Ja stil hè? En dat woordje hè lijkt zo gewoon. Alt-138 intypen en je ziet vanzelf die e met dat streepje verschijnen. Zo gemakzuchtig was ik tot vandaag ook. Maar nu niet meer want bij mijn Host is iets mis en dat zorgt ervoor dat alle letters met een leestekens hele rare dingen gaan doen. Tenminste, als je ze met een Alt-code gemaakt hebt. “Eigen schuld, dikke billen” roept De Man In Huis. “Je weet toch dat je dat met ampersands moet doen? Dat heb je toch geleerd?” Ik weet het wel maar ik deed het niet. Met alle gevolgen voor alle weblogs en alle websites van dien. Het komt wel weer goed denkt de Host. Ze werken er hard aan maar kunnen het probleem nog niet vinden. Aangezien ik er totaal geen zin in heb om al die letters te gaan vervangen wacht ik het nog even af. Maar alle nieuwe letters met leestekens worden voortaan keurig met een ampersand gemaakt. Webloggers bij Web streepje Log hebben daar vast allemaal geen last van. Maar die hebben weer last van andere dingen.
Waiting for …..
Waiting for …..
Waiting for W.I.E.online
Connecting to W.I.E.online
Waiting for W.I.E.online
Connecting to W.I.E.online
Waiting for W.I.E.online
Connecting to W.I.E.online
Waiting for …..
Waiting for …..
In de krant van vandaag staat dat het aantal webloggers in Nederland vorig jaar is gestegen van 250.000 naar 600.000. De helft daarvan zit bij Web streepje Log. Geen wonder dus, al dat Waiting for …..
Maar hier heerst ook een Waiting for ….
Waiting for zin en inspiratie.
Ligt die verdomde computer er meer dan een dag uit. Nou ja, gedeeltelijk dan. Niks logs lezen. Niks inhaalslag op alles wat er nog ligt. En de man kan de trap niet op om te zaak te redden want zijn rug doet het even niet. Zit dus met een stapel kussens in een stoel Harry Potter te lezen en is verder van geen nut. Maar techniek staat voor niets en we zijn weer in de lucht. Even snel loggen voor ik ga chillen. Morgen werken en bijlezen. En vanavond ook even nadenken over wat ik deze week weer hoorde. Want afgelopen week hoorde ik het weer. Een jongen van een jaartje of 17 klaagde dat er “niets voor de jeugd te doen is.” Vandaar het rondhangen en rotzooi schoppen. Hij vond dat wel verklaarbaar en begrijpelijk want “er was niets voor hen te doen.” Je bent natuurlijk een ouwe taart als je dan gaat zeuren over vroeger, toen er ook niets anders te doen was dan sporten, muziek, school, vrienden, vriendinnen en baantjes en dat alles zonder computers. En verdomd, je kwam nog tijd tekort. Nee, zo ouwetaarterig zijn we niet dus daar hoor je mij niet over. Maar verbazen doet het me iedere keer weer. Want als je ’s morgens opstaat dan controleer je of je hersens het nog doen, je ogen en je oren. Dan kijk je of je lijf nog wil bewegen en als dat allemaal in orde is dan kun je alles wat je wilt. Dat willen daar zit het hem in. De motivatie en de zin om iets te ondernemen ontbreekt blijkbaar. Om dan naar de wereld om je heen te wijzen en te klagen dat “er niets voor je te doen is” maakt dat je, in mijn ogen althans, een losertje bent. Eén troost is er voor dit soort watjes in ieder geval. Want er komt een tijd dat er inderdaad van alles voor je georganiseerd wordt.
Straks, in het bejaardenpakhuis.
