Cornette’s wereld

Het kabinet is het weer helemaal eens geworden. Dat was wel te verwachten maar toch wel een teleurstelling. Ik had het wel heel leuk gevonden om nu verziekingen verkiezingen te houden. Wilders is nog lang niet klaar met zijn nieuwe partij en zou roemloos ondergegaan zijn (ja toch?). PvdA zou misschien wel met de verkiezingsoverwinning zijn gaan strijken.
Alhoewel dit land vorige keer natuurlijk ook massaal voor het CDA gekozen heeft. Laten we dat niet vergeten.
Uit pure frustratie toch maar gewoon alle paaseitjes opeten. Ook die oranje alhoewel dit het minst lekker zijn. Gevuld met sinaasappel. De hele donkerpaarse zijn er al uit. Dat was van die hele pure zwarte chocola. De rest is gevuld met marsepein, advocaat, mocca en weet ik wat al niet. Er zitten ook witte eitjes tussen.
Witte en zwarte eitjes doorelkaar verstopt in felgekleurde papiertjes. Zonder ruzie in één schaaltje.
Kunnen we een voorbeeld aan nemen aan die paaseitjes.

Al jaren zweeft er een boek rond in mijn hoofd. Geen fictieverhaal maar een echt gebeurde geschiedenis. Gewoon het verhaal van mijn jeugd. Niks gewoons aan eigenlijk en misschien daarom heeft het zich als boek in mijn hoofd genesteld.
Ik ken mezelf en weet dat er na de eerste bladzijde geen houden meer aan is. De volgende 500 komen er vanzelf uitrollen en misschien is dat nou juist de reden is dat ik nog niet aan dat boek begonnen ben.
Dat boek zal ook veel foto’s bevatten zoals deze van een kampeerweekend. Honderden heb ik er. Dia’s nog veel meer en naarmate ik ouder aan het worden ben ook steeds meer herinneringen.
Wat was er dan zo bijzonder aan mijn jeugd? Dat is niet zo simpel uit te leggen want ik voel er niets voor om mijn identiteit prijs te geven op deze weblog en herkenning zit in een klein hoekje. Laat me een poging doen.
Ik ben opgegroeid in een internaat met uitsluitend jongens. Mijn ouders zwaaiden de scepter en ik was hun enigst kind en toevallig een meisje. De jongens in het internaat waren tussen de 15 en 25 jaar. Ze kwamen en bleven een poos en vertrokken één voor één weer om weer plaats te maken voor nieuwe bewoners.
Sommigen bleven kort, anderen bleven langer en soms heel lang. Ik had (uiteraard) een aparte slaapkamer maar daar was ook alles mee gezegd. Voor de rest draaide ik gewoon als één van de jongens in de ploeg mee. Vanaf mijn 5-de jaar tot de dag dat ik op mijn 21-ste trouwde. Overigens niet met één van de jongens uit het internaat.
De weekenden gingen ze naar huis tenzij ze ziek waren of gewoon geen zin hadden om naar huis te gaan. Het was niets meer en minder dan een heel groot gezin. Over het algemeen waren er zo tussen de 40 en 60 jongens. In het begin waren er zelfs 75 ! Bijna 20 jaar heeft het internaat bestaan en pas veel later heb ik begrepen hoe bijzonder dat was.
Mijn vader (een fantastische man) had een natuurlijk overwicht over de hele zaak en niemand haalde het in zijn dolle hoofd om iets te doen wat “verboden” was. Als je tenminste niet een hele week aardappels wilde schillen. Weleens aardappels geschild voor 50 man? Dat doe je maar één keer. En dan die keer dat ik naar dansles wilde. Weleens naar dansles geweest met 15 jongens als ‘oppas’?
Zie je wel. Daar ga ik al. Nu stoppen anders doe ik de komende maanden helemaal niets anders meer.
En ja, dat meisje met dat lange haar op de foto ben ik. Mijn moeder zit aan mijn rechterkant en schuin tegenover zit een jongen die ik vorig jaar nog zag op haar begrafenis.
Geen jongen meer maar een oudere man zoals ze nu allemaal al rond de 60 en ouder zijn. Zo ontzettend veel gedenkwaardige momenten en prachtige verhalen.
Die zullen er toch een keer uitmoeten.

In veel kasten staan machines die eigenlijk te weinig gebruikt worden. Zo ook in de mijne.
Een pastamachine. Een ijsmachine. Een broodbakmachine. Een blender. Een tostigeval. Een sapcentrifuge.
Jeminee. Als ik het zo op zit te schrijven zie ik helemaal voor me wat een ruimte het zou geven als je al die zooi de deur uit smijt.
Maar toch doe je dat niet want zo af en toe gaat het kriebelen en wil je echt aan de slag met zo’n machien. Nu is de Broodbakmachine wel de meest gebruikte.
Appel/kaneelbrood, kaas/uienbrood, Tutti-fruttibrood en nog veel meer. Simpel en je hebt er ook weinig afwas van.
IJsmachine. Ook lekker maar vooral in de zomer. Dan kan het ijsvirus ook wekenlang toeslaan. Blender is ook een zomermachine. Lekker zomerfruit met ijskoude karnemelk. Jammie, jammie.
De sapcentrifuge is erg gezond maar het schoonmaken is een straf. Tostigeval is ook verslavend dus die laten we zoveel mogelijk in de kast.
Even een tostietje maken. Ja, ja. Voor je het weet heb je er 5 op. Van salami/kaas tot appel/kaneel en terug.
En dan is er natuurlijk de pastamachine. Deze zomer gaat het gebeuren. Geen spaghetti maar verse dikke vellen pasta om ravioli mee te maken. Ravioli gevuld met de heerlijkste dingen.
Simpel, simpel, simpel.
Nu de machine die computer heet wat vaker uit laten staan en dan krijgen we er nog tijd voor ook.

