Cornette’s wereld

Een gewone avond en niks bijzonders. Nog even TV kijken in bed met LoesDePoes (bijgenaamd Trutje, Muts, Hutsefluts, The Boss, Bolletje, Dikke, Oeneballetje) tussenin. Zoals gewoonlijk. Ze wast zich voor het slapen gaan. Zoals gewoonlijk. Halverwege het wassen blijft haar voorpoot strak in de lucht steken. Ik denk: die ziet wat en wil het een mep geven. Ik leg mij hand geruststellend op haar lijfje en schrik me wild. Helemaal stijf zoals een reeds lang overleden poes moet aanvoelen. Ik schiet overeind en zeg nog tegen lief: Ze gaat dood. Dit is het einde. LDP valt ondertussen op haar zij met nog altijd die poot recht voor zich uit en totaal verstijfd. Ik spreek haar zachtjes toe en aai haar rare strakke lichaampje. Ik wil maar één ding en dat is dat ze in haar doodsnood zich gerustgesteld voelt door mijn stem en handen. Ga maar beestje. Het is goed zo. Ze rolt zich op haar andere kant en haar ogen staren wild naar onbekende verten. Paniek stijgt mij naar de kop maar ik moet rustig blijven. Nu wil ze van het bed af en naar de grond. Zachtjes pak ik haar op en leg haar op de harde vloer. Daar rolt ze zich heel langzaam van de ene kant op de andere. Nog altijd volkomen stijf en de poten recht voor zich uit. Als een film trekken alle overleden poezen aan mij voorbij. Stierven ze niet allemaal bij de dierenarts onder nare omstandigheden? En nu, nu heb ik er één die thuis en in mijn armen mag sterven met mijn handen op haar lijf en mijn stem nog in haar oren. Ze zakt door haar voorpoten en kruipt langzaam naar de donkere badkamer om een schuilplaats te zoeken. We laten haar niet alleen en staren naar het wonder dat zich voor onze ogen voltrekt. Ze zit rechtop en geeft eindeloos kopjes aan het wasrek. Het liefste wasrek van de hele wereld blijkbaar. Slechts een paar minuten later konstateren we dat er met Hutsefluts niks meer aan de hand is. Ze rent achter mijn benen aan en hangt, zoals gewoonlijk in de avonduren, in mijn kuiten. Pret, pret, we gaan nog even pret hebben voor het slapen gaan! Wij niet. Met een bloeddruk die we niet willen nameten gaan we nog even naar beneden. Drankje drinken en even bijkomen. Ze ligt op schoot en op tafel en vraagt zich af waarom we nou toch niet lekker met z’n allen het bed in duiken. En wij vragen ons af wat haar zojuist is overkomen. De toekomst zal het leren. Een toekomst waar we waarschijnlijk helemaal niet op zitten te wachten. Ach, je kunt je drukmaken om van alles en nog wat maar dat wat je na aan het hart ligt blijkt toch altijd weer het allerbelangrijkst.