Vergeef me maar even dat ik geen trouwe weblogbezoeker ben op dit moment. Wat een drukke dagen. En dan ook nog een verjaardag (Hiep Hiep Hoera) in huis. Nee, ik niet. De man was jarig en dus was er feest. Na een drukke en heerlijke dag was er een etentje in een bijzonder restaurant. Terwijl wij met vrienden eerst een borreltje vooraf dronken bespeurden we al wat spanning in de zaak. Gorilla’s in driedelig grijs en met elkaar verbonden via draadjes uit hun oren liepen heen en weer. Zij keken in alle hoeken en gaten en openden alle deuren. Vanuit de cocktailbar keken wij het restaurant in om te zien waar al die commotie voor was. En watskebeurt??? Je gelooft het niet maar het is echt waar. Verdonk nog an toe ! Us Rita kwam binnen om met een groep ambtenaren van de IND een vorkje te prikken. Tijdens onze eigen (overheerlijke) maaltijd probeerden wij haar toespraak af te luisteren maar dat lukte niet want de Gorilla’s namen plaats aan een tafeltje tussenin. Het enige dat wij hoorden is dat ze de IND-ers “veel succes” toewenste. Wij konden zelf wel raden waar dat over ging. Er werd natuurlijk afgesproken hoeveel homo’s en christen-Iraniërs terug moesten voor het einde van deze regeerperiode. Of wellicht vierde men het halen van een target? Bij iedere 5.000 eruitgepletterde asielzoekers een etentje? Vriendin en ik begrijpen nu wel waarom zij minder moeite heeft met de lijn dan wij want na het voorgerecht stapte ze weer op. Wij zouden daar niet over peinzen ! Ze liep, omringd door Gorilla’s, met een vriendelijke glimlach langs ons tafeltje en wenste ons smakelijk eten. Wat mij opviel is dat het vreselijk moet zijn om zo te leven. Altijd die Gorilla’s om je heen en altijd de angst dat er iets zal kunnen gebeuren. Vreselijk lijkt me dat. En veel Iraniërs en andere uitgezette asielzoekers kunnen over die angst meepraten.
Alleen hebben die geen Gorilla’s met draadjes uit hun oren.
Met verbazing, verbijstering en vooral bewondering kijken wij regelmatig naar programma’s als “Ik vertrek”. Ze zijn er op Nederlandse zenders maar ook op de BBC. Ze gaan over mensen die, zonder enige kennis van zaken of taal, hun hele hebben en houwen in een verhuiswagen smijten en vervolgens een heel nieuw leven beginnen. Een leven waar zij niets vanaf weten. Dat kan een hotel zijn of een olijfkwekerij. Een geiten(kaas)boerderij of een bungalowpark (met sleehonden) in het niks. Alles, inclusief kinderen, poes, hond en hangbuikzwijn, gaat de verhuiswagen in en na een ontroerend afscheid van alle familie en vrienden gaan ze op pad. De start loopt over het algemeen niet echt vrolijk en voorspoedig. Maar doorzetten zullen ze! Naarmate het programma vordert neemt mijn bewondering toe. Diep in de zorgen en schulden vechten ze zich een weg naar hun droom. Een droom die veel van ons koesteren (soms heel diep verstopt) maar die we niet waarmaken. Wij dromen al jaren van zo’n klein hotelletje ergens. Mag in Friesland zijn maar ook in de Provence. Dromen doen we. We dromen wat af. We maken rekensommen en dromen met vrienden samen. Als we nu eens …….? Van echte stappen ondernemen komt niks. Eerst kun je niet weg omdat er nog zoveel mensen om je heen niet zonder je kunnen. Zijn die allemaal dood dan ben je eigenlijk op een leeftijd dat je de stap ook niet meer neemt. Deze mensen wachten dat allemaal niet af en gaan, tegen de hele tranenstroom in, op pad. Het liefst zou ik een jaartje (of twee) later nog eens een update zien. Hoe is het gegaan? Hebben ze het gered? Wat heerlijk om de moed te hebben om de hele zooi op Funda te kwakken en dat kleine hotelletje in Macon te kopen. Want daar staat er namelijk één. Met deze omschrijving:
Vrijstaand landhuis met veel karakter. Geheel gerenoveerd. Thans in gebruik als Bed & Breakfast. Uniek gelegen tegenover de rots Solutré. De tuin grenst aan de wijnvelden van de witte wijn, Pouilly-Fuissé. Het uitzicht vanuit de tuin op Macon-stad en de rots Solutré is adembenemend. De villa heeft o.a. 4 slaapkamers, 4 badkamers, een living met open haard,
een veranda, tuin van 1200 m2, een groot terras & cour op het zuiden.
