Je bent een bourgondiër of je bent het niet. Helaas zijn wij allebei bourgondiërs. Natuurlijk is het gezellig en lekker om samen en met andere mensen te kunnen genieten van de rijkdom op onze tafels maar het is niet gezond.
Ik heb een top tien van zaken waar ik graag heel lang over van gedachten wil wisselen met de eerste de beste die ik in het hiernamaals tegenkom.
Hoog op dat lijstje staat de vraag: “Waarom is lekker vaak ongezond?”. Met een paar piepkleine wijzigingen in de schepping had het allemaal zo anders kunnen zijn.
Slank worden van chocola. Patat met dikke mayo goed voor je hart. Een lekker korstje op de gebarbeknoeide spare-ribs voor een lang en gezond leven.
Hier en daar een DNA-struktuurtje anders ingedeeld en de pret was niet te overzien geweest.
De verantwoordelijke voor deze hele gang van zaken zal toch met een heel goed verhaal moeten komen.
Voorlopig kunnen wij weer aan de sla. Ook lekker maar dan wel graag met een dikke dressing, stukjes blauwe kaas en wat nootjes.
Je hebt van die mensen die meerdere malen in het leven door het oog van de naald gaan. Wij kennen er één. Familie maar meer nog goede en geliefde vriend.
Hij woont voornamelijk in Zwitserland (nog wel) en kreeg keelkanker. Dat is een vreselijk verhaal met tot nu toe goede afloop. Net nu we allemaal met wat goede hoop en vertrouwen de toekomst inkijken krijgt hij een auto-ongeluk.
Niet zomaar een ongeluk. Hij stort, in het donker met auto en al een ravijn in. Auto een aantal malen over de kop en daarna stilte. De auto ligt op zijn kant (hij dus ook) en de spullen liggen door de hele auto.
Hij heeft zo op het eerste gevoel niets maar hij kent het terrein en weet en voelt dat de auto op de rand van een volgend en bijna 200 meter diep ravijn ligt te wiebelen.
Nu is het zaak om de mobiele telefoon te vinden die ergens in de auto ligt. Voor hij echter op zoek gaat naar die telefoon en de redders hem met auto en al van het randje van het ravijn kunnen halen doet hij iets anders.
Terwijl tijdens het verhaal onze haren recht overeind staan zegt hij koelbloedig:
“Ik dacht, eerst maar eens even kalm worden en een muziekje opzetten”.
En dat deed hij. Van de auto is niets meer over maar hij is ongedeerd.
Alweer door het oog van de naald.
Gisteren waren wij al vroeg op pad. Het was heel koud en erg donker.
Altijd als, om wat voor reden dan ook, de wekker heel vroeg in de ochtend (eigenlijk laat in de nacht) afloopt dan denk ik aan vroeger en aan mijn vader.
Mijn vader was dol op de bossen en onze vakanties brachten wij dus door op en rond de Veluwe. Zo af en toe wilde mijn vader zo rond een uur of vier in de nacht opstaan om ‘wild’ te gaan kijken en ik mocht mee.
Moeder draaide zich nog eens om in bed en ik ging met mijn vader op pad. Eerst dik aankleden en met alvast een boterham in de hand zat ik naast hem in de auto. We reden diep de bossen in en vandaar ging het te voet verder. En vanaf dat moment waren we muis- en muisstil.
Tegen de wind in liepen we als samenzweerders door de bossen en als we geluk hadden zagen we herten of zwijnen. Liefst herten. Van die mooie statige dieren die vol trots over hun domein graasden.
Later terug in het huisje kookte mijn vader dan havermout.
De hele dag bleef je dan het gevoel houden iets bijzonders te hebben gedaan en dat gevoel komt nog altijd een beetje terug als de wekker heel vroeg afloopt.
George Dubbeljoe Bush is vandaag in Brussel en zal daar een poging doen om weer hele dikke vriendjes te worden met de Europese landen.
Hij wil alle onenigheid en het wantrouwen ontstaan door de oorlog in Irak weer uit de wereld helpen. Hij moet wel want heel langzaam maar zeker wordt Amerika in het nauw gedreven. De Amerikaanse bevolking heeft daar geen weet van en nemen het allemaal niet zo ernstig maar het is een feit.
