Veel en vaak doe ik het. Pakketjes versturen bedoel ik. Naar alle delen van de wereld. De pakketpost heeft voor mij dus geen geheimen meer. Ik weet precies wanneer brievenbuspost dure pakketpost wordt. De juffrouw van het postkantoor neemt het zekere voor het onzekere en stopt veel van mijn pakketjes in haar kartonnen gleuf. Die dikke enveloppen c.q. pakketjes moeten makkelijk door de gleuf gaan. Je mag geen druk erop uit hoeven oefenen. Zelfs een pieterig klein beetje duwen mag niet want dan roept ze direct triomfantelijk: “Pakketpost !” Ja, dat wist ik al. Wat ik niet weet is waarom de pakketjes naar mijn vriendin J. in Zweden ook pakketpost zijn. Die woont namelijk in een onherbergzaam gebied, derde boom links, net voor het oversteekpad van de Rendieren. Geen brievenbus, laat staan een gleuf, te bekennen. Ze haalt haar post 1 x per week op want de postbode waagt zich niet in dat bos. Maakt niks uit. Is toch pakketpost. Wie heeft trouwens ooit vastgesteld dat die gleuf maar 3,5 cm mag zijn? “Dan kun je er met je handen niet in” legt de postmevrouw uit en ze demonstreert dat in haar kartonnen gleuf. Nee, en de dikke zaterdagkrant ook amper maar die scheurt vanzelf kapot dus dat is geen ramp. De tarieven binnen ons zo geweldige Europa lijken voor geen meter op elkaar. Afstanden doen ook niet ter zake. Pakketjes naar vriendin A. in een klein dorpje in Portugal zijn net zo duur als naar M. die net over de grens in Duitsland woont. Stuur ik iets naar Amerika of Zwitserland dan moet ik er een douaneformuliertje opplakken om te melden wat erin zit. Naar andere landen hoeft dat niet. Vanuit vrijwel de hele wereld komen de aan mij verstuurde pakjes ongeschonden aan. Behalve uit Duitsland. Die zijn vaak opengemaakt en op een onwaarschijnlijk hufterige manier weer dichtgeplakt door nieuwsgierige douanetiepjes.
De wegen van de post zijn ondoorgrondelijk. Maar dat is het leven ook.
Soms kan ik zo godvergeten nijdig zijn. Niet vaak hoor. Maar wel soms. Zelfs nu nog. En het is al bijna middernacht en nog ben ik spinnijdig. Van slapen zal dus wel even niets komen. De adrenaline giert door mijn lijf. Al sinds negen uur vanavond. Toen ging de telefoon namelijk. De buren. Of het wat zachter kon. WAT ZACHTER ! Hoe bedoelu?? Oh, u bedoelt de muziek? Een leuk muziek-dvdeetje stond er op en ja, hij stond lekker aan de luide kant. Mag het om negen uur ’s avonds? Komt zelden voor en nooit als het later op de avond is. Maar nu moest hij wat zachter want de kindjes hadden wat moeite met inslapen vanavond. Oh ja???? Ik heb al drie jaar wat moeite met het gekrijs midden in de nacht. Ik heb al drie jaar moeite met het heen en weer rennen op de trap. Ik heb al drie jaar moeite met het spelen met een bal om zes uur in de ochtend. Zeg ik toch ook niks van? Tenslotte zijn het kinderen en die moet je de ruimte gunnen. En dat de hoogopgeleide paps en mams de buitendeur zo hard achter zich dicht smijten dat de glazen uit onze kast pletteren is bijzaak. Dat mams haar vrije middagen op het terras doorbrengt, luid babbelend met de rest van de moedermaffia in de straat, geeft ook niks. Ik kan tenslotte altijd binnen gaan zitten met mijn boek.
Tolerantie komt van twee kanten. Dacht ik altijd hoor. Blijkt niet zo te zijn. Ineens komen al die mensen met kleine kinderen mijn strot uit. Alles moet kunnen. Alles staat in het teken van de minigoden. Rot toch op. Vanavond ben ik rustig gebleven. Doe ik altijd als ik kwaad ben. Maar ik kom erop terug in een later stadium maar dan vergeet je ook nooit meer dat je Cornette gesproken heb.
Ik ga slapen. Denk ik.
Update. En wat ben ik dan achteraf blij met mijn geduld en mijn afwachten en mijn “niks doen op het moment zelf”. Nooit impulsief reageren en altijd eerst goed over nadenken. De buren hebben inmiddels hun excuses aangeboden voor de onnodige reactie. Er was het e.e.a. aan de hand in hun gezin en daarom wat overhaast de telefoon gepakt. Nooit hebben ze last van ons en nooit willen ze ons kwijt als buren. En natuurlijk moeten we gewoon ons eigen leven leiden want we zijn toch van die lieve mensen. En daarom viel het ons zo rauw op het dak. Want ook zij zijn altijd lieve mensen geweest en nog. En ja, hebben we dat allemaal niet eens? Dat het leven je even helemaal tot hoog in de strot zit en dat de eerste die voorbij komt de klappen opvangt? Ja, dat hebben we allemaal weleens. Over en uit.
