de hand en duurt het te lang voor je aan de beurt bent dus we beginnen met die ene (of twee of drie) speciale. Hoe dan de anderen op weg geholpen? In ieder geval via Jip en Janneketaal. Het moet voor iedereen absoluut helemaal goed te volgen zijn. Maar hoe? Via een Forum of via een Yahoomail-groep? We weten het niet en peinzen erover. Hoe moet het later met updates en backups? Wat voor kennis moet je hebben om een kant en klaar aangeleverde Wordpress-weblog in de lucht te houden in de toekomst?
Zijn er trouwens wel liefhebbers? En hoe pakken we dat dan aan? Doe me een lol en peinzen jullie even mee.
Soms probeer ik me een voorstelling te maken van tien miljoen. Hoeveel is tien miljoen eigenlijk? Ligt eraan waar je het over hebt. Tien miljoen euro is veel. Het zou teveel zijn voor mij. Huisje met groentetuin (en vijver) en een stapel boeken. Verder niks nodig dus dan kan ik de rest van die tien miljoen wel weggeven. Tien miljoen slachtoffers bij een natuurramp of kernbom. Ja, dat is veel. Tjonge, daar zouden we wel van schrikken. Alle nog heel gebleven landen zouden bol staan van geld inzamelingen en hulptroepen en de kranten zouden over niets anders meer schrijven. De TV zou onafgebroken vreselijke beelden laten zien. Want dan is tien miljoen ineens veel en erg. Je moet er niet aan denken. Tien miljoen is bijna de helft van de Nederlandse bevolking. Nou ja, het scheelt een miljoentje maar het zit wel dicht in de buurt. Dus tien miljoen is veel maar blijkbaar soms toch niet genoeg. Want tien miljoen kinderen in deze wereld werken gedwongen in de prostitutie en dat worden er met de dag meer. Hoeveel klanten krijgt zo’n kind op een dag? Misschien wel drie? Dan hebben we ineens dertig miljoen mensen per dag die misbruik maken van die kinderen. Een deel daarvan zijn westerse toeristen. Westerse toeristen uit westerse landen die wel iets beters te doen hebben dan zich hier druk over te maken. Het levert niks op en kost alleen maar geld. Kom zeg, daar beginnen we niet aan. Misschien toch maar weer eens een natuurrampje regelen? Dan weten we tenminste weer even hoeveel tien miljoen nu eigenlijk is.
There is more money being spent on breast implants and Viagra today than on Alzheimer’s research.
This means that by 2040, there should be a large elderly population with perky boobs and huge erections and absolutely no recollection of what to do with them.
Vergrijzing is duur en dus moet er iets op gevonden worden. Wouter Bos heeft een geweldig plan. Die wil dat de ouwetjes gewoon door blijven werken en zodoende geen uitkering behoeven. Dat er vervolgens een zelfde aantal jongeren niet aan het werk kunnen op die plekken en wel een uitkering zullen krijgen is blijkbaar geen probleem. Maar er zijn nog gekkere oprispingen in deze maatschappij. Want de CDA-jongeren kwamen met het idee om een Babybonus in te voeren. Een bedrag van enkele duizenden euro’s per kind. Nu heb ik persoonlijk nog nooit een reden gevonden om een kind te willen. Op mijn vijfde jaar liep ik de kleuterschool in en dacht: “Dit nooit !!” en dat gevoel is nooit meer verdwenen. Zelfs bij het aanschouwen van pasgeboren goden en godinnen kreeg ik niet de kriebels. Nog geen seconde en dan is het verstandig om ze ook maar niet te krijgen want daar komt maar narigheid van. Maar het Babybonusplan doet vermoeden dat mensen kinderen geboren zouden laten worden omdat er geld tegenover staat. Althans, zo denken de CDA-jongeren.
“Tja, we wilden ze niet maar die Babybonus was toch maar mooi meegenomen. En heb je al van dat stel verderop gehoord? Die hebben er vier. Toch een leuk autootje van kunnen kopen.”
Het lijkt me een wereldplan. Ze zouden echter wel een uitzondering moeten maken. Bij een normale baby krijg je een bonus maar voor het geboren laten worden van een CDA-baby een fikse boete. Gelijk invoeren zou ik zo zeggen.
Mijn haar was een aantal jaren blond. Bijna wit zelfs. Sinds een week is het weer rood. Knalrood in de kleur zoals ik geboren ben. Als ik nu in mijn nakie sta klopt het hele plaatje weer. Bovendien maakt in het vervolg niemand meer de fout te denken dat ik wel een aardig meisje ben. Althans, die fout maak ik zelf niet meer. Want ik ben niet aardig en dat is maar goed ook. Een dag na de metamorfose werd ik aangesproken door een vage kennis. Een eindeloze babbeldoos die meer praat dan luistert. Ze is zo bezig met zichzelf dat de nieuwe kleur haar nog niet opgevallen was. Ze heeft vier paarden, twee pony’s en drie honden en wil daar de wereld graag over vertellen.
“Meid” zei ze “meid, ik kom volgende week effe een middagje naar je toe.”
“Zal toch niet zeker?” zei ik en ik keek even in de etalageruit naar mijn nieuwe haar.
“Jaaaa, want jij maakt van die mooie websites en dat wil ik ook. Dus jij gaat mij effe laten zien hoe dat moet.”
“Misschien is dat niet in een middagje uit te leggen” opperde ik voorzichtig.
“Geeft niks, kom ik de week daarop gewoon nog een middagje” zei praatgraag.
“Ik heb een beter idee” zei mijn spiegelbeeld “Ga jij een aantal cursussen volgen bij Kellerhuis. Gewoon via email en niet duur.”
“Bij jou is gezelliger” zei het assertiefje “dus zeg maar wanneer het schikt.”
“Het schikt mij niet” zei het meisje met het rode haar. “Nu niet, volgende week niet en daarna ook niet. Ik geef namelijk geen cursus. Nu niet, volgende week niet en daarna ook niet.”
Rood is een prachtige kleur en nee is een heel lekker woord.
Recent Comments