Cornette’s wereld

Als jullie denken dat Cornette vandaag een logje schrijft dan heb je het goed mis. Vrijdagavond werd het leuk laat. Zaterdag de hele dag naar het strand. Alleen zon gezien en een tafel vol eten en drinken. Laat thuis en vanmorgen (zondag !) om 08.45 in de stromende regen, met vriendin, richting sportschool alwaar 1,5 uur op de cardio-martelwerktuigen, daarna gezwommen (in een heel ondiep maar zeer warm bad) en als toetje de stoomcabine. Als ze die fitnesdingen over 100 jaar opgraven dan zullen ze ongetwijfeld wrede martelingen vermoeden. Dus als jullie denken dat er gelogd gaat worden vandaag. Mis ! De hersens werken (nog) niet en de spieren willen al helemaal niet meer. Morgen ben ik er weer. Met een beetje geluk zijn dan alle cellen, zowel in het lijf als in de kop weer op de goeie plek aangekomen.
Vier uur. Eerst maar eens een flesje open maken.

Bestaat toeval? Of heeft alles een reden en een achtergrond. Geen idee maar soms zijn er weleens van die momenten dat ik twijfel aan het begrip toeval. Kijk nou eens naar de naam Cornette. Dat is een internetnaam en op een creatieve vrijdagmiddag verzonnen. Het is een naam die me past en bijna mijn echte naam aan het verdringen is. Zit er een betekenis aan een naam? Zit je karakter erin besloten? Je zou zeggen van niet. Maar nu ik eens gegoogled heb om te zien of er nog meer Cornette’s op de wereld rondlopen weet ik dat zo zeker niet meer. Want ik ben dol op Parijs. En Cornette houdt erg van lezen. Cornette zou wel op een boerderij willen wonen. Ook zou Cornette wel een mooi Hotelletje willen runnen. Cornette is dol op katten. Ze draagt ook graag leuke hoedjes. Ook is ze erg creatief. En als laatste maar zeker niet de minste: Cornette is dol op lingerie en zeker als er een mooie man in zit.
Prettig weekend allemaal.

p.s. Nieuw op Cornette: RSS feed!

We leven in een tijd dat we wat scheef kijken naar rugzakken op stations en in metro’s. Zijn we veilig? Gaat het ons ook gebeuren? Waarschijnlijk wel. Maar eigenlijk kan het je altijd en overal overkomen. Ik herinner me nog dat ene hotelletje in Luxemburg. Lang, lang geleden, toen we nog jong en onbezonnen waren, trokken we met ons autootje richting het Zuiden. Wat we deden onderweg weet ik niet meer maar we kwamen niet ver die eerste dag en zochten een hotelletje in Luxemburg. Nu, vele jaren later, weet ik dat de hotelletjes die mijn lief uitzoekt meestal pas later leuk zijn. Na de vakantie, als je het aan vrienden zit te vertellen. Toen wist ik dat nog niet. Het gevonden hotelletje lag wat afgelegen in de bossen en had een leuk Italiaans restaurant. De juffrouw achter de receptie zou op de Wallen geen gek figuur geslagen hebben. Heel strak in iets korts en het haar hoog en blond. Er was nog een kamer en wij installeerden ons voor de nacht. Na een opfrissertje togen wij naar het restaurant en bestelden daar een leuke maaltijd. Nog maar net voorzien van onze gerechten zwaaide de buitendeur open en wat daar binnenkwam deed de haren over ons hele lijf overeind gaan staan. Nu zijn we niet bang uitgevallen en zeker toen nog niet maar dit was absoluut niet goed. Een grote man met een dikke jas los over de schouders en een gleufhoed. Wat het echter onplezierig maakte was de troep bodyguards om hem heen die overduidelijk gewapend waren. Er daalde een ijsdeken over het hele restaurant en iedereen begon te vliegen en te rennen om het Al Capone naar de zin te maken. Alles kwam uit de kast. Sigaren, champagne en een heerlijke biefstuk die door zijn bewaakapen voor hem gesneden werd. Wij waren de enige vreemde eenden in de bijt en overduidelijk niet welkom. Voor ons dat op wat minder vrolijke wijze duidelijk gemaakt kon worden vertrokken wij snel naar onze kamer alwaar wij de kasten, stoelen en tafels voor de deur schoven. We hebben nog wel wat geslapen maar vertrokken de volgende morgen vroeg met de snelheid van het licht. Het kan je overal overkomen en het hoeft helemaal geen terrorist met een rugzak te zijn.