Laatste nieuws !
In een poging om verspreiding van het vogelgriepvirus te stoppen heeft
President George W. Bush zojuist de Canarische-eilanden gebombardeerd.
Rustige zondagmorgen. Kranten van de afgelopen dagen eens doorgelezen. Negerzoen mag niet. Legerzoen mag wel. Piepklein vraaggesprekje met onze Minister van Economische Zaken die zichzelf en Balkenende II absoluut terug ziet komen. “Er komt geen links kabinet” brult hij. Dat is nog om te lachen. Zijn volgende opmerking is dat niet. Hij heeft het over de PvdA en bralt: “Ze (de PvdA dus) hebben tegen hervormingen als de herbeoordeling in de WAO en de herziening van de bijstandswet gestemd. Aan die hervormingen is wel te danken dat het aantal uitkeringen nu 300.000 lager uitkomt dan we dachten.”
En dat mag zich dan ongestraft Minister van Economische Zaken noemen. Op deze manier kan een driejarige minderbegaafde peuter de economie ook een oppepper geven. Deze MinEcozak vraagt zich in het geheel niet af wat er geworden is van al die mensen die vanuit de WAO en door verslechtering van de bijstand de voedselbanken ingejaagd zijn. Voor hem telt alleen het economisch gewin. Hoe dit land aan dat gewin gekomen is en wie die rekening betaald heeft zal hem een zorg zijn.
Gelukkig mag de fles een uur eerder open vandaag.
Waar zit die Cornette toch? De eerste reden van de stilte van de afgelopen dagen staat op de culinaire log. De tweede staat op de foto hierboven. Nee, niet van ons. Een logeerhond. Gaat morgen weer naar huis tot grote opluchting van LoesDePoes die niet van de bovenetage afkomt. Hondje wil spelen. Loes wil HELEMAAL NIKS met dat naar shampoo ruikende en op een lammetje lijkende monster.
Maar morgen, ja morgen. Dan ga ik eens beginnen met de dikke zaterdagkrant en dan ga ik daarna zalig eens logs bijlezen.
‘Een hoogopgeleide vrouw die ervoor kiest thuis te blijven en niet te werken: dat is kapitaalvernietiging. Je geniet op kosten van de samenleving een dure opleiding, die kennis mag je niet straffeloos weggooien. Die vrouwen zouden een deel van de kosten van hun opleiding moeten terugbetalen’.
Aldus mevrouw Dijksma van de PvdA. Ze moeten maar goed zo doorgaan bij die PvdA. Wat zijn dit voor rare fratsen? Vervang het woord vrouw in bovengenoemde zin eens door het woord moslim, jood, neger of homofiel en je staat de rest van je leven voor de rechter. Dan zie je pas de ware krankzinnigheid van dit idee. Maar dat heeft vrouwtje Dijksma niet in de gaten en blijkbaar is er geen PvdA-figuur in haar omgeving die het uitgekotste kloddertje direct door het toilet heeft gespoeld.
Afgezien daarvan zouden we het ook eens over het begrip kapitaalvernietiging kunnen hebben mevrouw Dijksma. Weet je wat kapitaalvernietiging is? Studeren en vervolgens ook nog eens 8 ton per jaar opstrijken als topman van een energiebedrijf. Militairen naar een land sturen waar je geen bal te zoeken hebt. Een zorgverzekering verzinnen die de ondergang van de gezondheidszorg zal blijken. Moet ik nog even doorgaan? Kan hoor. Wordt dan waarschijnlijk wel een dik boek.
Van sommige hoogopgeleide vrouwen zou je willen dat ze er snel voor kiezen om thuis te blijven en te stoppen met werken. Misschien iets voor u mevrouw Dijksma?
Zes fractievoorzitters (Verhagen (CDA), Bos (PvdA), Halsema (GL), Rouvoet (CU), van der Laan (D66) en Van Beek (VVD)) zijn samen met 14 journalisten op werkbezoek in India. Doel van de reis is de kennis van de Indiase Maatschappij te vergroten. Men gaat op werkbezoek bij o.a. een callcenter, het parlement en een vestiging van Philips. Het echte doel is eigenlijk om alvast wat afspraken te maken over wie met wie gaat regeren na de volgende verkiezingen. Men wil elkaar dus wat beter leren kennen. Waarom je dat helemaal in India moet doen is onduidelijk. Dat kan tenslotte ook in Center Parks. Iedere dag even de sauna in en dan moet je eens opletten hoe goed je elkaar kent na een week. Twee dingen vallen op aan deze reis. Ten eerste ontbreken er fractievoorzitters. Wellicht staat het al vast wie wel en wie niet mee mogen regeren volgend jaar? Tweede opvallende punt is dat men zich alleen de goede kanten van India laat tonen. Geen bezoeken aan ziekenhuizen of opvanghuizen waar met zoutzuur overgoten vrouwen je voor de voeten lopen. Geen bezoeken aan fabrieken waar kinderen goedkope slavenarbeid verrichten. Geen bezoeken aan de armste delen van de grote steden. Daar doen we niet aan. We houden het natuurlijk wel leuk en gezellig. Ik kan me voorstellen dat er fractievoorzitters ontbreken. Met zo’n stel ging ik nog niet eens een dagje naar de dierentuin!
