Cornette’s wereld

Er zweeft af en toe een Libelle voorbij op het terras en die doen mij altijd weer denken aan de damesbladen Libelle en Margriet. Jaren geleden las ik ze allebei. Waarom ik daar ooit aan begonnen ben wil me niet meer te binnen schieten. Wel weet ik dat ik er op een gegeven moment wat depressief van werd en dat is voor een geboren rasoptimiste een hele prestatie. Met enige somberheid zag ik de vrijdagavond tegemoet als die krengen in de bus geplopt werden. Op het laatst las ik ze niet meer en gaf ze meteen door aan een toen nog aanwezig slachtoffer in de familie. Weet dus dat de eventuele putterigheid die je in het leven kan overvallen veroorzaakt kan worden door damesbladen. Waarom? Omdat je als hoog sensitief persoon heen en weer gesmeten wordt tussen allerlei emoties als was je een dummypop in een proefbotsing. Die bladen beginnen met wat ingezonden brieven waarin mensen hun diepe leed blootleggen aan de wereld. Kind dood of gehandicapt, partner ontrouw, ziektes en ellende van de hoogste orde. Slechts één bladzijde verder krijg je vervolgens een prachtig gedekte Paas- of Kersttafel voor je kiezen die je zelf nooit zo gedekt krijgt al was het alleen maar omdat je al die rotzooi niet in huis hebt. Dan nog wat leed en ellende van een bekende Nederlander en ja hoor, mode voor grotere maten met foto’s van draadnagels die sinds hun 13e jaar uitsluitend groene groente hebben gegeten en het woord roomboter niet eens kunnen spellen.
Aan het einde van de rit ben je in gedachten nog iemand uit zo’n ingezonden brief aan het begraven terwijl je het gevoel krijgt dat je hopeloos tekort schiet omdat jouw tafel een ongestreken kleedje heeft en die grote maten zelfs nog wat aan de kleine kant zijn. De Kerstnummers zijn het ergst. Bij de omslag alleen heb je al een zakdoek nodig. Laatst zaten wij in de wachtkamer van een ziekenhuis en daar lag een leesmap. Even gluren hoe ze tegenwoordig die bladen maken dacht ik. En zie daar, op bladzijde 5 en 6 had ik al drie dooien en een waardeloze echtgenoot te pakken. Ik hou het tegenwoordig maar gewoon bij de dikke zaterdagkrant en boeken. En sindsdien gaat het een stuk beter met me.

Soms denk ik terug aan de tijd dat ik met mijn eigen en nogal zeldzame meisjesnaam terug te vinden was op internet. Dat had gevolgen. Je bent namelijk nogal makkelijk op te googelen en er zijn een heleboel van die stamboompluizers die de godganselijke dag hun familie via internet proberen uit te breiden. Binnen de korste keren krijg je dus van die e-mailtjes met vragen waarop je eigenlijk geen antwoord weet maar ook helemaal niet wilt weten. “Ben jij familie van ….?” Mens, wat kan mij dat schelen. Ik heb nog maar héééééél weinig familie en wil dat graag zo houden. Of van die mailtjes met de vraag of ik wel weet dat wij familie zijn van die bekende Nederlandse schrijver? Ja, weet ik. Ken hem niet, nooit iets van hem gelezen en ook niet van plan. Of ik wel weet dat ik familie ben van een kunstschilder die …? Jaaaaa, weet ik ook. Die is inmiddels overleden maar ik heb hem nog een aantal keren ontmoet. Dat had ik niet moeten zeggen want toen was de beer helemaal los.
Het ergste was de neef uit Amerika. Een deel van onze voorouders besloot rond 1850 wat indianen te gaan uitmoorden aan de overkant van de oceaan en daar is hij een afstammeling van. In het eerste mailtje kreeg ik direct voor de kiezen dat hij een ultrarechtse dominee is die het volledig eens was met de inval in Irak en een groot bewonderaar van Bush en of ik even kon bevestigen dat Rembrandt één van onze voorouders was? Dat kon ik niet en ik verwees hem naar de weblog van The Queen Of All Evil alwaar hij zeker vriendjes zou vinden. Binnen twee mailtjes waren we in een politieke cyberoorlog verwikkeld. Stamboompluizers zijn echter net vlooien. Op het moment dat je denkt de laatste gevangen te hebben komen er in de hoeken weer wat eitjes uit. Hij liet dus niet los en bleef me de groetjes sturen van “je neef” uit Amerika. Op een gegeven moment kun je niets anders meer doen dan virtueel onderduiken en je eigen naam in de spamlijst zetten.
Lekker rustig.