Wat willen we nou eigenlijk in dit land. Soms weet ik niet meer wat we nou willen. Ik zie en hoor voortdurend (liefst bekende) mensen die roepen dat er een generaal pardon moet komen voor de nog aanwezige uitgeprocedeerde asielzoekers (die zo fijn Nederlands spreken en op Nederlandse scholen zitten en al helemaal Nederlands geworden zijn) maar “dan daarna wel de grenzen dicht.” Het lijkt soms ook wel een beetje mode om dat voortdurend maar hardop te roepen. Tjonge, jonge wat zijn we toch tolerant. Wat we niet willen is heel duidelijk. We willen geen Burka’s en we willen geen groepen buitenlandse jongeren die ontsporen en we willen geen radicale Moslims en we willen geen bedreigingen. We willen onze eigen cultuur behouden en dus lekker kunnen zeggen wat we willen zeggen. Vrijheid van meningsuiting staat in de top tien. Wat nou als een groot deel van die uitgeprocedeerde asielzoekers behoren tot de groep die we niet willen. Wat dan? Maar ze horen natuurlijk niet bij die groep want dan valt ons wat-zijn-wij-toch-gastvrij-sprookje aan diggelen. Een sprookje met onzichtbare grenzen die potdicht zitten. We willen geen Christelijke feestdagen omruilen voor Moslimfeestdagen en zodoende Pinksteren inleveren zodat Moslims vrij kunnen zijn op het Suikerfeest. Als je er goed over nadenkt is er heel, heel veel dat we niet willen. We willen onszelf blijven met onze eigen cultuur en we willen dat mensen uit andere culturen zich zoveel mogelijk aan ons aanpassen. Pas dan zijn ze echt welkom. Zijn we wel echt zo tolerant en gastvrij? Of is het soms ook wel heel erg modern om net te doen alsof en dat heel hard te roepen. Hoe gastvrij is gastvrij als je je gasten na binnenkomst een lijst overhandigt met huisregels waar ze zich aan te houden hebben terwijl die regels totaal indruisen tegen hun cultuur en gewoontes? We lijken soms op mensen die aan de buitendeur hard staan te roepen dat de gasten welkom zijn (liefst zo hard dat de hele straat het hoort) en later, als niemand het meer ziet, alle gastvrijheid laten varen. En is dat nou wel wat we willen? Wat willen we nou eigenlijk?

Als je tegen een vrouw zegt dat ze op haar moeder lijkt dan valt dat niet bij alle vrouwen in even goeie aarde. Veel vrouwen willen helemaal niet op hun moeder lijken. Mij kan het niet schelen maar gelukkig lijk ik dan ook helemaal niet op mijn moeder. Mijn moeder had namelijk een Blokkertic. Een Blokkertic wil zeggen dat ze uiterst gevoelig was voor aanbiedingen bij winkels als Blokker, Marskramer, Xenos, Kruidvat enzo. Ze kon eenvoudigweg zo’n winkel niet voorbij lopen zonder iets te kopen. Ik heb daar geen last van en blader al die reclameblaadjes door zonder in de verleiding te komen. Er is al genoeg van die troep in huis. Nu wil het geval wel dat ik al die winkels dicht om mij heen heb dus je komt er dagelijks vanzelf langs. De manden met koopjes komen onvermijdelijk op je pad maar gelukkig lijk ik niet op mijn moeder dus ik kan de verleiding makkelijk weerstaan. Gisteren weer zo’n stapel blaadjes op de keukentafel en weer niks waar ik geen weerstand aan kan bieden. Wat is het toch heerlijk om niet op mijn moeder te lijken. Ik doe mijn boodschappen met een boodschappenbriefje en ben niet van mijn pad af te brengen. Rustig kan ik iedere winkel inlopen zonder met prullaria naar buiten te komen. Wat zalig om niet op mijn moeder te lijken. Straks veilig even boodschapjes halen en een extra tas hoef ik niet mee te nemen. Nou ja, die 14-delige rode Sushiset bij Blokker is wel grappig. Niet dat we Sushi eten maar met kerst van die rode schaaltjes op tafel is toch feestelijk. En zo goedkoop ! Als ik wat andere troep in de kringloopwinkeldoos doe dan is er weer plaats in de kast. Toch maar even kijken dan. Oh ja, en die bakblikken bij het Kruidvat zijn ook niet duur. Dat wierooksetje voor 2,99 euro is geen geld. Zeker niet met die bijpassende kaarsjes erbij. Voor alle zekerheid toch maar even een extra tas meenemen dan. Wat fijn toch dat ik niet op mijn moeder lijk. Ik zou een huis vol met troep hebben.