Duur? Nee, niet duur. Alleen moed is er voor nodig. Veel moed.
Een mens laat het wel uit zijn hoofd om zich negatief uit te laten over Gerard Reve. Want als je dat doet dan hoor je direct bij de humorloze en domme meute die hem niet begrepen hebben. En wie wil er nu voor dom versleten worden? De literatuurmaffia heeft heel wat schrijvers en schrijfsters de lucht in geschreven. Het gevolg is dat deze wereld verstopt zit met snobs en snobjes die ook allemaal even interessant gevonden willen worden als de schrijvers en schrijfsters die op zo’n wolk geplaatst zijn. Zelfs als ze het niks vinden en er geen hol van snappen dan geven ze dat niet toe. Dat zijn dezelfde mensen die bijvoorbeeld wel van klassieke muziek houden maar nimmer een CD bij het Kruidvat kopen. Men zou eens kunnen denken dat je niks anders kunt betalen of misschien denken ze wel dat je er geen verstand van hebt. De hemel verhoede het!! Mooi of niet mooi, goed of niet goed is een zeer persoonlijke zaak. Dat zou je tenminste denken. Maar niets is minder waar. Sommige dingen MOET je goed vinden. Zo niet, dan mankeert er van alles aan je. Je hebt geen smaak, geen verstand, geen inzicht en geen humor. Je hoort niet bij de grote meute die over elkaar heen vallen in hun poging om ook wat van die interessantheidsstof over zich heen gesprenkeld te krijgen. Ik gun het mensen van harte dat ze genieten van boeken en/of muziek. Ieder z’n smaak. Maar oordeel niet over mij omdat ik de boeken van Gerard Reve nog niet goed genoeg acht voor de kattenbak nog afgezien van het feit dat ik het een vunzige en ranzige man vond.
Minister Peijs heeft haar ambtenaren gevraagd om frisse ideeën voor de aanpak van files. Daar zou je uit kunnen concluderen dat ze haar ambtenaren ook weleens vraagt om onfrisse ideeën. Dat ze bijvoorbeeld op een maandagochtend met haar secretaris-generaal een overlegje heeft wat betreft het werk van die week. “Zullen we de ambtenaren eens vragen om een oplossing voor het fileprobleem?” vraagt Geert dan. “Goed idee” zegt Karla “maar moeten we dan een fris idee vragen of een onfris idee?” “Dat moet echt een fris idee zijn” oppert Geert “want de afdeling onfrisse ideeën is, net als op alle Ministeries, al overbelast genoeg.” “Dat is waar” zegt Karla “laat ik dan maar eens om een fris idee vragen.” Zo gezegd, zo gedaan. Helaas laat de afdeling onfrisse ideeën zich niet zomaar passeren en ze weten ook een memootje met een onfris idee op het buro van Karla te krijgen. Karla husselt de memootjes door elkaar en zo krijg je een mengsel van frisse en onfrisse ideeën. Het is maar dat jullie even weten hoe zoiets in de praktijk werkt. Gevolg is dat je binnenkort het fileventiel krijgt. Dat wil zeggen dat je uit een file mag rijden en via de vluchtstrook (je weet wel, die rijbaan voor hulpdiensten) naar de afslag mag tuffen. Tegelijkertijd wil Karla invoeren dat hulpdiensten hun zwaailichten uitdoen om kijkfiles te voorkomen. Nu leven wij in Nederland en daar gaat altijd wel iets fout in het uitvoeren van frisse of onfrisse ideeën. Ik zie het al helemaal gebeuren. Je staat in een file en zit vlakbij de afslag. Je gaat de vluchtstrook op en wat zie je in je achteruitkijkspiegel? Een hulpdienst (want daar zijn de vluchtstroken voor) die zich, zonder zwaailicht of geluid, met een gang van 180 km per uur in je kofferbak propt. Na een jaartje en een heleboel verkeersdoden en zwaargewonden zal Karla dan vrolijk roepen dat dit frisse idee helaas toch wat onfris is uitgepakt.
