Cornette’s wereld

Onze JPB heeft laten weten dat hij President Chirac geen advies zal geven over wat hij nu moet doen.
Kan je maandag leuker beginnen? Lijkt mij niet. Heb je je net lekker gewassen en schone kleren aan en zit ik alweer in mijn broek te piesen van het lachen. Zijn inlegkruisjes en papieren zakdoekjes op te voeren als bijzondere ziektekosten zolang dit kabinet aan de macht is?
Juist nu moeten wij JA zeggen, roepen ze allemaal. Die Fransen eens laten zien hoe het moet. Ja zeggen tegen stierevechten. Ja zeggen tegen het martelen van ganzen en veel andere dieren. Ja zeggen tegen het om zeep helpen van de biologische landbouw. Ja zeggen tegen proefdieren. Ja zeggen tegen ondeskundig ritueel slachten. Het ja-kamp groeit. En als we nu straks toch Nee zeggen dan is het vast allemaal de schuld van de Fransen die ons het slechte voorbeeld hebben gegeven. Was het maar vast woensdag.
De rest van de week moeten jullie Cornette missen. Ik ben er wel maar ik ben er niet begrijp je? Druk en andere dingen aan de kop.
Andere loggers gaan er ook weleens ongestraft een weekje tussenuit en jullie blijven mij vast wel trouw. Fijne week allemaal !

Het punt is namelijk dat wij allemaal zo dom zijn. Wij begrijpen het niet. Ik hoorde het Henk Brouwer van de Nederlandse Bank gisteravond uitleggen op TV. Het zit namelijk zo: eerst heeft hij gezegd dat wij te goedkoop de euro ingestapt zijn maar nu heeft hij daar wat langer over nagedacht en nu zegt hij dat de prijzen weliswaar gestegen zijn maar dat dat niet komt door de euro.
Snap je? Nee, dat is het punt. Wij snappen het niet. Stelletje domboos ! Blonde dozen allemaal ! Tuurlijk is het pilsje duurder geworden maar dat zijn gewoon prijsstijgingen. Doodgewone prijsstijgingen en dat heeft niks met de euro te maken. Gebeurde toevallig op hetzelfde tijdstip dat de euro werd ingevoerd. Kijk maar naar de cijfers van het CBS zegt Brouwer. Je ziet toch zelf dat alle stijgingen normaal zijn?
En weet je wat wij ook helemaal over het hoofd zien? Dat het witgoed, zoals wasmachines en ijskasten en vriezers goedkoper zijn geworden. Maar daar hoor je ons niet over hè? Stelletje ondankbare burgers hiero !
Maar weet je wat nou het punt is meneer HB van DNB? Die wasmachine en die ijskast smaken voor geen meter met een kaassausje. Bloemkool wel. Dat is lekker. De bloemkool die ik voor de euro voor 1 gulden en 49 centjes haalde bij de groenteboer kost nu 2 euro en 99 euro centjes. Dat is omgerekend 6 gulden en nog wat. Wat zegt u? Oh, dat omrekenen moeten we niet meer doen. Dat is dom en slaat nergens op.
Dat wij dat nou toch allemaal zo verkeerd zien. Dat je niet dankbaar bent voor het feit dat dingen die je slechts 1 x per 10 jaar koopt goedkoper zijn geworden (en zodoende de cijfers van het CBS mede bepalen) terwijl je dagelijkse boodschappen voor opvliegers zorgen als je net tussen de groente en fruit staat.
Wat eten we vanavond schat? IJskast met gebakken uien en champignons op brood. Lekker !

Je hebt van die dingen die je aangeleerd worden in dit leven en die er om de één of andere rare reden nooit meer uit gaan. Ze blijven in je systeem haken en je kunt er blijkbaar niets meer aan veranderen. Ik heb dat met zonnebrillen. De tijd van zonnebrillen breekt weer aan, alhoewel er mensen zijn die altijd met zo’n ding lopen. Een zonnebril bij iemand anders op zijn neus, irriteert mij mateloos. Tenminste, als je met zo iemand in gesprek raakt en die iemand blijft tegen je praten met die zonnebril op de neus. Ik kan mij op dat moment niet meer concentreren op het gesprek want mijn gedachten dwalen dan in de richting van de vraag: “Wat heb jij voor mij te verbergen? Waarom mag ik jouw ogen niet zien? Ben jij een stiekem tiepje? Ben jij wel helemaal eerlijk?
Geen woord van het gesprek blijft hangen en ik kan maar niet gegrijpen dat die zonnebril niet heel even van die neus gehaald wordt tijdens het praten. Het is erin gestampt dat het zo onbeschoft is om met een zonnebril op tegen iemand te praten dat ik dat nooit meer ben kwijtgeraakt.
Als je tegen iemand praat laat je je ogen zien, je kijkt de persoon in kwestie aan. Punt uit. Dat was althans onderdeel van mijn opvoeding.
Lastig dat dat er zo diep in blijft zitten in je leven want er zijn toch veel mensen die dat ging gewoon ophouden tijdens een gesprek.
Onopgevoed? Stiekemertjes? Of ben ik een ouderwetse zeur. Jullie mogen het zeggen.