Er zijn veel prinsen op de wereld en vele daarvan vinden zichzelf misschien erg belangrijk. In de praktijk valt dat nog reuze tegen. Ik heb twee spaarkaarten vol om de poppenkastpoppen van Albert Heijn af te halen en vraag aan mijn buurmeisje welke het moeten worden. “Nou” zegt ze “de pwinses heb ik al.” “Dan moet ik zeker de pwins meenemen?” vraag ik. Ze overweegt die mogelijkheid eventjes en zegt dan dat ze liever de bedwijfsleider en de vakkenvuller wil hebben. De bedwijfsleider is namelijk een beetje verliefd op Assepoester en de vakkenvuller is een leuke jongen om te zien. “Maar die bestaan niet” leg ik uit, “die zijn er alleen in de reclame maar niet in het echt.” “Ze zijn bij ons op de TV hoor, zelf gezien. Ze dansen met Assepoester.” probeert ze nog en wat je op de TV ziet is echt nietwaar? Want als dat niet echt is dan jokken grote mensen en dat is niet slim zo vlak voor Sinterklaas. Papa en mama hadden ook al uitgelegd dat de bedwijfsleider niet in de winkel verkrijgbaar was maar ach, je krijgt bij buuf wel vaker iets wat thuis in de nee-nee-categorie valt en derhalve doet ze bij mij nog een poging. Helaas, geen bedwijfsleider en geen vakkenvuller. “Dan maar de pwins” zegt ze. De andere pop mag ik zelf uitkiezen “maar niet die enge mevrouw.” Ik zie aan haar ogen dat ze toch ook aan mijn woorden een beetje twijfelt en ik heb het vermoeden dat ze vandaag of morgen zelf bij de Klantenservice gaat vragen naar de bedwijfsleider. Het zal mij benieuwen hoe die zich eruit gaat redden zo vlak voor Sinterklaas.

We moeten maar eens uit de kast komen want je kunt er toch niet altijd in blijven zitten. Dus daar komtie. Zo af en toe zappen wij langs Barend & Van Dorp & Mulder. Ja, echt waar. Nooit lang natuurlijk en vanzelfsprekend alleen met een glaasje op. Zo ook gisteravond weer en wie zien wij daar? Gerrit Zalm. Nekharen gingen overeind en de spanning steeg. Omdat wij in bed TV kijken hadden we nog even het plan om een leuke voorstelling te geven terwijl Gerrit in de camera blikte maar dan moet je toch wel heel erg veel oesters gegeten hebben om dat dan nog voor elkaar te krijgen. Als alternatief besloten wij aandachtig te luisteren naar de ongetwijfeld zeer kritische opmerkingen en vragen die drie doorgewinterde TV-makers op onze Gerrit zouden afvuren. Want Gerrit zat vreselijk optimistisch te wezen over de economische toekomst van dit land en het moet dan wel heel erg verleidelijk zijn om vragen te stellen als: “Waarom hadden wij in dit land vorig jaar 6 voedselbanken en zijn dat er nu meer dan 20?” “Hoe komt het dat inmiddels meer dan 6.000 mensen afhankelijk zijn van die voedselbanken?” “U schrijft in uw weblog vrijwel dagelijks over uit eten gaan, zowel lunch als diner. Hoeveel mensen in Nederland zijn er die nooit uit eten gaan omdat ze dat niet kunnen betalen?” “Hoe komt het dat u het antwoord op die vraag niet weet?” “Eet u weleens iets waarvan de Uiterste Verkoop Datum verstreken is?”
Maar kritische vragen komen bij de drie uitgedroogde abrikozenkoppen journalisten niet boven drijven. Dat je GZ aan je tafel hebt en dan niet verder komt dan een beetje jongens-onder-elkaar giechelen. Wat een misser. TV kijken in bed kan heel slecht zijn voor je nachtrust. Niet doen dus.

