Ja, ja, ik ben er nog. Logdip, logmoe, logstilte. En druk natuurlijk. Afijn, ik ben er weer en maak binnenkort ook weer tijd voor tegenbezoekjes.
Dankzij Jan H. heb ik er nog een tijdverslindertje bijgekregen. Filmpjes kijken en luisteren bij TED.
Geweldige mensen die geweldige dingen zeggen waar je goed naar moet luisteren. Over het algemeen van die types waar je direct aan vastgeplakt zit en die waanzinnig interessante en mooie zaken de wereld inslingeren.
Uren kun je er zoet zijn. Veel spirituele zaken komen voorbij. Toch bleef ik lang hangen bij een dierenfilmpje. Een filmpje over kraaien en hun enorme intelligentie. Nu heb ik een zwak voor kraaien, kauwen en eksters. Fantastische vogels waar geen televisie tegenop kan.
Ze worden over het algemeen gezien als een last en dat is niet terecht. Joshua Klein laat hier zien wat kraaien allemaal kunnen en denkt dat we ze bijvoorbeeld kunnen trainen om rotzooi van straat op te ruimen (na een Koninginnedag bijvoorbeeld).
Kijk, daar ben ik het dan weer niet mee eens. Ik stel voor dat we onze eigen rommel opruimen en voor kraaien is vast wel iets anders te bedenken.
En als je toch bij TED bent, kijk dan vooral even verder.
Het is eindelijk zover: vanaf maandag de 14e wordt er in alvast één supermarkt, de Coöp, géén varkensvlees meer verkocht van ‘beren’biggetjes die gecastreerd zijn, al dan niet verdoofd.
Jarenlang is hierover een discussie geweest, die voornamelijk ging over het al dan niet aanwezige leed bij de gecastreerde mannelijke biggetjes versus de veronderstelde smaakverschillen tussen vlees van wel dan niet gecastreerde biggen. De smaak van niet-gecastreerde biggetjes zou namelijk een sterke, onaangename smaak en geur kunnen veroorzaken en als je nou maar op tijd castreert dan vindt de normale seksuele rijping niet plaats en blijven die smaak en geur weg.
Maar ja, als je één keer gezien hebt hoe de jongetjes-biggetjes van hun mannelijkheid ontdaan worden en ook de daarna volgende dagenlange stress en pijn bij die dieren, dan kun je je alleen maar weer afvragen waarom toch telkens, ten behoeve van de commercie, de mensen in staat zijn om normale gevoelens van mededogen en medeleven te onderdrukken.
Al langer was bekend dat er best alternatieven waren: allereerst kun je de dieren verdoven, je kunt ze ook vaccineren (doen ze in Australië), maar je kan ook aan de slachtlijn de smaak en geur per varken controleren (zoals in Denemarken). Tenslotte is er nog een simpeler manier: niets doen! Dat gebeurt in Engeland en Ierland; sommigen vinden juist die smaak en geur wel aangenaam pittig en kruidig, en bedenk wel dat dit item alleen geldt voor de mannetjesbiggen, niet voor de oudere vrouwtjesvarkens.
Nu was in de zomer van vorig jaar al overeengekomen tussen de diverse supermarkten, Hema en ook Unox, dat vanaf 1 januari 2009 geen vlees van onverdoofd gecastreerde biggen meer verkocht zal worden. Het laatste nieuws echter is nog veel beter, want hierbij wordt er helemaal niet meer gecastreerd, zeg maar de Engelse/Ierse methode in combinatie met de Deense, want men gaat ook aan de slachtlijn smaak en geur controleren.
Hulde dus aan deze supermarkt voor dit diervriendelijke alternatief, en laten we er vooral met z’n allen op aandringen dat ook de andere markten op dezelfde wijze gaan werken, liefst ook met onmiddellijke ingang!
Nu de andere misstanden nog, ik nóem maar iets: het toch slachten en verwerken van zieke – dus af te keuren – koeien, en de schandalige paardentransporten…
Zeg PdeB.
Je hebt nog precies vier dagen om een logje te schrijven. Daarna ligt het hier een weekje plat. Nou ja, drie dagen nog want vandaag zit je natuurlijk weer lui te wezen en je leest dit morgen pas. De Man en ik gaan een weekje naar zee. Gelukkig zijn de weersvoorspellingen minder gunstig want die zon hoeft voor ons niet als we 100 meter van het strand zitten. Nog bedankt trouwens voor die “roulettetip”. Zoals je weet (want je was erbij) werkt het door jou uitgedachte systeem als een trein. Ging ik toch mooi met 38,50 winst naar huis. Jammer dat ik alleen voor de lol op 0,50 cent automaten speel want anders konden we die week aan zee verlengen tot een leven aan zee. Maar dat zit nu eenmaal niet in onze aard.