Hebben jullie dat ook? Van die kleine nieuwsberichtjes waar je fantasie helemaal mee op de loop gaat? Ik heb dat vaak. Gisteren nog toen ik het bericht las dat in Japan een wet is aangenomen waardoor het restaurants verboden is om nog langer Sushi te serveren op de lichamen van naakte vrouwen. Ik vond het wel origineel gevonden. Dat serveren dan hè, niet die wet.
Tuurlijk moet je wel zeker weten dat zo’n juffrouw schoon en fris is want anders ligt je Sushi daar op een onwelriekend lijf en dat is minder fris. Zit je te eten en denk je ineens: Wat ruik ik toch? Maar ach, wie zegt dat je normale bord in een restaurant schoon is en niet in de keuken met een nog net niet bewegend vaatdoekje is afgedaan? Toch hebben ze wel gelijk die Japanners want dit soort zaken gaat natuurlijk uit de hand lopen.
Voor je het weet leggen ze er naakte mannen onder en die hebben vaak overal haartjes. Om nog maar niet te spreken van andere gerechten dan Sushi. Dan gaat het ineens ingewikkeld worden want hoe snij je je biefstuk? Waar leg je de patat? Hoe doe je dat met soep?
Ik eet wel gewoon thuis. Daar kun je tenminste je bord aflikken.

Het is eindexamenweek. Ik ben niet echt jaloers op al die zwoegers. Het is voor mij al een hele, hele lange tijd geleden dat ik in dat schuitje zat maar het staat me nog bij als de dag van gisteren.
Al die jaren had ik weinig gedaan. Ik deed nooit wat aan huiswerk en rolde eigenlijk overal zo door. Keet schoppend en al. Vooral dat keet schoppen liep nog weleens erg uit de hand. Toen het eindexamen naderde moest er toch echt het e.e.a. ingehaald worden.
 
Tot ’s avonds laat blokken en ’s morgens vroeg nog een uurtje en dat een paar weken lang. Het ging eigenlijk best behalve Handelskennis. Nooit mijn sterkste punt geweest en dat blijkt nog altijd uit het huishoudboekje. Er gaat op de één of andere manier meer uit dan erin komt. Maar de leraar Handelskennis uit die tijd wist daar wel raad mee. Hij sleepte me aan mijn haren door dat examen heen want alle andere vakken waren goed en om nou op dat ene vak te zakken was ook zo wat.
Dat zou toch zielig geweest zijn. Maar achteraf hoorde ik dat dat niet de reden was van zijn ijver en inzet. Zoals hij later tegen mijn vader vertelde was het eigenbelang dat ze me door dat examen heensleurden. Want, zo legde de man fijntjes uit, we dachten zo bij onszelf, we moeten zien te voorkomen dat we haar nog een jaar op school hebben.
Fijn. Heel fijn. Maar het gevoel was wederzijds en het is toch nog allemaal goed gekomen met Cornette.

Ken je dat gevoel? Soms ben je de kat en soms ben je het vogeltje. Ik was vanmorgen het vogeltje. Uit bed en eerst maar eens een kop koffie of twee. Daarna de computer aan. Zoals gewoonlijk eerst het blauwe Dell scherm en daarna …… daarna ……. daarna werd het zwart en iets minder zwart en weer zwart en iets minder zwart.
Verder gebeurde er niks. Dan gaat het zo prikken in de toppen van je vingers en je denkt: “Wanneer was de laatste back-up?”. Oh griezel de griezel.
 
Beetje koud kreeg ik het en beetje warm en dat in een heel snel tempo achter elkaar. Een soort griepgevoel maar dan anders.
Computer uit en nog maar eens. Hetzelfde. Tot 5 keer toe helemaal niks, naks, noppes. De zesde keer ging het kreng dan eindelijk (na een heleboel angstige minuten) opstarten. Hij deed het maar toch zit het dan niet lekker.
De huis-IT-er was er gelukkig vandaag. Die nam geen simpele maatregelen. Open met het geval en de stofzuiger erop. Alle scans draaien, schijfopruiming en uren en uren later klein probleempje in een klein hoekje opgelost.
Ondertussen heb ik het hele huis gepoetst (met hulp hoor want zelfs dat kan ik niet alleen). Nu is alles weer schoon. Huis en computer draaien weer als een tierelier.
Wat dat effe schrikken.

De buurjongen van een jaar of 8/9 is aan het buitenspelen. Ineens moet ik terugdenken aan de vorige zomer. Ik zat op ons terras met een boek te genieten van een zonnetje toen hij, met een vriendje achter zich aan, in de richting van zijn huis stormde.
Hij belde driftig aan en zijn moeder, die boven bezig was, gooide het raam op de eerste etage open en riep: “Wat is er?”.
“Jij” riep hij terug terwijl zijn vinger haar kant uit priemde, “jij hebt mij verteld waar condooms voor zijn maar HIJ
 
(nu ging de vinger richting het inmiddels roodgeworden vriendje) HIJ zegt IETS HEEL ANDERS !”
Buurvrouw was slechts heel even uit het veld geslagen en zei toen: “Je komt er vanzelf wel achter als je groot bent. Ga nu eerst maar een halfje brood voor me halen”.
Na een paar seconden van ijzige stilte vroeg het betrapte vriendje snel: “Bruin of wit?”
“Bruin” zei buurvrouw en weg waren ze. Op weg naar de bakker.
Iedere keer als ik hem zie denk ik: Zou het hij al weten?

