Cornette’s wereld

De folders van de zorgverzekeraars beginnen binnen te stromen. Ik spit ze allemaal uit van voor naar achter en terug. Veel echte details vertellen ze nog niet en de voor de consument zo belangrijke antwoorden op vragen bewaren ze tot 16 december. Dat is wel duidelijk. Toch valt er zo af en toe iets bijzonders uit de folders te plukken. Vraag is natuurlijk of wat bij de één geldt ook bij de ander zo zal zijn. Wat ik in één van die folders zie is dat bijvoorbeeld fysiotherapie (in beperkte mate !!) wel in het basispakket zit. Maarrrrrr………. maak je gebruik van de fysiotherapeut dan zullen de kosten in mindering gebracht worden op de no claim. Kortom, fysiotherapie komt uit je eigen knip tenzij er wel heel lang in je geknepen wordt. Heb je een aanvullende verzekering dan mag je ook naar de fysio en dan gaat het NIET van je no claim af. Een ongelijkheid die mij toch wel wat rattekopperig voorkomt. Want mensen met een basisverzekering betalen de fysio dus zelf en mensen met een aanvullende verzekering (en dus al dikkere geldbuidel) niet. De folders die inmiddels binnen zijn spreken allemaal van een aanvullende verzekering voor iedereen zonder keuring of medische vragen. Bij sommige mag je naar iedere zorgverlener die je zelf hebt uitgekozen en bij anderen moet je daar heel voorzichtig mee zijn. Er zijn zelfs zorgverzekeraars die een uitgebreide reeks van aanvullende verzekeringen aanbieden. En dan trapsgewijs. Van goedkoop naar duur, alleen de prijs weet nog niemand. De groep mensen die er nu al geen touw meer aan vast kan knopen is groot. Die groep zal alleen maar groter en groter worden. Je zult de Nederlandse taal maar niet goed beheersen ! Alle folders bewaar ik en zien er, nadat ik ze gelezen heb, uit als eindexamenopgaven. Overal vraagtekens en uitroeptekens of grote cirkels. Sommige voorwaarden zitten zo dom en gevaarlijk in elkaar dat ik ze direct afschrijf maar bewaren doe ik ze wel. Het zal tegen december wel een grote doos vol zijn. Tegen die tijd heb ik mijn keuze al gemaakt en kan de hele stapel op het nieuwjaarsvuur. Goed lezen die folders en rustig over nadenken. Er zitten verzekeraars tussen waarvan ik van harte hoop dat niemand erin zal trappen. Je hebt alle tijd. Ook na 16 december !

In het ziekenhuis komt iedere dag de Medicijnkar voorbij. Vol met pillen en potjes en een groot boek waarin staat wie wat krijgt of mag. De zuster is niet inhalig en deelt met ruime hand uit volgens de voorschriften in het boek.
“Mevrouw B. Eens even kijken. U krijgt een diazepammetje, een cresportje, , twee filopammetjes, een piapiemetje, een lexotieltje en twee paracetamolletjes.” Mevrouw B. is weer helemaal gelukkig. Dan ben ik aan de beurt. “Mevrouw Cornette, eens even kijken wat u hebt.”
“Ik heb niks.” roep ik. “Jawel, u hebt antibiotica maar dat hangt al aan het infuus.” Ze bladert hoopvol in het grote boek en moet dan tot haar teleurstelling constateren dat Mevrouw Cornette inderdaad geen medicijnen behoeft. Maar geen nood want er zijn altijd nog de bladzijde met wat de patient mag in plaats van moet. “Ik hoef niks.” roep ik weer en nu iets luider maar er is geen ontkomen aan. “U mag een paracetamolletje of een morfinepleister” zegt de zuster blij. “Ik HOEF niks” roep ik nog ietsje harder. “Paracetamolletje doen dan maar?” stelt ze vrolijk voor. “IK HOEF NIKS” gil ik. Zo voelt iemand die geen Nederlands spreekt zich dus in ons land. “Zal ik hem op het kastje zetten voor straks?” vraagt de onverstoorbare zuster nu toch ietsje minder zeker van zichzelf. “IK. HOEF. NIKS.” spreek ik nu heel luid en duidelijk in haar richting zodat ook liplezen mogelijk is. “Je mag het in water oplossen hoor, als je ze anders moeilijk in kunt nemen” zegt ze nu zachtjes. Ik zwijg in alle talen en staar naar het plafond. Ze twijfelt even en vuurt dan haar laatste pijl af: “Je kunt straks altijd bellen als je er toch nog één wilt.”