Een hele tijd geleden (het zal wel na een glaasje wijn geweest zijn) heb ik mij aangemeld bij de site van Schoolbank punt nl.
Dom, dom, dom want ik had een bloedhekel aan school. Ga maar niet zitten zoeken wie ik ben op deze foto want het is 35 jaar geleden. Mijn ouders hebben deze foto niet echt ingelijst of trots aan de familie laten zien.
Als ik ergens in mijn leven liever niet aan terugdenk dan is het wel mijn schooltijd. Ik verveelde me dood en haalde derhalve veel ongein uit. Huiswerk? Nooit van gehoord. Eerst twee jaar op een meisjesschool alwaar de zaken totaal uit de hand liepen aangezien het of oorlog was tussen de dames onderling of oorlog tussen de dames en de rest van de wereld. Zoals dat nu eenmaal gaat in groepen dames.
Dus naar een gemengde school. Daar begon het echte leven pas goed.
Het grootste deel van de tijd stond ik in de hoek met één been in de prullenbak of moest bij het fonteintje in de hoek, met een echt stuk zeep, ten overstaan van de hele klas mijn mond uitwassen.
Aan het einde van de schooljaren sleepten mijn leraren mij met grof geweld door het eindexamen om te voorkomen dat ik nog een jaar terugkwam. Handelskennis was mijn zwakste punt en als ik naar mijn huishoudportemonnee kijk is dat nog altijd niet veranderd.
En dan kom je op Schoolbank dus oud klasgenoten tegen. Er viel een email in mijn bus van een keurige oudere dame (toen ook al zo’n bravertje) die mij mededeelde bij mij in de klas gezeten te hebben en zojuist oma geworden te zijn.
Ik schrok me te pletter ! Want de spiegel mag dan wel een totaal ander persoon laten zien na 35 jaar maar aan de binnenkant is nog altijd die puber van toen niet echt verdwenen en dan krijg je dus een email van iemand die zegt oma geworden te zijn !
Daar zit ik dus niet op te wachten. Zij zijn misschien allemaal oud aan het worden maar daar heb ik nog even niks mee te maken.
Laat mij nog maar even in de hoek staan met één been in de prullenbak.

Bloemen
Ineens een grote bos lentebloemen

Zomaar

Van Meizoen
We hebben elkaar nog nooit in het ‘echt’ gezien
Spreken elkaar alleen via email en telefoon

Ze leest nu zelf haar gedichten voor op haar site
Mooi !

Net als die bloemen

Dank je wel lieve Meizoen

Onze cultuur is steeds rijker aan het worden door de komst en inburgering van andere culturen. Ook onze taal zal daardoor steeds veranderen en zich aanpassen aan een nieuwe generatie die zich mengt met andere culturen en zo zelf nieuw wordt. Mooi is dat.

Een goed voorbeeld daarvan zijn onze nieuwe spreekwoorden die nog lang niet overal te horen zijn maar toch steeds meer terrein winnen.
De beeldend kunstenaar Babette Wagenvoort is op zoek naar die nieuwe Nederlandse spreekwoorden. Wat ze ermee gaat doen is te zien op:
de speciaal daarvoor gemaakte site.

Er zitten ware juweeltjes tussen die wat mij betreft snel in onze taal opgenomen worden. Wat dacht je van deze:

“Wie met modder smijt, raakt grond onder zijn voeten kwijt.” En deze: “In een gesloten mond kan geen vlieg naar binnen.”
Prachtig ! Je kunt nog nieuwe spreekwoorden insturen en stemmen op de mooiste. Er komt een boek waar ze allemaal in zullen staan en ook gaan ze verwerkt worden in kunstwerken die ongetwijfeld wonderschoon zijn.