Veel dank voor jullie bemoedigende woorden.
We gaan !

Update: We hebben zelfs al geboekt en zullen in dit hotel slapen.

De beslissing is gevallen. We willen, in september, een paar dagen naar Venetië en dan moet je, want dat is handig, wel in een vliegtuig. Hebben wij ooit gevlogen? Dat kun je wel zeggen. De langste vlucht was die naar Los Angeles. En terug natuurlijk. De man zijn gedenkwaardigste vlucht was dat piepstukje van Londen naar Zestienhoven in een klein vliegtuig en wel met windkracht 11. De ervaring is er dus wel maar de hersens hebben die uitgewist want het is wel 17 jaar geleden. En dus zegt het hoofd tegen het lijf: “Zou je wel gaan? Is het wel veilig? Moet je je niet heel erg nerveus maken?”

“Welnee” zegt het lijf, “ben je mal. Vliegen is hartstikke veilig en we gaan niet zitten stressen want een paar dagen Venetië is het toch helemaal nietwaar?” Rare spelletjes spelen hersens in zo’n geval. Je weet, rationeel gezien, dat je beter in een vliegtuig kunt zitten dan op de fiets maar echt doordringen doet dat niet. Het lijf wil wel maar het hoofd blijft een beetje tegenwerken. En wat doe je in zo’n geval? Niks van je kop aantrekken en gaan ! Boeken die reis. Dichtknijpen die billen. Als we naar beneden storten zijn we samen en samen er tegelijk tussenuit piepen is in ons geval niet echt erg, vinden wij. Apart is erger.
Zie je wel? Daar ga ik alweer. En ik weet, ik weet, dat we straks (na afloop) zo blij zullen zijn dat we het doorgezet hebben.
Maar doe jullie plicht als geliefde medeloggers en vertel me nog even hoe leuk vliegen ook alweer is.

Jullie geloven toch niet echt dat die Winnie de Poema rondloopt op de Veluwe? Ik niet. Misschien krijg ik ongelijk maar vooralsnog valt dit in de categorie komkommernieuws. Zomer, warm, geen zin en waar zullen we het nu weer eens over hebben. Dat soort nieuws. Iedere zomer is er wel wat en eigenlijk zou er ergens een archief moeten zijn van dit soort
1 juli-grappen. Het nieuws is nu al spannender geworden want er blijken meerdere Winnies in de bossen rond te lopen. En dan zijn er vage fotootjes waarop je eigenlijk niets anders ziet dan een uit de kluiten gegroeide en niet gecastreerde verwilderde huiskat. Je maakt mij niet wijs dat in deze tijd, waarin iedere opgroeiende peuter een digitale camera met 1000x zoem en 80 miljoen pixels voor zijn derde verjaardag krijgt er alleen van die vage prutfotootjes genomen kunnen worden.
Kijk, dat gaat er dus bij mij niet in. Het wachten is nu op de eerste hele vage videootjes. En toevallig zijn die eerste vage fotootjes gemaakt door iemand van de Stichting Pantera terwijl de bossen thans totaal platgelopen worden door Poemaristen die ook allemaal behangen zijn met digi’s in alle vormen. En daar heeft er niet één van een foto gemaakt? Wereldberoemd kun je worden met die eerste overduidelijke foto van een bizarre katachtige die zich in de Nederlandse bossen in zijn poepertje laat kijken. Hou toch op. Neem nog een kouwe klets en zak weer rustig terug in je tuinstoel. Kunnen we vast verzinnen wat we volgend jaar zomer voor grap gaan uithalen.

