Cornette’s wereld

Majesteit,

Wat een mooie kersttoespraak en wat zag u er mooi uit ! Leuk hè, die uitverkoop. Ik heb ook mijn slag geslagen hoor. Er was echter één zinnetje in uw toespraak dat ik niet helemaal begreep en dat is deze:
“We leven in een tijd waarin steeds nadruk wordt gelegd op wat ons ontbreekt. Dankbaarheid begint bij de erkenning dat er veel goed is, dat hoop zich voortdurend vernieuwt, dat steeds weer wegen opengaan en dat daarin reden ligt om zegeningen te tellen.”
Aan de ene kant hebt u daar natuurlijk gelijk in maar toch steekt het me een beetje. Want hoe doet u dat? Dankbaar zijn voor alles wat u hebt en erkennen dat er veel goed is? U kijkt toch ook naar het journaal en u leest toch ook de krant? In dit rijke Nederland leven 700.000 gezinnen op of onder de armoedegrens. Dat zijn omgerekend bijna 2 miljoen mensen. Natuurlijk is het goed om dankbaar te zijn voor alles wat je zelf hebt en dat zijn we ook, maar daarna kun je toch niet zomaar tevreden achterover gaan zitten op de bank? Het is toch niet goed dat het in de wereld zo ongelijk verdeeld is en dat er miljoenen en miljoenen zijn die in diepe armoede leven zonder enig perspectief? Is het misschien toch beter om daar ontevreden over te blijven en voor te blijven strijden? Ik heb van mijn vader en moeder geleerd dat je altijd moet zorgen voor mensen die het minder getroffen hebben. Kijk, ik ben niet meer zo gek als mijn vader, daar is de tijd niet meer naar. Want die sleepte gewoon vreemde mensen mee van straat om ze te eten te geven, nieuwe kleren en nog wat reserves om een poosje verder te kunnen. Dat is vandaag de dag niet verstandig meer maar het heeft mij wel geleerd dat het leven niet stopt bij je eigen rijkdom en tevredenheid.
Dankbaar, ja dankbaar ben ik iedere dag om alles was mij in de schoot wordt geworpen. Maar boos ben ik ook en boos blijf ik want waarom ik wel en een ander niet? Ik ben een beetje bang dat u besmet bent met het CDA/VVD-virus. Oppassen hoor, want dat is gevaarlijk ! Als het u om het even is dan blijf ik liever ontevreden en boos en dan blijf ik vechten voor een eerlijker verdeling. Ondertussen zal ik ook dankbaar blijven. Is dat niet een fijn compromis? Lijkt mij wel. Drukke dag nog vandaag zeker. Wij ook hoor. Ik moet mijn nagels nog lakken.
Dag Majesteit.

p.s. Wat slim om die nieuwe knie er nog in te laten zetten voor de nieuwe zorgpolis ingaat. U hebt toch zeker wel fysiotherapie onbeperkt meeverzekerd?

In tegenstelling tot veel andere mensen ben ik dol op kerstkaarten. Zowel het versturen als het ontvangen. Het hele jaar sta ik sterk en onwrikbaar overeind maar kerstmis maakt van mij een gelatinepudding. Heerlijk die kaarten versturen. Even een hartelijk woord erop of een kort verhaal en in de bus ermee ! Dan komen er kaarten terug en veel mensen nemen dan ook zelf de moeite om een stukje te schrijven. In deze tijd van internet en email een kostbaar bezit, die volgeschreven kaarten. Juist vanwege dat internet en die email komen ze uit de hele wereld. Amerika, Portugal, Spanje, Duitsland, Zweden, Frankrijk maar vooral uit Nederland. Al zie je elkaar nooit toch deel je even een stukje leven. Mensen die er niet meer zijn worden weer voor een moment in de herinnering teruggeroepen. Vriendschapsbanden worden aangehaald of verstevigd. Zelfs pakjes uit andere werelddelen stromen binnen met de mededeling dat ze pas op kerstavond opengemaakt mogen worden. Internet is een bron van nieuwe vrienden en vriendinnen. Dankjewel lieve Meizoen voor die mooie kerstbloemen. Zelfgemaakte PPS-en, leuke kerstflashjes en ecards of gewoon een simpel emailtje met goede wensen. Dozen zou ik kunnen vullen. In plaats daarvan vul ik mijn hoofd ermee. Kerstmuziekje erbij, glaasje wijn en een huis vol lichtjes en zoveel lieve woorden en wensen. Dat is geluk en daar ben ik dankbaar voor. Maar kerstkaarten brengen ook verdriet. Er zit er één tussen waar de woorden “asbest” en “longvlieskanker” brengers zijn van tranen. Maar ook dat is het leven. Je kunt mensen nog zoveel gezondheid wensen voor het volgend jaar, de dood zal ook dan zijn aandeel komen opeisen. Nu nog even niet aan denken. Nu mag ik even gelatinepudding spelen en als een sentimentele blubbermuts de kerstdagen doorbrengen.
Volgend jaar, ja, volgend jaar dan weer sterk zijn. De rots in de branding. Maar nu even niet.