De supermarkt is en blijft een bron van vermaak ende irritatie. Sta ik bij de kassa en je weet, daar is zo’n schuif die het kassameisje opzij smijt zodat jou boodschappen aan de ene kant naar beneden rollen terwijl de volgende boodschappers hun uitgekozen waren aan de andere kant naar beneden zien zakken. Ik heb betaald en sta dus aan het einde van de band mijn boodschappen weer in mijn wagentje te dumpen. De volgende klanten (echtpaar van rond de zeventig) moeten nog betalen en zien hun boodschappen alvast naar het einde van de band zakken. De mevrouw van het stel voorziet problemen en zegt tegen manlief: “Jan! Jan! Ga jij vast daar staan want anders neemt die mevrouw misschien ook onze boodschappen mee.” Ze praat niet echt zachtjes en zowel het kassameisje (Bianca zegt het speldje) en ik kijken verrast op. Dat je het in je dolle hoofd zou halen om de boodschappen van iemand anders in je wagentje te laden is nieuw voor mij. Wat een idee ! Bezuinigingen van wereldformaat doemen voor mijn ogen op en bijna kan ik de verleiding niet weerstaan om haar verdenking ook direct in daden om te zetten. Maar Jan heeft inmiddels zijn borst opgeblazen en stapt dreigend naar het einde van de band om zijn toekomstige snacks te beschermen. Ik kijk hem perplex aan en richt mijn totaal verbijsterde blik daarna op mevrouw Jan. “Nou” zegt ze, alvast in de verdediging, “je kunt toch nooit weten?” Ik overweeg een paar akties. Spugen is een optie maar dat heeft mijn moeder al vroeg verboden. Gooien met één van haar eigen kant en klaar maaltijden is een tweede. Ook niet netjes. Verbaal geweld besluit ik. Hier past alleen verbaal geweld. “Mevrouw” zeg ik duidelijk, hard en langzaam. “Mijn interesse in uw boodschappen is nul komma nul. U hebt namelijk geen smaak en totaal geen verstand van koken. U koopt alleen kant en klaar en snacks en iemand zoals ik, die echt verstand van eten heeft kan daar alleen maar om lachen. U bent een culinaire zielepiet.” Vervolgens pak ik met twee handen een zak zoutjes (geen idee wat voor) van haar boodschappen af en druk ze zodanig in Jan zijn handen dat er waarschijnlijk alleen nog kruimels in zitten. “Pak aan Gorilla” zeg ik tegen hem “je vitaminen van vandaag.”
Op lichte voeten loop ik de winkel uit. Ik heb in geen tijden zo’n leuke dag gehad.
Herfstdip? Wie heeft er een herfstdip? Ikke niet !

Eerst zei Minister Veerman het maar dat maakte geen indruk. Althans niet bij mij. Maar nu heeft onze onvolprezen Hans Hoogervorst het ook gezegd. Echt waar ! Letterlijk stond er dit: Minister Hoogervorst van Volksgezondheid heeft vrijdag deskundigen uit de wereld van volksgezondheid en dierziekten opgeroepen zich terughoudend op te stellen bij hun commentaren op de vogelgriep die is uitgebroken in Turkije en Roemenië. De minister benadrukte dat er sprake is van een dierziekte met een ‘beperkt risico voor de mens’. Er is volgens hem geen enkele reden tot paniek. “Nederland is internationaal één van de best voorbereide landen”, zo liet hij weten. Hoogervorst benadrukte dat vakantiegangers rustig naar Roemenië of Turkije kunnen vertrekken. Er is naar zijn mening geen enkele reden om toeristen extra voor te lichten over eventuele risico’s. “We maken geen voorlichtingscampagne over iets dat niet aan de orde is.”
Is dat niet fijn? Je katapult toch direct uit je herfstdip. Slaappillen kunnen door de WC, de wijnfles blijft dicht, de warme melk met honing spoelen we lachend door de gootsteen. Allemaal niet meer nodig want Hans Hoogervorst zegt dat we rustig kunnen gaan slapen. De World Health Organisation denkt er anders over maar die hebben natuurlijk Hans nog niet gesproken. Dat is duidelijk. Tjonge, jonge, als we die fijne Ministers toch niet hadden, wat dan? Dan lag je toch maar mooi ongerust te draaien in je mandje. Maar neen, driewerf neen, we kunnen weer rustig verder leven. Deden ze dat op 9 mei 1940 ook niet zo? Daar heeft hij het natuurlijk van afgekeken. Ook toen riep een fijne Minister: “Ga maar rustig slapen.” Volgens onze Hans is Nederland internationaal één van de best voorbereide landen. Waar die voorbereiding dan uit bestaat is geheel niet duidelijk. Alhoewel? Zou hij daarmee die nieuwe zorgverzekering bedoelen? Oh, wat een inzicht en een toekomstvisie toch deze man. Speciaal voor hem vis ik die wijnfles toch nog maar even uit de vuilnisbak.

