Cornette’s wereld

Op een mij volkomen onbekende weblog kom ik een logje tegen. Een logje dat ik ooit zelf schreef. Het is letterlijk overgenomen en zelfs de foto die erbij hoorde stond er keurig boven door een teruglink. Dat logje en de foto zijn hier niet meer terug te vinden maar bij de mij onbekende logger nog wel. Hij maakt keurig melding van het feit dat het logje bij mij vandaan komt en volgens de regels van Creative Commons mag dat maar die regels heb ik op deze weblog (nog niet) van toepassing verklaard.
Derhalve zou ik een buro als Cossmozz in de arm kunnen nemen om deze vrolijke weblogger een dikke rekening te sturen. Heel gewoon tegenwoordig. Het overkomt menig weblogger en niet de minste ook. Of het nu gaat om tekst of foto, voor je het weet ben je de pineut. Het overkwam Meisje van de Slijterij en zij schreef erover. Voorwaar een dame van stavast dus ik ben wel nieuwsgierig hoe dat gaat aflopen.

Is het niet vreemd dat mensen hun maaksels en braaksels op internet gooien en er vervolgens alles maar dan ook alles aan doen om maar zoveel mogelijk aandacht te trekken om vervolgens uit hun dak te gaan als blijkt dat iemand hun geproduceerde en gepubliceerde spullen zonder toestemming overneemt. Als dat overnemen zou gebeuren met de bedoeling daar inkomsten uit te genereren dan hebben ze alle gelijk van de wereld. Maar over het algemeen praten we hier over webloggers/websites die niets anders doen dan mooie plaatjes en praatjes alle eer geven.
Simpele zielen die achter een beeldscherm een weblog/website bijhouden met geen enkel ander doel dan: “leuk en aardig”.
Toestemming vragen zou netjes geweest zijn en men kan er ook voor kiezen om iemand alsnog daarop attent te maken, te vragen aan bronvermelding te doen of 30 dagen de tijd te geven het praatje/plaatje te verwijderen. Maar nee, men kiest de harde financiële aanpak. We vragen geen tekst en uitleg meer maar handelen snel en hard. We oordelen direct zonder te vragen waarom en hoezo. We weten het allemaal wel en kennen iedereen, behalve onszelf, door en door.

En daarom staan er bij heel veel blogs hier geen plaatjes meer. Alleen als ze van mijzelf zijn. Het geeft een wat raar beeld maar ja, de hele wereld is raar dus wat zou het.

We blijven in Afghanistan en gaan niet naar de Congo. Daar zitten al VN troepen dus daar is alles helemaal toppie joppie in orde. Bovendien is er weinig te halen. En wat nog heel veel belangrijker is: de Amerikanen hebben ons niet gevraagd om daar eens fijn onze jongens en meisjes aan mootjes te laten hakken.
Nee, de Afghaanse bevolking is blijkbaar van een soort die alle hulp behoeven die we maar bij elkaar kunnen sprokkelen. Dat is pas nuttig en nodig om daar te zijn en te blijven voor het oog van de wereldbevolking en vooral de Amerikanen. En dat heeft helemaal niets te maken met de miljarden aan wit poeder die ze daar verbouwen en het heeft ook helemaal niets te maken met de strategische ligging van het land (doorvoer olie naar de zee).
In de Congo zijn sinds april 2007 5,4 miljoen doden gevallen. Voornamelijk kinderen. Dat zijn wel heel veel tsunami’s en aardbevingen bij elkaar. Wie nog meer wil lezen, met name over de gevolgen voor de vrouwen en kinderen in dit land, verwijs ik graag naar een artikel in de New York Times.

Gelukkig heeft de Partij van de Arbeid een mogelijkheid gevonden om zonder gezichtsverlies en zonder hun belofte te breken toch in Afghanistan te blijven. Wat een fijn plan zeg! We moeten daar mensen gaan opleiden. Eerst soldaten natuurlijk en politie-agenten. Nee, vechten doen we dan niet meer. Als er op ons geschoten wordt dan gaan we er niet op af. En we laten buttons maken die iedereen kan dragen met daarop: “Geen bermbommen svp.”
Dat helpt hoor. Wist je dat niet? En trouwens, moeten we dan de nabestaanden van de omgekomen soldaten gaan vertellen dat het allemaal voor niks is geweest? Het zou geen kwaad kunnen daar eens eerlijk over te zijn.
Maar we hadden het over Congo. Oh nee, we gaan het niet over Congo hebben.
Dat is waar ook. Daar hebben we het nou juist niet over.