Alweer een feestje vandaag. Want vier dagen na mijn 21ste verjaardag trouwden we. En dat is vandaag 30 jaar geleden. We hadden elkaar al heel jong leren kennen en waagden de sprong. Mensen vragen weleens of het nog leuk is na 30 jaar en wat toch ons geheim is? Het antwoord dat wij geven geldt voor ons beiden. We hadden en hebben nog altijd veel plezier samen. Lachen veel en begrijpen elkaar door en door. Het is nog leuker dan leuk en het wordt steeds leuker. Hoe we dat voor elkaar krijgen is minder makkelijk te beantwoorden. In de afgelopen 30 jaar hebben we ons portie stormen en tornado’s wel gehad en altijd gingen we hand in hand zo’n noodweerperiode in om er met de armen om elkaar heen weer uit te komen. Nooit lieten we los om ieder een eigen weg te kiezen. Vooral in het begin waren de meningsverschillen niet van de lucht en hebben we onze plek in de relatie hevig bevochten. Maar naar buiten toe waren we altijd één blok en stonden we samen sterk. We zijn voor de helft totale tegenpolen en voor de andere helft precies hetzelfde. Of je dit allemaal zelf in de hand hebt of dat het een kwestie van geluk is? We houden het maar op geluk. Of is het geheim misschien te vinden in dat mooie nummer We’re still here van Venice

Thank you for holding on
And never leaving
When you were giving more
Than you were receiving
And thank you most of all
For always believing

Proost schat. Op de volgende 30 jaar !

Het is zo simpel als wat, mevrouw Cornette. Het zit namelijk zo. Uw man is aan het begin van dit jaar een aantal malen in het ziekenhuis geweest omdat er steeds een foto van zijn rechterelleboog gemaakt moest worden. Dit vanwege het ongeluk van vorig jaar. Nu krijgt u daarvan de rekening. Simpel toch? Dat er op die rekening een maagonderzoek (zo’n griezelonderzoek met slang in je keel) staat is heel gewoon. Want wij werken tegenwoordig met codes en wel zogenaamde DBC-codes die u op deze site terug kunt vinden. Simpel toch? U moet dan wel de cijfers 03 voor die codes zetten. Nee, natuurlijk kunt u dat allemaal niet weten maar het is toch echt simpel. Kijk, wij moeten aan een bepaald bedrag komen want die foto’s kosten natuurlijk geld. Simpel toch? Maar wij kennen niet voor alles codes. Een heleboel codes bestaan niet want je kunt niet voor alles codes bedenken. Simpel toch? Dus nemen we gewoon andere codes net zolang tot het bedrag van de nota goed is. Simpel toch? Dus de behandeling klopt niet maar het bedrag wel. Dit is allemaal om een beter inzicht te krijgen in de kosten van de gezondheidszorg. Simpel toch? Wat zegt u? Dat we op deze manier een totaal fout beeld krijgen van de kosten in de gezondheidszorg? En dat uw verzekeraar al helemaal niet weet wat de werkelijke behandeling geweest is? Dat hoeven ze toch niet te weten? Simpel toch? Wat zegt u? Eigen risico? No claim? Dat heeft er niets mee te maken. Simpel toch? Volgend jaar misschien wel? En u kunt op deze manier niks controleren? Dat hoeft toch niet? Simpel toch? Wat zegt u? Dat u bij de bakker ook geen rekening krijgt van de slager? Dat slaat toch nergens op? Simpel toch? Wat zegt u daar? Wie is er simpel? Ik ben niet simpel. Mensen die het niet snappen. Die zijn simpel.

en vandaag?
Vandaag ben ik jarig !

Feest !!!!!!!

Update. Wat een dag ! De zon en nog eens de zon. Het museum Panorama Mesdag stond al een poosje op mijn “to do” lijstje en dus had De Man een rondleiding besproken voor twee personen ! Helemaal alleen voor ons. Alle details gehoord en gezien en echt achter de schermen gekeken waar bezoekers normaal niet komen. Het was geweldig.
Daarna een High Tea in een leuk restaurant met alles erop en eraan. Aansluitend wandelen over de Dennenweg en natuurlijk nog even gewinkeld. Thuis waren er de bestelde boeken en veel kaarten en bloemen. De avond bracht nog een hoop lekkers en gezelligheid.
Een echte feestdag.