Jij gaat vast ook een leuke week tegemoet met logeerpoes. Wees blij dat Tommy gewoon thuisblijft. Ik mag toch hopen dat jou logé iets meer fatsoen onder de vacht heeft dan onze Tommy. Zoals je op onderstaand filmpje kunt zien is hij dol op knijpers en plukt ze zelf van het wasrek. Gaat dat niet snel genoeg dan duikt hij in de knijperzak.
We overwegen om hem in het vervolg Mark te gaan noemen want een watje is het en een watje blijft het. Veel verder dan met mama samen de was ophangen komt hij niet. Laat zich regelmatig op de kop timmeren door Rita LoesDePoes en is altijd even vrolijk. Behalve vanmorgen. Vanmorgen was hij het even helemaal zat. Hij kwam aanrennen en sprong LoesDePoes boven op de kop. Dat maakte wel even een verpletterende indruk. Ze was er helemaal stil van. Maar niet voor lang. Toen hij ietsje later dacht de zaak onder controle te hebben en nu eindelijk de baas te zijn kreeg hij een paar fikse deuken voor de kop en was de rangorde weer helemaal duidelijk.
Daarna houden ze weer gewoon van elkaar. Althans, als wij kijken. Hoe het in werkelijkheid is weten we natuurlijk niet.
Schrijf jij nog wat voor het einde van de week? Niet over huisdieren ofzo hoor. Dat kan echt niet in weblogland. Daar schrijven stoere en intelligente webloggers niet over.
En die “roulettetip” ga ik voor altijd onthouden. Trouwens ook een fantastisch motto voor het dagelijks leven. Je moet niet je winst proberen te vergroten maar je verlies proberen te verkleinen.
Snel kijken of dat op een Truttig Tegeltje past.
Dit is hem dan. Onze Tommy Hezbolla. Zijn naam is inmiddels omgedoopt in Tommy Mandela. Hij kwam, zag en overwon. LoesDePoes storte zich krijsend en grommend bovenop hem en verkocht hem een paar flinke tikken. Tommy verblikte of verbloosde niet en deed ……. helemaal niets. LoesDePoes trok zich terug op de bovenetage (de slaapkamer) en besloot om daar de rest van haar leven door te brengen. Geeft niks, dacht Tommy, de slaapkamer is ook van mij, zoals het hele huis van mij is en dus gaan wij daar fijn samen zitten. Steeds als hij iets te dichtbij kwam loeide LoesDePoes als de noodsirene op de eerste maandag van de maand. Tommy trok zich er niets van aan en veroverde iedere dag een metertje. Slechts één keer probeerde LoesDePoes de trap af te komen naar de woonkamer. Maar Tommy zag haar aankomen en dacht dat ze nu eindelijk wel met hem wilde rennen en spelen. Hij stoof dus blij op haar af met als gevolg dat LDP weer haar troon op de slaapkamer besteeg. Kwam hij te dichtbij dan blies ze zich op tot formaat skippybal en vervolgens sissend leeg te lopen. Het kon Tommy allemaal niks schelen.
Tot vandaag. Vandaag kwam LDP de woonkamer inwandelen alsof ze nooit was weggeweest. Ze eten uit hetzelfde bakje en ze geven elkaar kusjes. Maar hij moet het niet te dol maken. Als hij, zoals hij nu eenmaal doet, als een Tommy Bond (de naam is Bond, Tommy Bond) met de snelheid van het licht op haar afstuift dan trekt ze eventjes een lip op en is hij weer verdwenen. Hij zet dan een kop op alsof hij zeggen wil: “Oh, humeurtje, humeurtje vandaag!”. Zijn karakter, zijn uiterlijk, zijn alles …. het is de kat der katten. Oké, we gaan het niet hebben over het bungyjumpen vanaf de slaapkamergordijnen op het bed, we gaan het ook niet hebben over zijn totaal onbesuisde gedrag in alle opzichten. We hebben het alleen over zijn karakter. Want dat is wat telt. En zelfs LDP heeft naar na vijf dagen geen weerstand aan kunnen bieden.