Achter de schermen van de wereldpolitiek worden grote zaken gedaan op het gebied van olie en gas. Rusland heeft een miljardencontract afgesloten met Japan. China met Zuid-Amerikaanse landen en met Canada (!). Zij stellen hun toekomst veilig en zorgen voor nieuwe vriendjes op het gebied van brandstof en brandstofvoorraden.
Amerika heeft zich wat dat betreft gericht op het Midden Oosten maar het lukt ze niet om die met dichte afspraken aan zich te binden en dus moeten ze geweld gebruiken om de komende generaties aan brandstof te helpen. Het is een onzekere weg want de vijandigheid naar Amerika toe wordt op deze manier steeds groter en zelfs bondgenoten keren zich langzaam af van dit geweld en maken afspraken met elkaar voor de toekomst.
Dat kan Amerika zich niet veroorloven. Als het zo doorgaat zullen zij over 30 of 40 jaar alleen staan en volkomen afhankelijk zijn van landen als China, Rusland, Japan en Europa (wat tegen die tijd ook gewoon één land is) want die produceren met elkaar genoeg om de wereld in leven te houden.
Wat het Midden Oosten zal doen is nog een vraagteken. Straks wordt het nog vrede daar en dat is heel slecht voor de Amerikaanse economie nog afgezien van het feit dat een Verenigd Midden Oosten niet echt een wensdroom is van de US of A.
Dus het is hard werken voor de Amerikaanse president en daarom gaat hij vandaag alvast aan de Europese leiders vragen:
“Wil jij mijn vriendje zijn?”
In het Odinpakket (het kleine groentepakket) krijgen wij vandaag:
Groene pompoen
Wortelpeterselie
Wortel
Winterpostelein
Champignons
Dat ziet er heerlijk uit. De spruitjes van vorige week moeten vanavond eerst op. Lekker stampen met kaas en kerrie !
Wij lusten eigenlijk alles. Nou ja, alles. Soms krijgen we aardperen (tampinaboer) en die gaan naar de groencontainer.
Heel erg maar waar. Verder is er geen groente waar je ons mee plaagt. Er zijn wel andere dingen die we gewoon niet eten.
Uit principe of omdat we het idioot decadent vinden en helemaal nergens voor nodig.
We eten geen kikkerbillen, slakken, muizen, ratten, oesters, getreiterde kippen, mishandelde kalfjes, doodgepeste varkens, katten, konijnen en honden.
En zo kan ik er nog wel een paar noemen en veel mensen zullen hetzelfde rijtje opsommen.
De vraag van Cornette vandaag is:
Wat eet jij absoluut niet ?
Aangezien we het toch over koffie hadden smijt ik er maar gelijk even een geweldig receptje in.
Friese Feestkoffie is echt zalig en heel verwarmend dus prima tijdens de koude dagen die ons nog te wachten staan. Echt proberen deze koffie. Het is verukkelijk !
15 gram boter, 150 gram suiker, 2 eierdooiers, 1 theelepel kaneel, snufje nootmuskaat, 5 dl licht bier, 1 dl cognac en 1,5 liter zeer sterke koffie.
Roer in een kom de zachte boter met de suiker tot een gladde massa (niet laten smelten). Klop hierna de eierdooiers er één voor één door. Voeg de kaneel en de nootmuskaat toe en giet hier 1 dl bier bij. Klop dit alles goed tot het mengsel schuimig is. Dan de resterende 4 dl bier op een laag vuur aan de kook laten komen en vervolgens de schuimige massa erbij. Laat het geheel goed heet worden (net niet koken) en schenk er op het laatst de cognac en de hete koffie in.
Je hebt het vervolgens heel lang niet koud meer.
Mijn moeder was, zeker de laatste 28 jaar van haar leven, heel vaak een moeder die geen dochter zich zou wensen.
Sinds de dood van mijn vader, 28 jaar geleden dus, heeft ze de draad van het leven niet meer op kunnen pakken en alhoewel we veel mooie momenten hebben gehad en leuke dingen hebben gedaan overheerste toch altijd het verdriet en de eenzaamheid die zo intens bezit van haar hadden genomen met alle gevolgen van dien.
Toen ze drie maanden geleden onverwacht en op een uiterst ongelukkig moment overleed heb ik gehuild maar niet te lang.
Dood kan behalve verdriet ook veel rust brengen.
Nu is de steen op haar graf geplaatst en voor het eerst in drie maanden gaan we morgen bij haar kijken.
