Cornette’s wereld

Buiten de supermarkt staan veel kindjes te wachten op aardige mensen die hun voetbalplaatjes willen afstaan. Maar de slimste liep in de supermarkt. Met grote ogen keek hij naar de volle kar die ik richting de kassa duwde.
Hij greep zijn kans en vroeg: “Hebt u kindjes?”
“Ik heb geen kindjes” zei ik waarop hij constateerde “Nee, daar bent u te oud voor.”
Hij zweeg en pakte mijn kar om, zoals hij zei, “te helpen bij de kassa.”
“Joh, dat is fijn en dan wil jij zeker mijn voetbalplaatjes?” Hij keek mij aan alsof dat idee hem nog niet te binnen was geschoten maar hij wilde ze wel heel graag hebben.
“Wacht maar buiten de kassa” zei ik. Dat deed hij braaf maar hij hielp ook om de boodschappen weer terug in de kar te doen. Ondertussen mocht ik mij verheugen in commentaar op wat hij allemaal aantrof op de band.
“U hebt katten.”
“Dat klopt en wel twee ook” zei ik.
Gelukkig beantwoorde hij veel van zijn eigen vragen. “Drinkt u die wijn allemaal zelf op? Nee, u hebt vast een feestje.”
Om halverwege blij te constateren: “We gaan vast over de 100 euro heen!”
Verder had ik niet de goeie pindakaas en bij de witte fles wasverzachter kreeg ik nog de waarschuwing “dat dat geen melk is hoor!”
Er zijn veel mensen in mijn omgeving die hopen dat ze mijn voetbalplaatjes krijgen.
Sorry allemaal maar deze slimme apekop kon ik echt niet weerstaan.

En zo zijn er een aantal mensen totaal bevangen geraakt door het “zoekvirus”. Zie vorig logje m.b.t. het waarom. Het hele internet wordt leeggezocht.
We zoeken op alle zoekmachines, Hyves, Facebook, Linkedin, Twitter, Schoolbank en de telefoongids en nog veel meer. En als je dan toch op die sites zit dan gelijk maar even een paar oude schoolvriendinnen of uit het oog verloren familie opsporen. Niet allemaal natuurlijk want in die laatste categorie zitten ook no-no’s.
Zodoende was ik aan het zoeken in De Telefoongids en wat zie ik daar? Mijn moeder zaliger. Naam en adres kloppen maar het telefoonnummer niet. Dat zag er indertijd heel anders uit.
Toch leuk dat ze bij De Telefoongids de herinnering aan een overleden persoon na vijf jaar nog levend houden.
Als ze nou een naam had gehad als Jansen of De Vries dan zou je nog kunnen denken dat er een persoon met dezelfde naam in dat huis was komen wonen.
Maar zeg nou zelf, deze naam kom je toch niet iedere dag bij de bakker tegen. En afmelden kan alleen door de persoon zelf. Dat gaat een probleempje worden!
De oplossing voor het zelf afmelden schoot mij ineens te binnen en vandaar onderstaande email:

Geachte telefoongids,

Met vriendelijke groet,

De telefoongids wist mij te vertellen dat de email is ontvangen en geregistreerd onder contactnummer 85395.

En nou mogen jullie mij voorspellen of dit een heel langdurige kwestie gaat worden of dat dit met een druk op een knop wordt opgelost.

Update: Gelukt! Niet dankzij de mail maar wel door een telefoontje. Het was direct geregeld.