Prachtig hoor, die aktie voor Haïti. Moeten we zeker doen. Lekker janken voor de TV en aan de radio en altijd dat sprankje opluchting in je achterhoofd dat het ons niet is overkomen. We storten geld en gaan weer over tot de orde van de dag.
Zo hoort het ook. We zouden ook niet anders kunnen. En toch, toch kan ik mij er onwaarschijnlijk kwaad over maken dat er bij dit soort rampen niet een grote pot met geld en hulp is die zonder gebedel altijd beschikbaar is. Een pot die onuitputtelijk is.
Want hoe je het ook bekijkt, er is genoeg op de wereld voor allemaal. Maar het eerlijk delen doet zo’n zeer. Daar zit hem iedere minuut van de dag weer de kneep.
Er sterven 20.000 kinderen PER DAG van de honger. En weet je wat daar zo mooi aan is? Het zijn er 10.000 minder dan een aantal jaren geleden. Mooi toch? We gaan vooruit.
Natuurlijk is dat niet mooi. Het zijn er nog altijd 20.000 teveel. Maar er moet eerst een aardbeving of tsunami overheen voor we ons weer eens heel even druk maken.
We juichen als er bij een aktie 12 miljoen wordt opgehaald en geven vervolgens 68 miljoen aan vuurwerk uit. Dan is het wel duidelijk waar onze prioriteiten liggen. Miljoenen en miljoenen aan ontwikkelingsgeld stopt onze regering in corrupte landen zodat de dictators weer even vooruit kunnen en er is geen discussie over mogelijk.
En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Doen die aktie voor Haïti. Storten dat geld en helpen die mensen.
Maar toch even over nadenken hoe we morgen verder zullen gaan.

We kunnen elkaar en onszelf nog zoveel goede wensen wensen maar wat het daadwerkelijk zal worden in het nieuwe jaar moeten we toch afwachten. Een aantal zaken hebben we zelf in de hand maar veel overkomt je gewoon of ongewoon.
En er zijn ook veel zaken waar we weinig aan kunnen veranderen. De eerste zinloosgeweld dode is alweer gevallen. Het uitmoorden van onschuldige geiten gaat achter de schermen gewoon door en de politiek trekt zich nog altijd niets van de burger aan.
Het afgelopen jaar mochten wij niet mopperen. Het was een goed jaar. Zelfs de verzonnen kredietcrisis raakte ons slechts zijdelings. We verkochten ons huis nadat we besloten om de prijs te laten zakken. “Jammer hè?” vinden veel mensen. “Fijn dat we dat zomaar konden doen” zeggen wij dan.
Gezondheid liet niets te wensen over en ook dat was fijn. Voor komend jaar hoop ik op een soepel lopende verhuizing, op een prachtige reunie met vroeger, op een goede gezondheid en op veel tevredenheid alom.
Daar ontbreekt het nog weleens aan. In onze omgeving zijn er weinig mensen die echt iets te mopperen hebben en toch speelt geld een grote rol in hun leven. De eerste vraag die je krijgt is niet: “hoe gaat het met je en ben je gelukkig”. Nee, de eerste vraag is: “wat heb je eigenlijk voor je huis gekregen?” En vervolgens draaien de rekenmachines in de hoofden onophoudelijk. Wat zou ik krijgen voor mijn huis? Wat verdien ik er dan op? Kan ik me dat veroorloven?
Daarna krijg je, of je wilt of niet, een overzicht van wat buren voor hun huis vragen of gekregen hebben en tussen neus en lippen door nog even de vraag/opmerking dat “jullie het makkelijk kunnen doen want jullie zitten zeker wel boven de ……. per jaar?”
Van harte wens ik dat we toch eens met wat minder met eurotekens in de ogen door het leven zullen gaan. Als je mensen erop aanspreekt dan zijn ze dat volledig met je eens maar een straat verder is het alweer vergeten.
We halen 12 miljoen op voor Serieus Request en geven vervolgens 68 miljoen uit aan vuurwerk. Sint- en kerstkadootjes hebben we het nog niet over. Schaamteloos.
Ga dit jaar eens met de Kessler Stichting mee. Oh nee! Kan even niet want de soepbus is uitgebrand. Er moet een nieuwe komen en na al die miljoenen die al uitgegeven zijn lijkt mij dat een kleinigheid.
Is dat geen mooi begin van het jaar? Een nieuwe soepbus voor de Kessler Stichting??
Ech wel.