Alhoewel je met een vermindering van het aantal verkeersdeelnemers de file wel oplost.
Nee, nee, het gaat vandaag niet over Pim Verdonk. Daar moet ik eerst nog eens even diep over nadenken en bovendien zullen veel weblogs daar hun mening over geven en die meningen wil ik ook nog even aanschouwen. Want pas als je ergens goed over nagedacht hebt moet je aktie ondernemen en eerder niet. Alhoewel? De jongeman vanmorgen in de supermarkt kan beter niet nadenken en direct aktie ondernemen. Het jonge stel van rond de twintig stond bij het brood en hij stopte een halfje in het blauwe grootgruttersmandje. “Ik neem deze” zei hij “want ik mag kiezen vandaag.” De mondhoeken in het gezicht van zijn vriendin bogen helemaal om richting haar schouders en ze zei: “Vind jij die lekker? Ik wist niet dat jij die lekker vond.” “Erg lekker” zei hij om ten overvloede nog maar eens te herhalen “en ik mag kiezen vandaag.” “Ja jij mag kiezen maar als ik geweten had dat je DIE lekker vond ….” zeurde het teleurgestelde smoel. “Nou ja, dan nemen we toch een andere?” zei hij. “Nee hoor, dat hoeft niet, je hebt het nu al in je mandje en JIJ vindt het toch lekker?” Ze draaide zich om en slenterde met afgezakte en verdrietige schouders richting diepvries. Hij bleef twijfelen bij het broodrek, steeds in haar richting kijkend in de hoop dat ze terug zou komen. Maar dat deed ze niet en ze keek ook niet meer om. Hij legde het lekkere brood terug in het rek en pakte iets anders. Ik kon mijzelf nog maar net beheersen. Had ik dat niet gedaan dan had ik hem gedwongen om wel twee van zijn favoriete broden in zijn mandje te doen en had ik hem verteld dat dit het begin is van jaaaaaaaren manipulatie en dwingelanderij. Dan had ik hem verteld dat dit waarschijnlijk de laatste keer in de relatie was dat hij nog iets te kiezen had. Dan had ik hem geadviseerd om op zoek te gaan naar een leuke vrolijke meid die het geen bal kan schelen wat voor brood er op tafel komt maar die hem in de supermarkt met een schalkse knipoog in zijn oor fluistert dat hij vooral de slagroom niet moet vergeten.
Maar nee. Weer een leven naar de knoppen en dat alleen omdat ik me zonodig moet beheersen.
Slechts een klein nieuwsberichtje en toch zo onwaarschijnlijk bijzonder. Lees zelf:
Alcoholwolk in Melkweg ontdekt
Gepubliceerd op dinsdag 04 april 2006
Diep in de ruimte is een reusachtige alcoholwolk met een doorsnede van 463 miljard km ontdekt.
Ik wist wel dat er ooit een bewijs gevonden zou worden dat de hemel bestaat.
Ik kom het steeds vaker tegen. Het gaat alsvolgt. Je koopt een oud en vervallen kasteeltje (of zoiets) in Frankrijk (of waar dan ook) voor weinig. Dat moet natuurlijk opgeknapt worden. Dus zet je een advertentie in de grote kranten:
“Gezocht: mensen die het draagvlak van het leven kwijt zijn. Samen bouwen we aan iets moois. Kernwoorden: groene thee, meditatie, zon, natuur, vegetarisch, eenheid van geest, ontdekken van je eigen grenzen. Ga mee op de reis van de menselijke ziel vanaf zijn gewone, alledaagse, vertrouwde bestaan, via het loslaten van alles wat ons in beroering brengt, naar de onbegrensde, eeuwige Ruimte die ook in ons woont. Gratis kost en inwoning als beloning voor de restauratie van kasteel en ziel.”