Je zou toch denken dat een Minister van Buitenlandse Zaken een verstandig man is die eerst denkt en dan pas doet. We worden aan alle kanten monddood geknuppeld met campagnes rond veilig internetten en op Hyves krijg je gierend enge filmpjes van bendes die je zoeken en vinden en in de auto springen.
Maar M. zet zonder pardon een foto op zijn twitter van een teambuildinguitje met naaste medewerkers en ik mag toch hopen dat deze medewerkers allemaal eerst hun toestemming gegeven hebben voor het plaatsen van deze foto. Gelukkig is De Man (ook Buza) geen naaste medewerker want als iemand het in zijn dolle hoofd haalt om zomaar een jolige foto van dit onvolprezen stuk man op internet te plaatsen dan plof ik toch ter plekke uit elkaar van nijd.
Dat maken wij altijd nog wel even zelf uit of onze smoelen op internet ronddolen of niet. Bakken vol met vrienden die het vast niet op prijs zouden stellen als ik foto’s van uitjes en gezellige avondjes op het WWW zou kwakken. Nu wil niemand terugzien hoe hij/zij er aan het einde van zo’n avondje met ons aan toe is maar dat is een ander verhaal.
Ach, het is gewoon pure nijd van mijn kant. Stinkende jaloezie en niks anders. Een aantal maanden geleden organiseerden wij namelijk ook een teambuildinguitje voor De Man en zijn collega’s (allemaal Buza). Aanhang mocht mee (want nog betere teambuilding) en natuurlijk is het logisch dat je voor de aanhang zelf moet betalen. Maar er was helemaal geen geld en dus moesten ook De Man en de collega’s voor zichzelf betalen. Geen probleem. Iedereen mee op zijn vrije zaterdag en groot plezier en van teambuilding was zeker sprake.
Op de tweet over het teambuildinguitje reageerde ik naar M. met:
@MaximeVerhagen Wij ook pas gedaan met collega’s van De Man (ook Buza). Maar wij moesten het allemaal zelf betalen. U ook?
Tot op dit moment nog geen antwoord.

En de foto is van het uitje van Maxime en niet van dat van ons. Die waren leuker en niet voor publicatie geschikt. Veilig internetten enzo, weet je wel?

En zo moest en zou De Man op de foto met de muts die Yvonnep voor hem breidde. Een kunststukje die muts. En lekker warm ook. Hij heeft zich expres niet geschoren en een bijpassende trui aangetrokken. Want al dat grijs past heel goed bij elkaar en wie kan zeggen dat hij een muts heeft in dezelfde kleur als zijn snor?
De zonnebril is een oefening voor de vakantie naar Kreta alwaar hij van plan is om de muts gewoon op te houden. Het staat stoer en in een vliegtuig is het ook altijd koud dus tijdens de reis zal het geen overbodige luxe zijn. Ik betwijfel of ze bij Iberostar Creta Panorama kunnen lachen om zo’n onguur type en als hij de Griekse katten gaat behandelen zoals hij met TommyDeDommy omgaat dan kunnen we nog lachen.
Maar de muts is prachtig. Dank Yvonnep!

Mooie schaatsen had ik als aankomende puber. Van die witte kunstschaatsen met lange witte veters. Slechts één keer heb ik een poging gedaan om er ook daadwerkelijk op te schaatsen. Al na een minuutje of 10 kwam ik tot de conclusie dat schaatsen geen onderdeel zou gaan uitmaken van mijn leven.
Ik pletterde vrijwel iedere microseconde op mijn toen nog niet zo grote achterwerk en kreeg intens kouwe voeten in die dingen. En knellen die krengen! Nog een lange tijd heb ik plezier gehad van die mooie witte schaatsen. Ik knoopte de veters aan elkaar en hing ze om mijn nek en ging met een uitgestreken bek in de tram zitten. Iedereen zou wel denken dat ik kilometers af ging leggen op die prachtige ijzers!
Aangekomen in het park wandelde ik met de bungelende schaatsen en een interessant smoel langs al die ijspret hebbende idioten op het bevroren water. Beetje meewarig keek ik dan naar het ijs om de indruk te wekken dat de kwaliteit daarvan ver beneden peil was voor een kunstrijdster van mijn niveau.
Voor ons beslist geen wintersport. Mooie plaatjes kijk ik wel bij Klaproos en verder kan die hele winter mij gestolen worden.