De honden op deze foto zijn er al heel lang niet meer. De kleine oude dame was Bobby (naar de hond van Kuifje) en een kruising tussen een Boxer en een Teckel. Echt waar. Details over de wijze van conceptie ontbreken. De stoere bink met het bot was Floris. Kruising tussen een Boxer en een herder. Altijd was er dus wel een hond in huis vroeger. Ook bij manlief. Vanaf het moment dat wij trouwden waren er altijd poezen en veel andere dieren in huis maar nooit een hond. Want werken, werken en nog eens werken. Nu ik thuis ben valt steeds vaker het woord “Hond”. De tijd van impulsieve en overhaaste beslissingen is echter voorbij dus we hebben nog geen aktie ondernomen. Dat komt echter wel. Kan binnen een week zijn, binnen een maand of nog een jaar duren. Maar dat die hond er komt is zeker. Nu zijn wij echte asielmensen maar of dat voor de hond ook zal gelden staat nog niet vast. Het moet namelijk een pup zijn en liefst van een niet al te kleine hond. Hij (want ik wil een reu) moet nog goed opvoedbaar zijn. Om twee redenen. Ten eerste hebben we een acht jaar oude eenkennige kat in huis die de baas is en blijft. Daar is geen discussie over mogelijk. De pup zal dit moeten accepteren of anders tot pup-snippers vermalen worden. Ten tweede hebben we veel kleine kinderen in de straat die soms onverwacht komen binnenwaaien. De hond moet dus wennen aan kleine kinderen en mag daar in geen geval een gevaar voor zijn. Een hond in huis is niet niks. Je moet, of je wilt of niet, daar een aantal malen per dag flink mee wandelen. Ook als het regent of glad is en ook bij “geen zin”. Je moet zeker weten dat je zo’n beest een leuk leven kunt bezorgen. Er worden er al teveel weggesmeten. We bezinnen dus eer we beginnen. Morgen prinsjesdag. Mooie naam voor een stoere hond. Prins.

Denkend aan Holland
zie ik foute bestuurders
traag door oneindig
Den Haagland gaan
rijen ondenkbaar
ijdele ministers
als zure pruimen
op het binnenhof staan
en in de geweldige
ruimte verzonken
genegeerde bevolking
verspreid door het land,
steden en dorpen
vol ontevreden mensen
ongehoorde protesten
in een grootsch verband
de lucht hangt er laag
en het volk wordt er langzaam
in armoede en onvrede
zachtjes gesmoord
en in alle gewesten
wordt de stem van de mensen
met hun klachten en vragen
niet gevreesd noch gehoord.

Door Cornette vrij naar een gedicht van Henk Marsman. Verspreiden mag.

Nooit zullen we het vergeten. Hotel Europe in Chatillon sur Seine. Vele jaren vaste stopplaats onderweg van Zuid Frankrijk naar Nederland. Als je er binnenstapt dan is je eerste gedachte zeker niet dat je hier wilt blijven. Wij deden dat wel en hadden er nooit spijt van. Gniffelend zagen we nieuwkomers rondkijken en weer vertrekken. Fout ! Fout ! Fout ! Maar ja, het is een drukke Brasserie met als bijzaak Hotel op een slecht punt in een klein stadje. Heel fel TL-licht met een hele zooi ongezellige plastic tafeltjes. Het bed op de kale hotelkamer was echt Frans en dus zakten we in de loop van de nacht allebei naar het midden van het bed. Maar dat heeft ook zo zijn voordelen. Het ritueel van de dag verliep altijd hetzelfde. Tot een uur of zeven bleef alles licht en ongezellig en rond die tijd braken hier en daar wat kleine gevechtjes uit. De overvloedige wijn van de streek werd de stamgasten dan iets teveel en oude vetes kwamen bovendrijven. De obers begonnen met strakke hand de vechtersbazen de deur uit te werken. Rond acht uur voltrok zich het wonder waar we iedere keer weer versteld van stonden. De TL-buizen gingen uit en de zachte romantische verlichting ging aan. Plastic tafels werden bedekt met roze linnen en glanzend servies. De menukaart kwam tevoorschijn en de zaak stroomde vol met een heel ander publiek dan de uren daarvoor. Het feest kon een aanvang nemen. Gegeten en gedronken dat we daar hebben! Om nooit te vergeten. De hele verdere avond kwam de ene heerlijkheid na de andere uit de keuken zwieren. De kaasplank als dessert bleef gewoon op tafel staan zolang je wilde. Het gekke was dat ze ons, alhoewel we er maar één of twee keer per jaar waren, herkenden. “Ha, daar hebben we die mensen uit Nederland weer.” En altijd dezelfde kamer en altijd mochten we de auto op de afgesloten binnenplaats zetten waar maar plaats was voor één auto en altijd werden we met plezier binnengehaald. Dat had misschien ietsje te maken met het feit dat we elkaar aan het begin van de nacht voorzichtig maar vastberaden de trap ophielpen. “Als jij mij nou hier vastpakt en ik jou daar dan moeten we naar DIE deur want daar is de trap.” “Nee joh, dat is de keuken.” “Neeeheee, dat is de trap.” Met veel moed, beleid en trouw vonden we altijd weer de goeie deur en met veel gelach en gegiechel en onder aanmoediging van de obers wisten we zelfs de trap op te komen. Want dat is eigenlijk de essentie van het leven hè? Dat je samen altijd weer de top van die trap weet te bereiken.