Dromen. Een mens mag toch dromen? Niets meer te wensen en toch nog een droom. Onze droom is eigenlijk een simpele. Geen verplichtingen meer en een piepklein huisje ergens in het Noorden van het land met een stukje grond om onze eigen groenten te verbouwen, beetje beestjes en uitzicht op verre Hollandse luchten. Minimaal inkomen is meer dan genoeg. Helaas, helaas, de staatsloterij en postcodeloterij werken niet mee. De leeftijd ook niet trouwens. Het kan nog niet en de werkgever roept nog altijd. Maar dromen mag toch? Ook als je niks te dromen heb. We speuren naar mogelijkheden. Altijd en iedere dag vertellen we elkaar hoe veel we hebben en hoe weinig we eigenlijk nodig hebben. Maar we hebben nog niet genoeg om de stap te zetten. Pensioen afkopen? Mag niet van de wetgever. Jammer, want alleen AOW is voor ons genoeg als we 65 zijn. Doe de pensioenpoen nu maar en wij zullen de maatschappij verder niet meer tot last zijn. Alles al gezien en gedaan en niks meer nodig. Tja, de vogelgriep komt eraan en komt angstvallig en snel dichtbij. Genieten van het leven is een zaak van NU en niet van morgen. Maar hoe? Zonder preventieve inenting gaan veel mensen ons voor naar het hiernamaals in de komende tijd. Wees daar zeker van want ik heb het al eerder gezegd en zeg het nu nog eens: die vogelgriep die gaat ons massaal te pakken nemen. Alle problemen waar we ons nu druk over maken zinken in het niet bij de verwoesting die de vogelgriep zal aanrichten. NU genieten en niet morgen. NU je zorgen opzij zetten en niet morgen. Het zal, ondanks de mooie nazomer, de herfstdip wel zijn. Najaar en somberheid in de lucht.
Ach, vergeef het me maar voor deze ene keer.

In Den Haag, stad van landsbestuurders en Koninklijk Huis, is een weggeefwinkel geopend. Nee, nu niet gelijk de boedelbak achter de wagen hangen want de regels zijn streng. Mensen die zelfs de kringloopwinkel niet meer kunnen betalen mogen hier komen kijken of er spullen zijn die ze hard nodig hebben. Een winkel voor de minima in de stad van Maxima. Ook is er een Dress voor Success-winkel alwaar mensen die b.v. moeten solliciteren nette kleding kunnen krijgen en natuurlijk kun je bij Het Van Harte Restaurant een warme maaltijd eten. Door dit alles kwam ik op een leuk idee voor Koninginnedag volgend jaar. In plaats van klompedansen en koekhappen leiden we de Koninklijke Familie langs een verzameling van attracties die wat meer bij de werkelijkheid passen. We beginnen met een nagebouwde weggeefwinkel alwaar de Prinsen met hun Prinsessen voor een intakegesprek mogen plaatsnemen. Vervolgens laten we de Oranjes kennismaken met een familie in de bijstand die laten zien wat zij voor wekelijkse boodschappen hebben gedaan. Hetzelfde kunnen daarna doen met een AOW-er die ook gelijk aan de Koningin vraagt waarom zij en haar familie geen AOW-premie afdragen. Margriet en Pieter mogen voor 50 euro boodschappen doen in de supermarkt voor bijstandtrekkers en vanzelfsprekend is er een klein asielzoekertjescentraatje alwaar een uitgeprocedeerde familie in een kartonnen doos voor de deur slaapt. De versnaperingen van die feestelijke ochtend mogen ze in ontvangst nemen in een gaarkeuken (wel even in de rij) en bij de kledingwinkel zoeken ze allemaal een nieuwe robe uit. Als klap op de vuurpijl spelen we een gesprek bij de Sociale Dienst na om te zien of ze in het bestand opgenomen kunnen worden en vullen ze een formulier voor de zorgtoeslag in. Helaas blijkt uit dat formulier dat ze ook al geen rekening krijgen van het Energiebedrijf en geen pensioenpremie afdragen. Maxima denkt slim te zijn en voert als kostenpost op dat het zelden gebruikte Paleis op de Dam voor 17 miljoen opgeknapt wordt maar WA helpt haar uit de droom en zegt dat hun dat geen cent kost. Later op die bijzondere Koninginnedag komt Gerrit Zalm in een special op de TV en legt uit waarom hij nooit een juiste inzage heeft gegeven in de kosten van het Koninklijk Huis en daar altijd over liegt. De werkelijke kosten zijn dit jaar 99,8 miljoen eurootjes. Beatrix belooft vervolgens dat ze haar afgedragen jurken voortaan aan Dress voor Success zal schenken in plaats van aan haar schoondochters. Heb ik iets tegen het Koningshuis? Helemaal niet. Het zijn leuke mensen die ik graag een normaal leven gun. Net als eigenlijk alle andere Nederlanders.