Dat ruimteschip is niet gekomen op 14 oktober. Geef ze eens ongelijk. Je gaat natuurlijk niet midden in een kredietcrisis 14 miljoen lichtjaren aan brandstof vergooien om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je op een hopeloze puinhoopplaneet bent geland. Dan blijf je fijn thuis in je eigen melkwegstelsel.
Maar nu wil het geval dat er bij mij ook voorspellende gaven zijn opgepopt. Ik voorspel belangrijke zaken en die komen in negen van de tien keer uit. Dat doen een hoop van die RTL-sukkels mij fijn niet na. En ik doe het nog gratis ook.
Hier komen er een paar:

- McCain zal gekozen worden als de volgende president van de US of A.
- Met Sinterklaas en Kerst zal er voor een recordbedrag aan kadootjes worden gekocht.
- Met oudjaar zal het bedrag uitgegeven aan vuurwerk alle voorgaande jaren doen verbleken.
- Over een half jaartje is de kredietcrisis alweer lang voorbij maar moeten wij er toch nog voor boeten.

Niet dat je er iets aan hebt, aan zulke voorspellingen maar ik ben nog een beginneling hè? Dus het echte werk komt nog als ik een beetje op dreef ben.
Op dit moment wil het nog niet op alle fronten zo lukken met dat voorspellen en dat heeft zo zijn consequenties. Waar andere vrouwen hun creditcard moeten inleveren omdat ze naar de DeDrieDolleDwazeDagen zijn geweest mag ik nog kopen wat ik wil.
Als het maar geen aandelen meer zijn…
Oké, oké, oké. Maar ook dat komt weer goed. Vertrouw maar op mijn voorspellende gaven.
Ook niet een paar INGtjes?
NEE!!!!!

Zondag:
- Krant lezen
- Ontbijt met croissantjes, gekookt ei en kaas
- Mail lezen (award gekregen van Brownie Point)
- Lottobriefje verscheuren (niks gewonnen)
- Nieuwe muziek op de Ipod zetten
- Nieuwe spelletjes op de Nintendo zetten
- Lezen
- Wijntje, kaas en toastje met wilde zalm
- Kijken naar De Man die kookt
- Diner
- Zomergasten

Tussendoor:
Voldoen aan spelregels 1 en 2 van de Briljante Log Award
1. De winnaar mag het logo plaatsen.
2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.

Nadenken over spelregels 3, 4 en 5:
3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
4. Zet de links van deze site’s op je blog.
5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

Conclusie:
Weinig tijd gehad om logs te lezen en ervan te genieten. Zelfs de links op deze log kloppen soms niet meer.
Zal binnenkort mijn leven beteren en de Award alsnog doorgeven en de links aanpassen.

Reden van dit al:
Dit oude wijf heeft, met opvliegers en al en na heel wat jaartjes (vrijwillig) thuis ………… een geweldig leuke baan gevonden!!!!

Misschien ligt er wel geld op je te wachten bij het Ministerie van Financiën. Want er ligt veel geld te wachten op mensen die er nooit om komen vragen. Op dit moment zo’n 22,5 miljoen euro. Mocht daar poen van jou bij zijn dan moet je aktie ondernemen. Doe je dat niet dan vervalt het geld, na 20 jaar, aan de staat.
Afijn, het wordt allemaal uitgelegd op deze pagina van het Ministerie van Financiën. Via het zoekformulier aan de linkerkant kun je kijken of je naam in de database voorkomt. Iedere drie maanden is er een update dus wel even in de agenda noteren.
Puur uit nieuwsgierigheid type ik bekende namen in. Namen waarvan je zeker weet dat ze op zullen duiken. De Vries of Jansen enzo. Veelal gaat het om kleine bedragen maar soms popt er ineens een behoorlijk bedrag aan eurootjes op. En dan ben ik toch zo nieuwsgierig waarom mensen onvindbaar blijken als er een dikke erfenis ligt te wachten.
En waarom zijn er eigenlijk zoveel mensen onvindbaar? Lijkt me onwaarschijnlijk. Kwestie van goed zoeken toch? Of geven notarissen en advocaten het misschien wel erg snel op? De telefoon wordt niet opgenomen dus pletteren we het bedrag in de consignatiekas van MinFin.
Waar blijft de TV producent die hier een leuk programma uitsleept? Mijn fantasie slaat op hol bij het zien van al die zaken en bedragen.
Nee, mijn naam komt er helaas niet in voor. Maar over drie maanden weer een kans!