Toen de man des huizes deze advertentie voorlas dacht ik eerst dat hij liep te dollen met een dikke dame maar dat was niet het geval. Het stond er echt en de advertentie stond zelfs twee maal in het krantje. Onze fantasie ging totaal met ons aan de haal en dat nog voor de eerste fles open was. Deze jongeman wil een meisje dat hem aanvalt. Wanneer moet ze hem aanvallen? Als hij thuiskomt of ook gewoon tussendoor? Onverwachts of wil hij wel een waarschuwing vooraf? Met deegroller of gewoon naturel?
En dan natuurlijk de tweede eis. Schoon van boven !!! Dat doet toch vermoeden dat hij geheel andere eisen heeft wat betreft de onderkant. Die hoeft niet schoon te zijn? Hoelang dient het kind ongewassen door het leven te gaan? Wij zagen hem in gedachte in paniek de badkamer inrennen op het moment dat zijn nieuwe vriendin onder de douche wil stappen. “Nee, nee schat, alleen schoon van boven !” Mag ze zich alleen wassen aan de wastafel? Is het uit met de liefde als ze een schoon onderbroekje aantrekt? Een paar glazen later hadden we een geweldig filmscenario in elkaar gedraaid.
Uitsluitend geschikt voor Canal+. Dat wel natuurlijk.

Het is net alsof ik poep aan mijn vingers heb. Dat is niet zo maar het lijkt er wel op. Dat komt namelijk zo. Een week geleden stond er een pan op de keramische kookplaat. Een pan met een metalen stoommandje erin. Verder niks. Geen water, geen groente, geen aardappelen. Alleen dat metalen stoommandje. En de keramische kookplaat stond al een poosje aan en zie, dat had ik niet in de gaten. Ik pakte op een kwaadaardig moment dat mandje uit die pan en mijn vingers vonden dat een bijzonder onplezierige ervaring. Mijn lief gooide de koude kraan open en stak mijn hand daaronder. Vervolgens ging hij een stoel pakken. “Wat moet ik met die stoel?” vroeg ik nog. “Nou” zei hij “je zit hier nog wel een poosje. En je komt er pas onder vandaan als IK het zeg.” Had ik ineens een leuke strenge knappe dominante man in huis. Ik kon daar echter niks mee want ik moest mijn hand onder die kraan houden. Uurtje of wat later toch maar eens eronder vandaan. Het prikte en prikte en deed een beetje pijn. Dag later waren mijn vingers wit en gevoelloos en een beetje dik. Het is mijn rechterhand maar dat geeft niet want met links kun je ook in je neus peuteren. Met grote interesse heb ik in de week erna het proces gevolgd en nu zijn mijn vingers bruin en is het net alsof ik poep aan mijn vingers heb. Die poep zal wel loslaten t.z.t en dan komen er mooie nieuwe vingers tevoorschijn. Moraal van dit verhaal?
Geen idee.

Het verhaal van het gruwelijke kattenfilmpje gaat inmiddels als een vuurbal door cyberspace. Ik kijk niet echt meer op van dergelijke zieke geesten. Ze zijn er altijd geweest en zullen er altijd blijven. Wat deze mensen in zich hebben om tot zoiets in staat te zijn is te griezelig om lang over na te denken. Dat de straffen in geen enkele verhouding staan tot de daad zal niemand verbazen. Het zijn tenslotte maar dieren. De daders staan op het punt gepakt te worden, of dat is inmiddels al gebeurd en dat is te danken aan een aantal webloggers. Mooi vind ik dat. Tranen krijg ik daarvan in mijn ogen. Samen staan we sterk en samen kunnen we dus dit soort jongens en meisjes in de hoogste boom hangen. Het liefst zou ik me persoonlijk mengen in een dergelijke zaak. Niet om met de daders te spreken want daar kun je me beter niet bij in de buurt laten. Maar ik zou de vader en moeder van zulke typen eens wat vragen willen stellen. Hoe komt het dat uw kind zo geworden is? Wat is uw aandeel daarin? Hebt u nog andere kinderen en hoe zitten die in elkaar? Weet de rest van de familie hiervan en wat zeggen die van deze zaak? Ik vraag me af of dit soort mensen gewoon gek is (waarschijnlijk wel) of dat er een oorzaak is waardoor ze zo geworden zijn. Op de één of andere manier moet ik zoiets ergens kunnen verklaren of begrijpen anders is het net of de wereld als los zand door mijn handen glipt.
Het wordt een piekermaandag.