Een Varifocusbril is niks voor mij. Ik zit de helft van de dag recht vooruit op het computerscherm te kijken en met boodschappen doen val ik te pletter over iedere losliggende kiezel met zo’n bril.
Dus heb ik twee nieuwe brillen. Hartstikke pittig, fris, vrolijk en leuk. En ik kan er ook nog geweldig mee zien. Eigenlijk vind ik mijn nieuwe brillenkoker nog leuker dan de brillen zelf en ze zijn ook erg goed voor de lijn, twee van die nieuwe brillen. Zit ik boven met mijn leesbril dan ligt mijn verafbril beneden en ben ik beneden dan ligt mijn leesbril nog boven.
Een mens komt op die manier wel aan zijn beweging.
Uiteraard moet ik nu ook nieuwe teenslippers. Logisch toch?
Na de aanschaf van de nieuwe brillenkoker moest ik namelijk gelijk een nieuw tas kopen want mijn oude tas had ongeveer het formaat van mijn nieuwe brillenkoker en dus kon zij er niet in.
Bij de nieuwe tas moeten vanzelfsprekend ook nog een paar nieuwe schoenen alhoewel de kleur van de nieuwe tas hetzelfde is als de oude maar een kniesoor die daar op let.
Maar ja, met mijn nieuwe brillen kan ik nu ook mijn voeten goed zien en dat rechtvaardigt weer de aanschaf van nieuwe schoenen. In de verte kan ik nu ook de teletekst lezen en zie dat het deze week echt lenteweer gaat worden.
Dus teenslippers. Veel leuke nieuwe teenslippers om te vieren dat de zomer in aantocht is. Daarom komt het nou dat een nieuwe bril zo duur is.
Is dit nou vrouwenlogica? Volgens mij niet.

Heb je een weblog bij Web Streepje Log dan kun je steeds meer en meer van je log maken. Af en toe lees ik weleens gemopper over het teen of tander maar het wordt echt mooier en mooier.
Het allermooist vind ik het feit dat iedereen nu zijn eigen “kop” kan maken en plaatsen. En natuurlijk is er nu een web-log waar je een aantal van die kopfoto’s kunt bekijken.
Er zitten zulke mooie tussen dat je direct ook de log zelf wilt zien en lezen. Wat een creativiteit ! Om van te smullen.
Gelukkig heb ik ook nog ergens zo’n Web Streepje Log al schrijf ik er zelf amper meer maar laat dat door een leuk stel meiden doen.
De kop kan en mag ik echter wel zelf maken en plaatsen. Wat er nu staat is nog niks bijzonders dus daar moet nodig wat aan gebeuren.
Het is soms zo prachtig wat mensen in een plaatje van kleine afmetingen kunnen verwerken dat ik soms wel een uur webloggen zit te kijken alleen om die koppen te zien.
Is er al zoiets als de tien mooiste koppen van de maand? Dat je ergens kunt stemmen ofzo? Dan wordt die creativiteit tenminste ook nog eens in het zonnetje gezet.
Eerst maar eens inspiratie opdoen bij al die prachtige koppen en dan lekker zelf aan de slag.
Chapeau web streepje loggers !

Weer eens even een logje over poezen anders is het geen echte weblog nietwaar? Alleen echte webloggers vertellen regelmatig over hun huisdieren, kinderen, tuin, recepten en andere belangrijke zaken.
Onechte webloggers doen net alsof ze journalisten zijn en schrijven interessante stukjes over interessante dingen en vinden dat zelf ook heel interessant.
Maar bovenal ergeren ze zich mateloos aan die onbenullige weblogs over poezen, recepten, plantjes etc. Heerlijk ! Erger je raak zou ik zo zeggen. Het gevoel is niet wederzijds want ik lees alles met plezier omdat het door mensen en voor mensen is en dat maakt iets interessant.
Op deze foto twee poezen die er allang niet meer zijn en die een ontzettende hekel aan elkaar hadden. De oudste van de twee vond het geweldig om gestofzuigd te worden. Vergis je niet ! De stofzuiger stond aan toen deze foto gemaakt werd.
Het eerste geluid van het ding was voldoende om haar helemaal blij te maken maar je moest altijd voorzichtig zijn want voor je het wist zat haar vel helemaal in de stofzuiger vast.
Het mooiste van deze foto is de totale verschrikking in de ogen van de jongste. Die begreep hier nu werkelijk niks van.
Zo zie je maar dat poezen en webloggers niet zoveel van elkaar verschillen. Wat voor de één het toppunt van pret is, is voor de ander niet te snappen.
Goh, ik word nog filosofisch op mijn ouwe dag.

Gelukkig ga ik in het voorjaar (en najaar) weer op keramiekles anders had ik geen excuus gehad om drie zakken knikkers te kopen.
Wat doe je met knikkers op keramiekles? Nou gewoon. Je prut een schaaltje in elkaar en dan leg je er, na het bakken, wat knikkers in (en vervolgens bak je het nog een keer, met of zonder glazuur).
Die knikkers smelten weg tot een prachtige glazen bodem in alle kleuren van je knikkers. En er zijn zakken knikkers met van alles door elkaar maar nu heb ik ook een zak met rode knikkers met witte strepen.
Ze hadden ook witte met roze strepen. Voor een schaaltje van normale omvang heb je maar een paar knikkers nodig. Dus kocht ik drie zakken want er zijn van die dingen waar je je hele leven een beetje overgevoelig voor blijft.
En als je dat bijvoorbeeld met drop ofzo hebt dan begrijpt iedereen dat. Maar volgens mij heeft iedereen wel van die zwakke punten.
Je hebt het niet nodig maar je koopt het toch. Ik heb het ook met zeep. Stukken zeep in alle kleuren, geuren en maten.
Knikkers en zeep. En, oh ja, met boeken.
Het kon erger.