En wat ook zo mooi is aan virtuele contacten is het feit dat er mensen zijn die precies verwoorden wat jij denkt.
Zo’n beetje als je toespraak door iemand anders laten schrijven maar dan wel eentje met een echte boodschap:

Hulde aan:

Het Meisje van de Slijterij

Wat mij betreft mag de herfst beginnen. Ik heb het helemaal gehad met de zomer. Bovendien ben ik ook in het leven in de herfst aangekomen dus dan ook graag een bijpassend seizoen.
Hoog tijd ook om voor deze weblog een nieuwe jurk uit te zoeken. Wat ik nu heb is zooooooooooo vijf minuten geleden. Valt nog niet mee want er moet ook nodig geupgrade worden.
Soms kom je op punten in je leven dat het uitzicht weliswaar heel mooi is maar dat je toch het gevoel hebt even pas op de plaats te moeten maken en de toekomst moet overdenken.
Dat heb ik gedaan de afgelopen weken. De uitkomst is goed en de toekomst zonnig. Cornette werkt niet meer en het oude vrijwilligerswerk lonkt in de verte. Met De Man is alles prima. Dank u.
Het huis is verkocht en dat is geen kleinigheid na meer dan een jaar in de verkoop en het nieuwe huis vier maanden weg. Kunnen we eindelijk weer eens alle rotzooi achter onze kont laten slingeren.
Maar ook de hoogste tijd om kasten uit te gaan ruimen, het Leger des Heils en de Kringloopwinkel de schrik van hun leven te bezorgen en Marktplaats vol te plempen. Dat is lekker therapeutisch want tegelijk gaat ook je kop leeg.
Moet ik nog heel even mee wachten want de afgelopen tijd is in de rugspieren geslagen en de rug wil niet naar voor, niet naar achter, niet voorover, niet achterover en al helemaal niet opzij. De rug wil pas op de plaats.
Stokstijf in de houding en verder niks!
Nog even wachten dus alvorens ik de beentjes achteruit over de rand slinger. Want één verkeerde beweging kan heel fout aflopen.
Cornette is weer terug lieve weblogvriendjes en vriendinnetjes.
Bij voorbaat dank voor de warme woorden van welkom-terug die ongetwijfeld gaan komen.

Valt er een reklameblaadje van de TNT-post in de bus en mijn oog valt op een pagina over de Nationale Apotheek. Even kijken op internet wat dat is. Een Apotheek waar je online je medicijnen kunt bestellen en een vriendje van TNT-post. Nu kun je op het hele internet medicijnen bestellen dus dat is niks nieuws. Wat voor mij wel nieuw is, is het feit dat het hier om een legale zaak gaat (goedgekeurd door de Inspectie voor de Gezondheidszorg).
Het bestellen van medicijnen wordt bij deze internet apotheek gekoppeld aan geld sparen. Rare combinatie. Hoe meer medicijnen je afneemt hoe hoger je spaartegoed. Ze leveren niet alles en voor sommige medicijnen zul je dus naar de apotheek om de hoek moeten. Die kunnen je dan wellicht niet meer bijtijds waarschuwen als je medicijnen niet met elkaar door één slokdarm kunnen want ze weten niet wat je allemaal via internet hebt laten komen.
Ach, zo’n vaart zal het niet lopen toch? Ja, zo’n vaart kan het zeker wel lopen en dan kun je toch maar beter een blokje om lopen (gezond!) naar de echte apotheek die een echt advies geeft waar je wat aan hebt.
Kijk bijvoorbeeld eens naar het medicijn op het plaatje. Overal te koop op internet maar dat moet je lekker zelf weten. Via de echte apotheek is het niet meer verkrijgbaar want het middel werd een aantal maanden geleden van de markt gehaald en dat was niet voor niks.
Bij de Nationale Apotheek staat het nog altijd op de website. Geen enkel probleem blijkbaar.
Kijk, dat bedoel ik nou. Zal vast een kleine vergissing zijn. Een vergissing die ik na één minuutje speuren op de website tegenkom. Een vergissing die niet door de beugel kan want het slachtoffer van zo’n fout is altijd alleen de consument. Gelukkig kunnen zijn of haar nabestaanden dan wel putten uit het opgebouwde spaartegoed. Dat is een hele troost.