Mijn lievelingsplek van dit moment is de supermarkt. Normaal eten is er bijna niet meer te verkrijgen en het grote grabbelen en graaien is begonnen. Spruitjes zijn er alleen nog maar schoongemaakt en in porties van 150 gram en de bloemkool is onbetaalbaar. Zelfs doorgewinterde boodschappendoeners zetten hun karretjes overdwars in het gangpad want ze zijn volkomen gebiologeerd op zoek naar etenswaren die weliswaar in het recept staan maar waar ze eigenlijk nog nooit van gehoord hebben. Nog nimmer zag ik zoveel soorten paddestoelen en de bizarre kaassoorten vliegen je om de oren. “De vis mevrouw, die ligt tegenover de melk aan de andere kant van de winkel.” Want de vis ligt normaal gesproken wel naast het vlees maar nu niet. De Grootgrutter kent zijn zaken en richt zijn winkel zodanig in dat je wel alle paden moet bewandelen om het gewenste artikel te vinden. In de kadowinkels is het drukker dan druk en bij de slijter kunnen ze het niet aan. De delicatessenzaak beleeft zijn beste weken van het jaar. Toch kunnen mensen niet alles uitgeven want over anderhalve week moet er weer voor een vermogen aan vuurwerk ingeslagen worden. Bij de koffie- en theespeciaalzaak moesten vriendin en ik ons een weg naar binnen vechten. Ineens gaat de meute weer gewoon koffie zetten in plaats van hun idiote Senseo te gebruiken. Ik geniet want al die overspannen namaak-kokers moeten ineens zo nodig en de echte amateurs wachten tot het einde van de week. Dat is pas echt lachen want juist dat ene zo noodzakelijke ingrediënt blijkt dan ineens nergens te krijgen. De godvers vliegen dan om je oren en de stoom komt uit de mobieltjes. Heerlijk !!! Voor de lol doe ik iedere dag een rondje winkels en zaterdag wordt de topper van de week. Makkelijk praten natuurlijk als je alle boodschappen al binnen hebt en de pakjes onder de boom liggen.
“Dat heet nou planning” zei manlief wiens specialiteit dit is.
Dank schat.

Onze Hans zet vraagtekens bij het nut van een aanvullende verzekering voor tandarts en fysiotherapeut. Wie zelf betaalt, is misschien goedkoper uit dan wie zich aanvullend verzekert, zegt hij. Daar heeft hij natuurlijk helemaal gelijk in nietwaar? Het domme van deze redenering is dat mensen die geen geld hebben voor een aanvullende verzekering ook de tandarts niet kunnen betalen. Dus je gaat gewoon niet meer naar de tandarts en al helemaal niet naar de fysiotherapeut. Nergens voor nodig en wat scheelt dat niet aan geld ! Je kunt gelijk, ondanks de hogere energieprijzen, de kachel weer wat opstoken en een fles jenever in huis halen. Want als je kiespijn krijgt heb je zo’n fles hard nodig. Maar dat kun je nu makkelijk betalen. En straks, in het verpleeghuis, is het ook erg handig om geen tanden en kiezen meer te hebben. Want moet je je voorstellen: je zit te mummelen in een verpleeghuis in een taal die allang niemand meer verstaat en je krijgt een onwijze kiespijn. Kun je dus niet vertellen en dan krijg je de situatie dat de ene vrijwilliger (verpleegsters zijn er dan niet meer) tegen de andere zegt: “Wat zit die mevrouw Cornette toch met haar benen tegen tafel te schoppen? Wat zou ze hebben?” “Ach meid” zegt die andere dan “dat mens is altijd al zo obstinaat geweest. Niks van aantrekken.” En ondertussen zit ik daar een helse kaakontsteking te krijgen. Nee, verstandig advies van Hans. Kunstgebit zit gewoon in de basisverzekering. Tandartsen en fysiotherapeuten schaffen we af. Scheelt de gezondheidszorg een hoop geld. Oh nee, het scheelde ons geld. Een mens zou er voortijdig van in de war raken.

Inderdaad ! De onvolprezen Calvin & Hobbes.

Een oude en eigenlijk versleten kurketrekker nam, na jaren slavenarbeid, wraak en beet een stuk uit mijn duim. Een mooie ronde flap vlees wapperde losjes rond en zat nog met een halve centimeter vast aan de desbetreffende vinger. Wat te doen? Goed afspoelen onder de kraan en daarna afdrogen met een keukenrol. Na een halve keukenrol leek het bloeden onder controle. Flapje weer op z’n plek duwen en de woorden ‘ziekenhuis’ en ‘hechten’ ook weer terug in hun mand stoppen. Pleister erover en niet zeuren. Iedere twee uur de flink doorbloede pleister vervangen en na 24 uur bleef ons Hansaplastje schoon. Goed nieuws dus. Na twee dagen stiekem het geval lospeuteren en vreugdevol constateren dat het toch wel geweldig aan het genezen is. Uurtje later laat het flapje weer los en gaat het hele zooitje weer bloeden. Flapje weer vast, Hansaplastje erop en tandjes op elkaar. Afijn, een weekje of wat later blijft het flapje keurig op de plaats delict zitten. Beetje korstrandje en beetje dikke plek maar dat gaat goed komen. Lekker zielig doen en manlief eindeloos de nieuwe kurketrekker laten demonstreren. “Kijk schatje, zo doe je dat.” Na nog een week is het duidelijk dat het flapje voorgoed op zijn plaats zit en gaan zelfs de randjes dicht. De bobbel die overblijft trekt langzaam maar zeker weg. Mijn eerste Ik-wil-mijn-No-Claim-terug oefening is prima geslaagd !
Laat die nieuwe zorgpolis maar komen.

Mailwisseling met Het Kruidvat.

Geachte heer/mevrouw,

“Bedankt voor uw e-mail. Het spijt ons te vernemen dat u het afhaalbericht voor onze baby & mamma geschenkdoos niet heeft ontvangen. Op vertoon van een afdruk van deze email mag u alsnog een baby & mamma geschenkdoos ophalen in een van onze filialen. Wij adviseren u in het filiaal te vragen naar de filiaalmanager. Deze zal u naar al uw tevredenheid helpen. Het filiaal moet echter wel een baby & mamma geschenkdoos op voorraad hebben. Heeft het filiaal geen voorraad, dan dient het filiaal een doos voor u te regelen bij een collega-filiaal.”

Zucht.