In de Volkskrant van vandaag:
Op 30 april jongstleden gaf directeur Henk Brouwer van De Nederlandsche Bank in Het Parool toe dat de gulden bij de introductie van de euro 5 tot 10 procent was ondergewaardeerd. Verantwoordelijk minister Zalm van Financiën zei afgelopen week in het tv-programma Barend & Van Dorp dat Brouwer feitelijk gelijk had. De gulden was op het moment van conversie meer waard dan de Duitse mark waaraan hij al sinds 1983 gekoppeld was.
Op de vraag waarom dat ten tijde van de conversie niet bekend was geworden, antwoordde Zalm dat hem daar in de Kamer nooit naar gevraagd was.
De Geassocieerde Persdiensten (GPD) hebben zaterdag evenwel vastgesteld dat Zalm ten tijde van de introductie van de euro in de Tweede Kamer heeft gezegd: ‘Verder is zeker geen sprake van een onderwaardering van de gulden. De spilkoersen zijn in lijn met de fundamentals.’
Volgens het ministerie van Financiën kon Zalm als minister van Financiën op dat moment niet anders dan zich zo uitlaten, aldus topambtenaren. Als hij anders had gedaan, waren de financiële markten op hol geslagen. Het is de minister van Financiën in zo’n geval toegestaan onwaarheid te vertellen. Dat gebeurt ‘in het landsbelang’.

Is dat niet fijn om te weten? Liegen mag, als het maar in het landsbelang is. En het was allemaal voor ons eigen bestwil. Geen wonder dat je er weinig meer over hoort en dat door ons gekozen Tweede Kamer het simpeltjes aan zich voorbij laat gaan. Want wat heeft het voor nu om vragen te stellen en oppositie te voeren zolang als liegen in het landsbelang de normaalste zaak van de wereld is.
Tijd dat we de zaken in eigen hand gaan nemen en dat kan maar op één manier: Naar de stembus en een krachtig signaal afgeven. Gaan dus !!

We hebben nog een dagje vrij en er komen nog zat regenachtige dagen aan dus gaan we gezellig knippen en plakken. Vroegâh, ja vroegâh was knutselen heel gewoon. Dat is een stuk minder aan het worden. Dat merk ik op het moment dat wij kinderen op bezoek hebben en de knutselspullen op tafel komen. Feest !!!
Op de site van The Toy Maker staan een hele zwik leuke knip- en plakdingen. Kaarten, tasjes, doosjes en nog veel meer. Lekker met z’n allen aan tafel met de schaar en lijmpot in het midden en knutselen maar. Natuurlijk eerst even uitprinten op 120 grams papier. Ook als papa zegt dat het zoveel inkt kost of als hij zit te zeuren dat dat dikke papier niet zo goed is voor zijn printer, toch gewoon doen. Kijk, geniet en knutsel !

Op 1 mei sloten we zes hele zwarte maanden af. Het was genoeg geweest. Verder met leven en de zomer komt eraan. Maar ergens in het hierboven is een waardeloos figuur bezig om er nog een schepje bovenop te doen. Zes zwarte maanden was nog niet genoeg. Er kon nog wel iets bij.
Bij de man in huis is de ziekte van Dupuytren vastgesteld. Peesontsteking in de rechterhand die uiteindelijk kan (hoeft niet) leiden tot verkromming van de vingers en zelfs tot amputatie. Binnen zes maanden of binnen twintig jaar. Het lot zal beslissen.
Welja. Doe mij nog zo’n leukertje. Hij zit er niet mee en wil niet meer “ziekpraten”. Genoeg ziekgepraat hier in huis.
Lekker achter de computer en een mooie nieuwe layout voor die weblog van het meisje instellen. Dat kost een dagje werk maar dan heb je ook wat.
Het meisje maakt zich zorgen om die hand. Wat zal de toekomst ons brengen? Ach, dat weet je toch niet en misschien valt het allemaal wel mee. Maar misschien ook niet zegt dan dat kleine duiveltje in het achterhoofd. Want dat kleine gitzwarte engeltje heeft de afgelopen zes maanden zijn frustraties behoorlijk botgevierd en vond het blijkbaar nog niet genoeg.
Jaren lang vroegen wij ons af of het zo wel door kon gaan. Dit gaat te goed en dat kan zo niet blijven, zeiden we steeds. Achteraf gezien is dat onzin want het ging ons vaak helemaal niet goed maar je bent een geboren optimist of je bent het niet. Altijd zagen we de zon achter de wolken tevoorschijn piepen. Hoe zwart die wolken ook waren.
Ook nu. Zolang die handen er nog zijn houden we elkaar vast.
Want daar zijn handen tenslotte voor.