De aanslagen in Londen kwamen ook in Nederland hard aan. Dicht bij ons bed nietwaar? Kan ons morgen ook gebeuren. De aanslagen in Irak, zelfs als er 27 kinderen opgeblazen worden, zijn al een stuk minder interessant. Ver weg en er zitten vast geen bekenden bij. En ach, die mensen zijn het gewend. Miljoenen doden door de honger in Niger zijn al helemaal geen nieuws. In november 2004 vroegen de Verenigde Naties hun leden om hulp omdat de hongersnood toen al in het verschiet lag. Er kwamen toen geen reacties. Ik herhaal het nog even voor alle duidelijkheid. Er kwamen toen geen reacties. Nu, meer dan 8 maanden later zijn miljoenen mensen, waaronder veel kinderen, inderdaad die honderdood aan het sterven. De pers heeft zich de zaak, voor zover er niks anders te melden is, aangetrokken en gooit hier en daar een stervend kindje op ons netvlies. Om toch nog een beetje je naam hoog te houden is het zaak om nu aktie te ondernemen en dus heeft Nederland 2 miljoen euro overgemaakt. Twee miljoen. De campagne inzake de Europese Grondwet gaf een rekening te zien van 3,5 miljoen euro. De campagne inzake de nieuwe ziektekostenverzekering kost 16,5 miljoen euro. Maar ach, weet je wat het is met die mensen in Afrika? Ze zijn het gewend hè? Ze weten niet beter. En het is zo’n eind weg. Veel verder weg dan Londen en nog veel verder weg dan Irak. En er zitten geen bekenden. Morgen knalt er misschien bij ons wel ergens een bom. En dan vallen er misschien wel 50 of zelfs wel 100 doden. Dat is pas erg. Want wij zijn het niet gewend. En er zitten misschien wel bekenden bij.

Folder van Haho al binnen? Zo niet dan kun je hem hier downloaden en/of lezen. Het hele nieuwe zorgstelsel lijkt nogal simpel en goed in elkaar te zitten. Ik snap het in ieder geval helemaal. Wat ik ook snap is dat wij, mensen die dat niet nodig hebben, er stevig op vooruit gaan. Wat we nu per persoon betalen aan premie is straks voldoende voor ons beide. Ook snap ik en heb ik de mogelijkheid om straks goed en degelijk uit te pluizen waar wij het best onze verzekering af kunnen sluiten. Ik snap ook dat er een paar dikke en gemene adders ingebouwd zijn. Jaren ervaring in de verzekeringsbranche maken dat je zoiets met andere ogen leest dan onervarenen. Ik snap ook dat mensen met lage inkomens heel erg zullen schrikken net als mensen die niet zo’n goede of gulle werkgever hebben. Ik snap ook dat er mensen zijn die niet de mogelijkheden hebben of voldoende ontwikkelde grijze cellen om het onderste uit de kan te halen. Ook snap ik dat de werkgeversbijdrage straks een middel zal worden om werknemers meer te laten betalen. Je schroeft wat later namelijk die bijdrage lekker terug en legt zodoende de zwarte piet bij de werkgever. Ook snap ik dat er mensen zijn die niet voldoende zullen uitzoeken of hun verzekeraar wel een contract heeft met het dichtsbijzijnde ziekenhuis. Zo niet, dan zullen zij zwaar in de problemen komen als ze daar, onverhoopt, toch een behandeling ondergaan. Kortom, ik snap alles van het nieuwe zorgstelsel. Jammer alleen dat ik geen CDA/VVD mentaliteit heb. Mijn oude en vervette rooie hart zegt me dat hier mensen de mist ingaan. De lage inkomens in ieder geval, maar dat hoort bij deze regering. Maar ook de mensen die niet goed voor zichzelf kunnen zorgen. Mensen die het eigenlijk niet zo goed snappen. Juist die mensen zou een goeie en democratische maatschappij moeten beschermen tegen vergissingen en verkeerde beslissingen. Het maakt me ontzettend kwaad dat juist die zwakste groep in onze maatschappij door dit soort bedenksels in de kou komt te staan. Wat had er nou toch op tegen geweest om een premie simpelweg afhankelijk te maken van inkomen? Gewoon tig procent van je bruto jaarinkomen. Basta ! Wie veel heeft moet veel betalen en wie het niet heeft zal daar niet onder hoeven lijden. Dat is democratie. Dat is menszijn. Dat is rechtvaardigheid.