Oh wat is het leven toch interessant. Sinds een paar dagen pieker ik over een mevrouw die bij het postkantoor aan de balie stond. Ik stond erachter en met mij kon de hele omgeving horen wat zij fluisterde. “Ik heb 5.000 euro in mijn tas. In briefjes van 500. Kunt u die wisselen in briefjes van 50?” Dat kon de mevrouw achter de balie niet. “Ik kan ze wel voor u bestellen en dan kan ik het morgen wisselen.”
“Maar kunt u dan 1 briefje van 500 nu omzetten in 50-tigjes?” vroeg de dame in kwestie. Dat kon wel. Moest ze alleen even haar pasje door het pin-ding halen. Maar de mevrouw had geen pasje want ze had geen rekening bij de postbank. Oh Oh Oh, mijn oren spitsen zich in alle richtingen. “Dan kan ik helaas helemaal niets voor u doen” zei de baliemevrouw. “Maar waar kan ik dit geld dan wel wisselen?” paniekte de geldbezitster. “Bij uw eigen bank” was het advies. Ha Ha, dat ging dus niet. De eigen bank wilde het geld wel op haar rekening storten maar niet wisselen. En storten, dat was totaal uitgesloten.
Heerlijk zulke dilemma’s. Heb je geld, kun je er niks mee. “Ik kan het nergens uitgeven” piepte de paarse-briefjes-dame “niemand neemt het aan.” Loop je dan met je tas vol poen. Zalig! Ik stond in mijn broek te piesen van pret. En natuurlijk te gloeien van nieuwsgierigheid. Waar had die mevrouw dat geld vandaan? Waarom wilde zij het niet op haar rekening storten? In de min. Ja, die had ik zelf ook nog wel verzonnen.
En dan heb je pegels en dan kun je er niks mee. Eigenlijk wel een rare zaak. Dat je noch bij je bank noch bij het postkantoor gewoon effe 5.000 euro kunt omzetten in kleinere en handiger briefjes. Niks daarvan. Uiteindelijk vonden de dames een geweldige oplossing. Het poengeval zou een strippenkaart kopen en betalen met een briefje van 500. De eerste van 10 briefjes was gewisseld. “Maar ik kan u niet beloven dat mijn collega morgen dat ook zal doen hoor!” zei het balietiep. Loop je dan met je geld. Moet je 10 dagen achter elkaar naar het postkantoor om een strippenkaart of wat postzegels te kopen om een briefje van 500 te wisselen en dan nog afwachten of dat wel kan of niet.
Klein en bekrompen land Nederland. Je kunt mensen toch om een identificatie vragen ofzo? Je kunt toch registreren dat iemand geld wil wisselen? Maar waar hebben we het over? Over een pienutsbedrag van 5.000 euro. Voor veel mensen veel geld maar in zwartgeldwereld natuurlijk net effe helemaal niks, nul komma niks.
Eerst wou ik nog aanbieden om 5.000 euro van mijn rekening op te nemen in kleine briefjes en dat vervolgens weer te storten met haar briefjes. Niet gedaan. Toen ik dat ’s avonds vertelde tegen De Man riep hij: “Ben je nou helemaal van God los?” Dat ben ik niet dus vandaar dat ik het ook niet gedaan heb. Maar het blijft me bij. Heb je, om wat voor reden dan ook, een keer een mazzeltje in je leven, kun je helemaal niks met je poen.
Heerlijk klein land Nederland.