En het geschiedde in die dagen dat ik in de tram naar de grote stad stapte, mijn strippenkaart in de gele brievenbus stopte en constateerde dat het stempeltje nauwelijks leesbaar was. Even melden aan de bestuurder dus, die er een handmatig stempeltje overheen zette. Nu had ik twee onduidelijke stempeltjes door elkaar en ik dacht, dit wordt lachen bij een eventuele controle. De controleur zou de koning te rijk zijn bij deze vangst. Twee onduidelijke stempeltjes op één stripje ! In gedachten hoorde ik de man al helemaal leeglopen bij zoveel brutaliteit. “Fraude mevrouwtje” zou hij roepen en timide zou ik hem zijn gang laten gaan. De hele preek zou ik rustig doorstaan en pas op het moment dat hij vol van eigendunk zijn bonnenboekje tevoorschijn haalde zou ik genadeloos toeslaan. Deze ongetwijfeld rasechte Hagenees ging een paar nieuwe Rotterdamse woordjes leren, dat stond wel vast. Ik repeteerde er vast een paar en oefende ook nog wat nieuwe. Nog dagen zou hij terugdenken aan de scheldkarbonade die in mijn hoofd borrelde. En pas als ik helemaal klaar was met hem zouden wij triomfantelijk richting bestuurder lopen om de bevestiging te krijgen van de legale wijze waarop die dubbele stempel daar gekomen was.
En hoera ! De jongens en meisjes van de controle drongen zich, via alle ingangen, de tram binnen. Ik hield mijn gezicht in de plooi en stak heldhaftig mijn dubbele stempel onder de neus van het slachtoffer. Die wees met zijn vinger op mijn dubbele stempel, knikte tevreden en liep verder. Dit was de brutaliteit ten top ! Had ik mijzelf hier helemaal voor op zitten fokken? Had de man dan geen bril op de kop? Het werd me bijkans zwart voor de ogen. Als een dolgedraaide adrenalinebol heb ik de tram verlaten (ik was toch op de plaats van bestemming aangekomen) en zocht natuurlijk een uitweg voor al die agressiehormonen die door mijn lijf gierden. Laat ik het eens modern oplossen, dacht ik, en ramde een argeloze voorbijganger in elkaar om daarna foto’s te maken met mijn mobieltje en de vriendenkring rond te sturen.
Werd het toch nog een leuke dag.

Op de warme eerste vakantiedag bezochten wij de Pasar Malam Besar. Adoe, warm zeg ! Maar dat hoort er ook wel een beetje bij en maakt het nog leuker. We aten er saté en dronken er Kelapa Muda. We roken de geuren en proefden de heimwee naar lang vervlogen tijden. Integratie ten top was wat mij door het hoofd ging. Deze mensen zijn eigenlijk volledig geintegreerd in de Nederlandse samenleving zonder ook maar iets van hun eigen cultuur te verliezen.
Ze hebben onze cultuur rijker gemaakt met hun smaken, kleuren en geuren. De geschiedenis is er duidelijk over. Deze mensen hebben heel wat meegemaakt en achter zich gelaten en wij hebben ons in dat verleden niet altijd even netjes gedragen. En toch gaan de armen open en zijn we welkom. Trots op hun cultuur en blij als wij daar onze bewondering voor uitspreken en ervan meegenieten.
Een mooi begin van de vakantie. Volgend jaar komen we zeker terug.

In de top tien van meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven staan o.a. dood, echtscheiding, verhuizen en vakantie. Vakantie? Ja, vakantie. De Alarmcentrales over de hele wereld kunnen er over meepraten. Derhalve hebben wij de verstandige beslissing genomen om niet te gaan. Na 30 jaar meerdere vakanties en zakenreizen per jaar, de wereld gezien hebbende, hoeven wij even niet. De periode vanaf 1 november 2004 is op de kalender omgeven door een rouwrand en daar gaan wij de vakantie niet aan toevoegen nu we net weer een beetje op poten zijn. Moedig van ons nietwaar want vakantie moet. De buren gaan tenslotte ook en mensen zouden weleens kunnen denken dat je het niet kunt betalen. Tis me wat. Aangezien wij toch al de naam hebben een ietsjepietsje apart stel te zijn voegen wij deze smet op onze naam er met plezier aan toe.
Wat gaan we dan wel doen in de periode van vier weken vrij die morgen een aanvang neemt? De toerist in eigen land uithangen. Je woont tenslotte niet voor niks twee trammetjes van het strand. Met fototoestel zullen wij dierenparken en andere attracties onveilig maken. Vrolijk begeven wij ons tussen de Amerikanen en Japanners om vervolgens van de belevenissen verslag te doen op deze weblog. Mochten we tijdens onze Poemaatje-kijken-dag het dier voor onze lens krijgen dan zijn jullie de eerste die het weten. In de tussenliggende dagen kwakken wij ons op het terras met boek en barbeknoei met of zonder een troep vrienden. Wij gaan onze creatief met klei-creaties bij van dankbaarheid snikkende oude tantes afgeven. We gaan skydiven, basejumpen en parachutespringen in het Omniversum. Tram, trein en bus (auto hebben we niet) brengen ons door het hele land en misschien, heel misschien gaan we nog wel even op Schiphol kijken tijdens één van de drukste dagen van het jaar om vrolijk al die totaal overspannen reizigers uit te zwaaien. Eén vakantietraditie houden wij echter wel in ere.
Als de klok twaalf slaat mag de fles open.