Dat ruimteschip is niet gekomen op 14 oktober. Geef ze eens ongelijk. Je gaat natuurlijk niet midden in een kredietcrisis 14 miljoen lichtjaren aan brandstof vergooien om vervolgens tot de ontdekking te komen dat je op een hopeloze puinhoopplaneet bent geland. Dan blijf je fijn thuis in je eigen melkwegstelsel.
Maar nu wil het geval dat er bij mij ook voorspellende gaven zijn opgepopt. Ik voorspel belangrijke zaken en die komen in negen van de tien keer uit. Dat doen een hoop van die RTL-sukkels mij fijn niet na. En ik doe het nog gratis ook.
Hier komen er een paar:

- McCain zal gekozen worden als de volgende president van de US of A.
- Met Sinterklaas en Kerst zal er voor een recordbedrag aan kadootjes worden gekocht.
- Met oudjaar zal het bedrag uitgegeven aan vuurwerk alle voorgaande jaren doen verbleken.
- Over een half jaartje is de kredietcrisis alweer lang voorbij maar moeten wij er toch nog voor boeten.

Niet dat je er iets aan hebt, aan zulke voorspellingen maar ik ben nog een beginneling hè? Dus het echte werk komt nog als ik een beetje op dreef ben.
Op dit moment wil het nog niet op alle fronten zo lukken met dat voorspellen en dat heeft zo zijn consequenties. Waar andere vrouwen hun creditcard moeten inleveren omdat ze naar de DeDrieDolleDwazeDagen zijn geweest mag ik nog kopen wat ik wil.
Als het maar geen aandelen meer zijn…
Oké, oké, oké. Maar ook dat komt weer goed. Vertrouw maar op mijn voorspellende gaven.
Ook niet een paar INGtjes?
NEE!!!!!

Je kunt tegenwoordig maar op tijd bekennen wat je vroeger allemaal hebt uitgevreten want vroeger of later komt iemand erachter en voor je het weet ben je het nieuws van de dag.
Ach, de jaren zestig en zeventig waren roerige jaren en veel bloemenkinderen uit die tijd hebben wel wat op hun kerfstok. Deze foto stond op de voorpagina van Het Vrije Volk van 29 november 1972. Voor het eerst mochten 18-jarige gaan stemmen en uiteraard stond ik als eerste in het stemburo.
Het motto uit die dagen was “stem jong, anders blijven ze altijd de baas”. Mijn persoonlijke motto was “niet in de regen lopen anders stink ik de tent uit met die jas”. Wij ouwetjes van nu droegen in die tijd van die Afghaanse jassen gemaakt van geslachte schapen gedroogd in de zon. Dit was mijn nette exemplaar. Ik had ook een on-net exemplaar. Het on-nette exemplaar zorgde dat je altijd kon zitten in de tram.
Je stonk als een bunzing maar aangezien alle andere bloemenkinderen ook stonken was er niets aan de hand. Geen idee wat ik in die tijd allemaal gedaan heb. Pamfletten ondertekend en uitgedeeld, ruiten ingegooid, demonstraties gelopen, rondgehangen op popfestivals, stickie gerookt, in duistere kroegen gezeten. Het zal allemaal wel. Als ik in de politiek was gegaan dan had deze foto (met bijbehorend artikel) vast heel wat stof doen opwaaien. Bespottelijk gewoon!
In ieder geval kreeg ik een maand na deze foto verkering met De Man. Sindsdien ben ik een heel braaf meisje.

Is het alweer zolang geleden? Tijd vliegt maar het is waar. Sinds september 2006 zocht ik al een baan. Echt fanatiek zoeken deed ik niet want de baan moest aan nogal wat eisen voldoen.
Leuk werk, leuke collega’s, parttime en heel dicht bij huis. Geen stoffig kantoor of droge organisatie waar medewerkers gedwongen worden tot het deelnemen aan bolletjes wol gooien op de hei en andere onzin. Ook geen zin meer in het maken van flitsende carrière en het volgen van cursussen.
Gezien mijn leeftijd werd ik over het algemeen niet eens uitgenodigd voor een gesprek. Tot dat ene moment. De Man zag de advertentie (ik had hem gemist). Ik schreef, mocht direct komen en was binnen een kwartier aangenomen. Direct beginnen svp.
Het is om de hoek. Ook dat nog. De proeftijd zit erop en het begint te wennen. Want van niets naar een behoorlijk aantal uren per dag op de benen staan in een zeer drukke werkomgeving zou gemakkelijk een Olympisch onderdeel kunnen zijn.
Wat vooral opvalt is de geweldige werksfeer. Niemand is ergens te belazerd voor en iedereen pakt alles aan. Weliswaar heeft ieder zijn eigen werk maar hulp is altijd dichtbij.
Nog nooit heb ik mensen zo hard en zo betrokken zien werken. Kom daar bij een multinational eens om. Ze zouden dan met de helft van de werknemers toekunnen.
Nu nog de andere hobby’s een plek geven in de tijd.