Droom 1.
Wakker geworden uit de narcose zie ik dat de televisie boven mijn bed aanstaat en afgestemd staat op de zender Talpa. Ik graai naar de zapper maar die ligt aan het voeteinde van mijn bed. Ik probeer overeind te komen en dat lukt niet vanwege alle infusen en drains en bovendien ben ik vastgebonden aan het bed. Wanhopig druk ik op het knopje voor de zuster en als die gekomen is weigert ze om de televisie op een andere zender te zetten. “Andere zenders zijn veel te vermoeiend. U mag voorlopig alleen maar naar hele domme dingen kijken” zegt ze.

Droom 2.
Geert Wilders woont tegenwoordig bij ons in de buurt en ik kom hem tegen bij de supermarkt. Ik besluit een pak aardbeienvla naar zijn hoofd te gooien. Hij laat dat niet op zich zitten en grijpt ook een pak. Het blijkt chocolade te zijn en geschrokken zet hij dat terug. Geert wil alleen met blanke vla gooien en die is uitverkocht. Hij probeert zich te verstoppen achter de kaas maar ik ben hem te slim af en binnen de korste keren zwemt hij in de zuivel. Rita Verdonk, die een dorpje verder woont, komt hem te hulp maar ze speelt gemeen spel en smijt met blikken en glazen potten. Ik ren naar de overkant en bekogel haar met producten uit de Wereldwinkel. Dan maakt de zuster me wakker omdat de bloeddruk weer eens gemeten moet worden. Die is erg hoog.

Droom 3.
Eindelijk kan ik, na lange tijd, alles weer eten. Verwenman heeft, voor mijn verjaardag over twee weken, een geweldige High Tea besproken in een mooi restaurant (echt waar!). Daar aangekomen blijkt de bedrijfsleider instructies te hebben gehad van de dokter en mag ik alleen een bekertje yoghurt en een kopje bouillon. Van de rest moet ik afblijven terwijl iedereen om mij heen zit te smullen. De volgende dag staat er een bericht in de krant: ME ingezet bij restaurant in Den Haag. De schade is enorm.

Droom4.
Hansje Hoogervorst komt op bezoek in het ziekenhuis en fluistert in mijn oor dat hij alles weet van de nieuwe zorgpolis maar lekker niks zegt. Zelfs na prinsjesdag zijn jullie nog niks wijzer, gniffelt hij. Er staat een volle po binnen handbereik en ik kan me niet bedwingen.

Narcose doet rare dingen met een mens.

Rijk ben ik. Rijk met jullie allemaal. De berichtjes op de weblog, de mailtjes, de e-cards en de kaarten per post. Veel, heel veel dank voor al die lieve aandacht. Het heeft me zeer goed gedaan. De hele zwik kwam met Verwenman mee of werd me door de telefoon voorgelezen.
En ja, Cornette is back in town en beter in vorm dan ooit. Het ziekenhuis was niet leuk maar Cornette zou Cornette niet zijn als er niet heel veel hilarische momenten waren geweest. Wat een wereld zo’n hospitaal. Na vier dagen produceer ik met gemak een dunne paperback over het hele gebeuren. Ik zal me beperken tot zo af en toe een logje maar nu nog niet want volgens de dokter moet ik niet zo hard van stapel lopen en me een beetje rustig houden (zei hij ietwat gepikeerd). Op mijn suggestie om dan maar thuishulp in te schakelen ging hij helaas niet in. Zijn opmerking werd ingegeven door de gesprekken met de verpleegsters die zowat twee dagen liepen te zoeken naar Cornette. Tijdens het rustuur en vooral als er een injectienaald in de buurt kwam was ik verdwenen. Gewoon de infuuszooi en de drain aan zo’n looprek hangen en de hort op. Kortom, ik verscheen vrijwel uitsluitend als het eten werd rondgedeeld en verdomd, dan kreeg ik alsnog al die prikken. Toen ik op de derde dag op het punt was aangekomen dat ik zelf mijn infuusvloeistof wilde verwisselen werden ze het volgens mij een beetje zat en verklikten de boel aan de dokter. Toen ik bij het afscheid nemen vragend de woorden “sportschool” en “zwemmen” liet vallen kreeg ik nog net geen draai om mijn oren. Oh gottogot, nou is dit op de dag van mijn thuiskomst toch al gelijk weer een logje geworden. Geeft niks. De dokter leest niet mee. Nogmaals een dikke, dikke pakkerd voor jullie allemaal.