Wat is echt en wat is niet echt? Is deze foto echt of is hier iemand het Photoshop in de weer geweest? Ik weet het niet. Is Michael Jackson echt onschuldig? Ik kan er niet over oordelen. Heeft voetballer Van Persie inderdaad ….? Ik weet het niet want ik was er niet bij. Is de kans op kanker groter als je veel rood vlees eet? Geen idee. Loopt er inderdaad een Poema op de Veluwe? Ik heb hem niet gezien. Er zijn dingen in dit leven die je eigenlijk niet weet maar er zijn er ook die gewoon echt zijn. Zo las ik dit korte berichtje:
Nederland steunt het pleidooi van voorzitter Fischer van de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC) om het vangstverbod op walvissen stapsgewijs op te heffen. Dat heeft een woordvoerster van het ministerie van Landbouw maandag gezegd. Het kabinet is voorstander van een beperkte, gecontroleerde walvisvangst.
Dan denk ik dus dat ik het weet maar weer weet ik het niet. Wat is beperkt? Wat is gecontroleerd? Geen idee. Wat ik dan weer wel weet is dat je op deze pagina mee kunt doen als je niet wilt dat er nog walvissen gevangen worden. Maar ja, onze regering heeft anders beslist en onze regering luistert toch tegenwoordig naar ons? Dat dacht ik tenminste maar weer raak ik in verwarring. Zijn huisartsen inderdaad uitsluitend uit op eigen gewin? Ik weet het niet maar het lijkt me sterk. Voor geen geld ter wereld zou ik huisarts willen zijn. Maar ach, voor geen geld ter wereld schoot ik een Poema op de Veluwe dood en voor nog veel minder geld ter wereld schoot ik een harpoen in een walvis. Wat doe ik als Van Persie vraagt of ik zin heb in een discotheekje? Hartelijk dank maar ik heb een echte man. Voor een miljoen ga ik wel een nachtje bij Michael Jackson in bed liggen. Dat zal Michael echter niet leuk vinden. Kijk, dat weet ik dan weer wel.

Je komt ze nog tegen want ze bestaan nog echt. Zaterdagvaders. Van die vaders die hun kroost op zaterdag opnieuw ontmoeten na een week hard werken en dan hun afwezigheid goedmaken door moeder een uurtje rust te gunnen en met hun niet-in-de-hand-te-houden kinderen boodschapjes gaan doen. In de supermarkt zijn ze een ramp maar bij de bakker kunnen ze er ook wat van. Papa staat eerst 10 minuten voor joker in de rij en komt er dan pas achter dat hij een nummertje moet trekken. Hij heeft er slechts 21 voor zich maar ach, het gaat snel. Terwijl de kinderen achter zijn rug de winkel afbreken staat papa trots voor zich uit te kijken. Hij doet dit toch maar voor moeder! Een kwartier en 21 nummers later is papa aan de beurt. Hij heeft een kwartier en 21 nummers na kunnen denken over zijn bestelling maar helaas blijkt dat niet lang genoeg. “Wat zal het zijn?” zegt de geduldigste bakkersvrouw van de wereld. Ze kent haar pappenheimers en weet al precies wat er komen gaat. “Uhhhhhh, wat is dat voor brood?” vraagt papa terwijl hij vaag naar een plank met broden wijst. “Vikorn” krijgt hij als antwoord. “Zitten daar hele korrels in?” wil hij weten. Dat zitten er inderdaad en nu moet de bakkersvrouw opnoemen in welke bruine broden er geen hele korrels zitten. Fijnvolkoren dan maar. De kinderen zien echter hun kans schoon om het niet aanwezige schuldgevoel van paps op te stoken en roepen in koor: “Nee, geen bruin brood hoor!”. Geen bruin brood dus. De volgende vraag zal duidelijk zijn. Wat voor witbrood gaat het dan worden? Het duizelt papa inmiddels en eindelijk doet hij zijn bestelling. Een zucht van verlichting gaat door de winkel. Kinderen zeuren nog een croissantje los en er gaat ook nog een aardbeienvlaai mee naar huis. Want papa trakteert !!
Volgende week zondag is het vaderdag en ook de Zaterdagvaders krijgen hun portie zelfgeprutste rotzooi. Maar ik weet een beter kado. Een broodbakmachine.