We moeten wel eerlijk zijn. En we moeten vooral eerlijk blijven. Stel, een doorsnee allochtoon is sinds 2003 in Nederland. Spreekt na 3 jaar nog geen woord Nederlands. Maar dan ook geen woord. Hij wil echter wel Nederlander worden en als het kan met voorrang want hij wil graag een marktkraam huren om zijn waren te verkopen. De andere marktlui vinden het best want die verstaan hem wel een beetje zo nu en dan. Bovendien lukt het de marktmeester prima om hem duidelijk te maken of hij een beetje meer naar links of naar rechts moet gaan staan. De klanten willen graag voordeel hebben van de waren die hij verkoopt. Willen wij dan dat zo iemand met voorrang Nederlander wordt? Dat zo iemand voorrang krijgt boven mensen die geen marktplaats proberen te huren? De eerste en vaak ook enige wens die wij hebben tegenover “nieuwe Nederlanders” is dat zij fatsoenlijk Nederlands spreken. Op een niveau waarop wij in ieder geval een redelijk gesprek met ze kunnen hebben. Waarom zou dat voor een voetballer anders zijn? Waarom verschijnen er in de pers brieven die zo’n voetballer geschreven zou hebben naar Het Mens Verdonk terwijl hij die brieven zelf niet eens begrijpt? Begrijp me goed. Ik vind het WK best belangrijk. Maar dan wel om mijn eigen redenen. Het gaat een gezellig WK worden. Liefst met veel zon en op warme dagen zodat we op het terras (biertje erbij) en met vrienden samen naar spannende wedstrijden kunnen kijken. Hoe langer Oranje in de race blijft, des te langer duurt onze pret. Maar Salomon Kalou hoort in dat elftal niet thuis. Hij had, tijdens zijn lange blessureperiode, de moeite kunnen nemen om Nederlands te leren en hij heeft ervoor gekozen om dat niet te doen. Geen marktkraam dus voor Kalou. En eigenlijk ben ik het daar volledig mee eens. Jammer is wel dat ik het dan ook eens ben met Het Mens van Verdonk. Het moet dan maar voor een keertje. Pijn doet dat wel. Heel erg veel pijn.
Bloot is niets bijzonders meer. Bloot verkoopt en dus zie je ook veel bloot in reclame. Mooi bloot is niet lelijk en je ogen stoten aan een mooi lijf doet geen zeer. Maar niet alle bloot is mooi en al zeker niet functioneel. Ik denk bijvoorbeeld aan de strijkplank met twee spiegeleieren in de reclame over de ernstige ziekte reuma. Geheel bloot achter een rollator. Het zal wel nut hebben maar dat ontgaat mij totaal. Wat mij niet ontgaat is dat wij dames nog altijd niet meetellen. Half blote mannen zie je wel hier en daar maar zeker geen geheel blote mannen. Die slip is en blijft waar hij is. Het blootste wat wij voor de kiezen krijgen is Beau van Erven D. die eruit ziet alsof hij een paar uur de fietspomp op het verkeerde gat heeft aangesloten. Maar nog altijd met slip. Wat is dat toch in media/reclameland? Blote vrouwen te kust en te keur maar blote mannen? Daar doen we niet aan. Een beetje kinderachtig is dat wel. Of zit er iets anders achter? Willen de heren soms niet met elkaar vergeleken worden? Bang dat de vergelijking niet in hun voordeel zal uitvallen? Troost u heren. De vergelijking met de schone dames in reclame en andere programma’s valt voor de meeste van ons meisjes ook niet echt in ons voordeel uit. Veel vrouwen roepen dat ze niet zo nodig een blote man hoeven te zien. Kom dames! Kwestie van wennen. Je gaat het vanzelf leuk vinden. Maar we krijgen de kans niet om eraan te wennen want we krijgen ze niet te zien. Wel dure auto’s met mooie poezen over de motorkap maar geen wasmachine met daarnaast een mooie kleerkast die net zijn slipje in de trommel smijt. Ik heb erover zitten filosoferen wat daar nou toch de reden van kan zijn en hoe dat toch zo gekomen is. Het wil me niet in de bol schieten.
“Wanneer ik brul,” zei de beer, “davert het halve woud.”
“Wanneer *ik* brul,” zei de leeuw, “beeft de hele jungle.”
“Wanneer ik hoest,” zei de kip, “doet heel de wereld het in zijn broek.”
Recent Comments