Ik weet nu al hoe het zal gaan. Onvermijdelijk en onontkoombaar. Want ik ken mezelf.
Een stille en verlaten begraafplaats waar een knisperend winterzonnetje de dag mooi maakt en daar zullen we kijken naar de steen waar voor eeuwig in is vastgelegd dat ze er niet meer is.
Een keihard bewijs in onverslijtbaar graniet.
En dan zal ik huilen zo hard ik kan want ondanks alles was ze ook zo lief en een moeder die iedere dochter zich zou wensen.
Geen auto hebben heeft grote voordelen. Je reist lekker ontspannen en ziet nog eens wat onderweg. Bovendien ga je het vanzelf wat kalmer aandoen. Heb je met auto de neiging om alles snel snel en binnen een dag af te werken, zonder auto lijkt dat zo haastig allemaal. Nergens voor nodig.
We bedachten dat het hoog tijd is om weer eens naar het Dierenpark in Emmen te gaan. Veel te lang geleden dat we daar waren en leuk om er even wat daagjes uit te zijn. Want Emmen is voor ons alleen binnen een dag te doen als je wel heel erg veel haast maakt. En, dat willen we niet. Leuk hotelletje zoeken dus op loopafstand van de Zoo. Dagje reizen, lekker eten en slapen, dagje Zoo, weer lekker eten en slapen, dagje terugreizen.
Straks eens even de agenda erbij en gelijk boeken.
Dat is nog eens naar een dierentuin gaan !
Eindelijk die Senseo eens schoongemaakt en op laten drogen. Nu staat hij in de gangkast en daar zal hij heus nog wel even blijven. Je hebt zo’n ding en eigenlijk voel je je dan ook verplicht om hem te gebruiken. Maar de koffie uit zo’n Senseo kwam mijn neus uit. Na het eerste bakkie had ik al geen trek meer in een tweede die ik vervolgens toch maakte.
Want ik ben een mens van gewoontes en iedere ochtend drink ik twee kopjes koffie. Niet meer en niet minder en de rest van de dag moet ik aan koffie niet meer denken.
Die twee kopjes moeten dan wel lekker zijn en met dat bocht uit die Senseo had ik het helemaal gehad. Alle koffie smaakte eigenlijk hetzelfde. De ene wat bitterder dan de andere of juist wat zachter maar toch allemaal hetzelfde.
Waar was toch dat lekkere kopje koffie van vroeger?
En aangezien ik de enige ben die koffie drinkt hier is het ook niet lekker om een gewoon koffie-apparaat te gebruiken.
En ineens schoot het me te binnen. De French Coffee Maker !! Ooit eens gehad maar kapot gegaan dus snel naar de Blokker en daar lagen ze in de grabbelbak. Gelukkig, want normaal zijn die dingen hartstikke duur.
Nu heb ik iedere morgen weer een heerlijk kopje koffie en zo lekker dat het er soms wel drie worden. In de koffie- en theewinkel blinken alle versgemalen melanges je tegemoet. Ik weet van gekkigheid niet welke ik nu weer eens zal proberen.
Heerlijk !
Er zijn van die dingen die iedereen weet behalve ik. Dat lijkt soms tenminste zo. Neem nou postzegels. Ouwe postzegels die nog in centen en guldens zijn. In de spullen van mijn moeder vond ik er een hele zooi. Netjes in zakjes en soort bij soort. Nee, ik vertel niet hoe zij eraan kwam. Dat geheim heeft zij meegenomen in haar graf. Aangezien zowel mijn moeder als ik een beetje de genen van haar vader en dus mijn Opa hebben kan ik wel raden waar al die postzegels vandaan komen. Het is allemaal Opa zijn schuld. Dat was een beste hoor !
De zegels in eurocentjes gebruik ik natuurlijk gewoon maar wat moest ik met al die zegels in centen? Geen idee. Tot ik in de rij stond bij het postkantoor en de mevrouw voor mij vroeg of ze haar postzegels in centen nog gewoon kon blijven gebruiken. Mijn mond krulde al in een dom lachje maar voor ik zachtjes nee kon schudden zei de mevrouw achter de balie: “Gebruiken mevrouw. Alle zegels van na 1977 zijn nog gewoon geldig. Wel de waarde goed omrekenen.”
Mijn dag kon niet meer stuk.
Bedankt Ma voor al die postzegels en Opa bedankt voor die ondeugende genen.
Recent Comments