Muziek kan soms rechtstreeks van de CD je ziel in stuiteren. Lang geleden had ik dat met de CD La Llorona van Lhasa De Sela. Niet alleen een bijzondere zangeres maar zeker ook een heel bijzonder mens. Nadat ze in 1997 haar eerste CD had uitgebracht raakte ze een beetje van de grond los door het succes en wist niet wat daarmee aan te vangen. Ze liet alles achter zich en begon, met haar drie zussen, een klein rondreizend circusje in Frankrijk. Aangezien ze van oorsprong Mexicaans is was dat een hele stap. Na een aantal jaren stilte lukte het haar om weer muziek te gaan schrijven en zes jaar na haar eerste CD kwam de tweede. Eigenlijk heb ik die nog niet durven luisteren. Je loopt altijd het risico dat de magie van de muziek die je kent doorbroken wordt. Die eerste CD heb ik een aantal keren aan mensen laten horen en vrijwel altijd met het resultaat dat ze deze muziek absoluut niet kunnen waarderen. Daar sta ik niet zo van te kijken want al vaker is gebleken dat ik er een nogal brede en soms wat bizarre smaak op het gebied van muziek op na hou. Of, zoals een op bezoek zijnde vriend weleens zegt tegen mijn lief: “Snel, snel, zoek iets uit anders zet ze één van haar eigen CD’s op.”
Toch wil ik jullie graag laten kennismaken met Lhasa in deze stille log-zomerweken en wie weet kom ik dan wel iemand tegen die ook zegt: “Mooi !”.

Hier een interview met Lhasa

En hier het nummer El Desierto van haar eerste CD La Llorona.
Zet je ziel open en luister.

In vakantietijd gebeuren soms toch nog opmerkelijke dingen die misschien juist wel in die vakantietijd aan de orde komen. In deze periode kun je er nog weleens een wetje doorjagen zonder dat iemand een vinger opsteekt. In de krant van vandaag het volgende:
“De Wet bevoegdheden vorderen gegevens is op 5 juli, zonder stemming, door de Eerste Kamer aangenomen. Een hamerstuk. De wet geeft politie en justitie de bevoegdheid om gegevens over personen én hun handelen op te vragen bij instellingen. En de wet legt alle instellingen de plicht op de gegevens te bewaren en af te staan aan de politie als die daarom vraagt. Voor bankgegevens en telefoonverkeer waren al wetten. Nu is het ook mogelijk alles te achterhalen over iemands geslacht, gezondheid, polisnummers, vakantiebestemmingen, lidmaatschappen van sportclubs, gehuurde video’s en: gekochte boeken.”

Nu is privacy een groot goed en dat moeten we zeker beschermen. Toch kan ik me voorstellen dat het in deze tijd nodig is om meer van mensen te weten te komen dan ze zelf willen vertellen. Nadeel is alleen dat het hebben van zulke bevoegdheden ook totaal verkeerd gebruikt kan worden. En dat de Nederlandse politieke- en veiligheidsorganisaties niet zonder fouten zijn is genoegzaam bekend. Het intrigeert me hoe mijn lezers over dit onderwerp denken en derhalve stel ik jullie de volgende vraag:
Mag de overheid alles van je weten (want je hebt niets te verbergen) om zodoende te trachten Nederland een stukje veiliger te maken of moeten ze met hun vingers uit ons leven blijven met het risico dat ze dus ook een foute organisatie niet bijtijds te pakken krijgen?