Leuk gevonden nietwaar? Het kost geen lor en voor je het weet wordt je nieuwe paleis overspoeld door dolende zielen die het gratis en voor niks restaureren. Je hebt erbij die het nog erger maken en mensen graag voor veel langere tijd “in dienst” willen hebben. Wij kwamen zo’n slim type tegen en probeerden hem eens uit zijn kasteel te lokken door onszelf aan te bieden. Na wat heen en weer emailen liet hij al snel niets meer van zich horen. Want mensen die hun hersens nog aardig op een rijtje hebben en donders goed weten waar de kasteelheer zijn mosterd haalt, daar zitten ze niet op te wachten. Ben je doortrapt genoeg dan kun je op deze manier zelfs een behoorlijk bedrijf opbouwen. Maar ja, de vraag is of ik doortrapt genoeg ben.
Ik ben bang van niet.
Vriendinnen heb ik in alle soorten en maten. Er zijn erbij met wie ik alles kan doen. Sporten, naar de kroeg, uit eten, winkelen en ouwehoeren. Er zijn er ook bij met wie ik alleen maar winkel (al ouwehoerend). Of met wie ik alleen maar zing (tussendoor ouwehoerend). Sommige zijn 20 jaar jonger en sommige zijn 30 jaar ouder met alles ertussenin. Ben ik met het jongere spul op stap dan vragen mensen: “Moeder en dochter?” waarop wij weer blij zijn met ons inlegkruisje. Ben ik met de oudere dan vragen mensen: “Dochter en moeder?” waarop wij uitleggen vriendinnen te zijn. Vaak geloven mensen dat niet. Kan niet, zeggen ze dan, je hebt met zo’n leeftijdsverschil toch altijd een moeder/dochterverhouding? Ze denken maar een eind weg. Wij, vriendinnen, weten beter. Met één van de oudere vriendinnen praat ik vaak over haar kinderen. Nee, geen zeikverhalen over geweldige prestaties en ziektejes. Zij beklaagt zich over het feit dat haar kinderen de rollen omgedraaid hebben en haar als kind zijn gaan behandelen. “Moeder, je moet toch niet meer zo’n eind op de fiets. Neem toch de bus!” Deze is ook leuk: “Moeder, zou je niet eens wat kleiner gaan wonen. Wat moet je nou met zo’n groot huis?” Totaal gestoord raakt ze ervan. Ze barst van de energie. Energie waar een 40-jarige een moord voor zou doen. Geen enkele lichamelijke of geestelijke achteruitgang is nog te bespeuren. Tegen de 80 loopt ze en er is geen enkel onderwerp waar ze geen mening over heeft. Ze is kort geleden een leuke opleiding begonnen en geniet daar intens van. Griep en verkoudheid kent ze niet en pijnstillers heeft ze niet in huis. Met haar winkelen wil je niet want je komt absoluut op je tandvlees thuis. En maar zeiken die kinderen. “Moeder, zou je het niet eens wat kalmer aan gaan doen? Zullen we je helpen met het schoonmaken van je huis?” Met mij zet ze een boom op over het feit dat volwassen kinderen de rollen omdraaien en paps en mams betuttelen. “Laat ze hun eigen leven gaan regelen” spuugt ze. “Mijn hele leven heb ik nog nooit iets gehad en altijd heb ik alles zelf gedaan. Wanneer is toch die omslag gekomen? Dat moment waarop ze ineens dachten dat ik dingen niet meer kon of er te oud voor ben geworden? Maar jij” zegt ze triomfantelijk “jij bent net zo als ik. Jij blijft ook tot je laatste snik zelfstandig en jij laat je ook door niemand de wet voorschrijven.” “Voor mij is dat makkelijk zat” zeg ik “want ik heb geen kinderen.”
“Nee” zucht ze “fijn hè?”
Recent Comments