Uit pure frustratie omdat Web Streepje Log weer eens niet vooruit te branden is en het lezen aldaar (laat staan het plaatsen van comments) vrijwel onmogelijk is surf ik eens verder en kom bij Jan Marijnissen terecht. Eerst sloeg ik natuurlijk de man des huizes in elkaar want ik dacht, die zit weer eindeloos te downloaden waardoor het netwerk zich gaat gedragen als een pot dikke stroop. Maar dat was niet zo. Afijn, vandaag maar weer eens een poging om jullie te bereiken. Maar ondertussen was ik dus bij Jan aangekomen. Wat ik daar allemaal lees bevalt me niks en op dit logje bij Jan plaatste ik dit comment:
“”Wat me vaak opvalt (en op deze weblog in het bijzonder) is de intolerante houding die mensen aannemen als iemand een afwijkende mening heeft. De messen worden direct geslepen en felle en onaardige reacties zijn het gevolg. Juist op deze weblog valt me dat bitter tegen. Respectvol met elkaar in discussie gaan is er allang niet meer bij in deze wereld. Maar dat dat juist hier zulke vormen aanneemt is wel heel teleurstellend.”"
Ook Lucide kreeg niet zolang geleden de kous op de kop op deze weblog en langzamerhand ben ik mijn begrip en respect voor Jan Marijnissen aan het verliezen. Want watskeburt? Steeds meer lieden proberen de weblog van Jan een minpuntje mee te geven door het plaatsen van harde, respectloze en vooral niet serieuze commentaren. Deze comments zijn niet gericht op het geplaatste bericht maar gaan in op comments van anderen. Lekker bekvechten en hakketakken. Anoniem natuurlijk. Geen URL (geloof je het zelf?) en de email wordt niet geplaatst. Lekker makkelijk en een schuilnaam is zo verzonnen. Jan grijpt niet in en laat het gezwel van gehakketak en afmaken groeien en bloeien. Dat kost punten Jan ! Althans, bij mij wel. Het is zo makkelijk om een logje te plaatsen en vervolgens de ring uit te stappen om de commentplaatsers hun gang te laten gaan. Er is moed voor nodig om orde en netheid op je weblog te bewaren en te zorgen voor respect en fatsoen. Dat doet Jan niet. Jan geeft ruimte aan lieden die zijn weblog laten verworden tot één van die vele weblogs waar de baas van het café lafhartig achter de tap verdwijnt als het knokken geblazen is. Van serieus en inhoudelijk reageren is al heel lang geen sprake meer. Tijd voor Jan om aktie te ondernemen en de fatsoenlijke reacties en discussie weer terug te halen op zijn weblog. Veel van de “oude” lezers en reageerders hebben al heel lang afgehaakt. Jammer Jan en wat mij betreft: Doe er iets aan !

p.s. Ik heb hem deze tekst gestuurd met wat aanvulling daarop. Wat zouden jullie doen als je Jan was? Kun je je weblog schoonhouden van niet-serieuze lieden of laat je de boel lekker de boel.