De eerste was er midden op de dag. Een beweging in mijn ooghoek en op het moment dat ik mijn hoofd omdraaide en mijn ogen scherpstelde sloeg mijn hart tien keer over. De eerste heeft De Moedige Man nog gevangen en buiten (ver weg) losgelaten. De tweede kwam ’s avonds rond half tien uit de boekenkast rennen en overleefde de confrontatie met de pantoffel van De Moedige Man niet. Met maat 46 mismeppen is dan ook bijna niet mogelijk. Door de WC met dat lijk en rustig weer plaatsnemen in je stoel. Nummer drie verscheen tien minuten later en dacht zijn leven nog te redden door onder de stoel van DMM te schieten. Tevergeefs en DMM was het nu ook wel zat. De onderkant van de boekenkast werd leeggehaald, de planken omhoog en de stofzuiger erbij. Dit om de eventueel aanwezige liefdesbabies en aanverwante familie richting Onze Lieve Heer te helpen. Niets gevonden en derhalve mochten de planken weer naar beneden, de boeken er weer op en de stofzuiger terug in de kast. Nog even een glaasje inschenken voor de schrik. Slechts vijf minuten na dit alles verscheen nummer vier. Na alweer een heldendaad van DMM besloten wij dat het genoeg was geweest en vertrokken we naar de bovenetage voor een welverdiende nachtrust. Want daar zouden ze toch niet komen?
Afgelopen nacht (of eigenlijk vanmorgen vroeg) kwamen wij na een gezellige avond en nog een afzakkertje in de kroeg best wel redelijk rechtlopend ons huis binnen en na het ontsteken van het ganglicht zagen wij nummer vijf. Deze was halverwege de trap en onderweg naar boven. Ook voor deze grote huisspin, ook wel bekend als zwarte renspin, de trechterspin of Tegenaria parietina kon binnen een paar seconde de lijkwagen komen. Nu loop ik dus als een overspannen spook door mijn eigen huis. Alle schoenen eerst uitschudden voor je ze aantrekt. Alle boodschappentassen even platwalsen voor je erin kijkt. Eerst onder het dekbed kijken voor je eronder gaat liggen. Om gek van te worden. En ik heb zo’n vermoeden waar ze vandaan komen. De houten vlonders op het terras zijn een broedplaats van dit wanstaltige ongedierte en ze kruipen met gemak langs het randje van de hordeur.
Vergif ! Vergif ! Wie levert mij een tankwagen met vergif !
Update1. Nummer zes liep ’s avonds laat door de gang en de MMM ging er met zijn blote voeten bovenop staan. Nummer zeven vonden we de volgende ochtend dood in een hoek.
Wordt vervolgd ben ik bang.
Update2. Nummer acht zat op ons te wachten aan de binnenkant van de hordeur. Wij waren nog buiten en hij was al binnen.
De omgekeerde wereld !
Nummer negen en tien lagen ’s ochtends dood in de kamer met een teleurgestelde LoesDePoes ernaast die ze met haar poot zachtjes weer aan het lopen probeerde te krijgen. Gelukkig tevergeefs.
Het leek in eerste instantie goed te gaan. Natuurlijk wisten we, als doorgewinterde poezenmensen, dat er geblazen zou worden en er zouden vast ook klappen vallen. Daar hadden we ons dan ook op voorbereid. Maar het liep anders. Heel anders. Het kleine flufje van een paar ons botjes en vel ontpopte zich als een hezbollahstrijder in het kwadraat. Loes veranderde in een moordmachine uitsluitend bestaande uit tanden en nagels. En aangezien wij het hier hebben over 3 ons tegenover bijna 10 kilo was het een zeer ongelijke strijd. De man (115 kilo) kwam tussenbeide en kon de 3 ons hezbollah niet in bedwang houden en dat wil wat zeggen. Hij liep behoorlijk wat schade op (de man dan). Tommy (de kleine) zwiepten we de woonkamer in en de deur smeten we snel dicht. De deur is echter van glas en het scheelde maar heel weinig of Loes kwam er dwars doorheen. Wij herkenden ons eigen lieve mormel niet meer. Ondertussen liet hezbollah zich in de woonkamer ook niet kisten en zette het op een loeien en grommen van ongekende omvang. Dat er zoveel geluid uit zo’n ding kan komen. De man stond op de gang met Loes en ik zat in de woonkamer met Tommy. We likten allebei letterlijk onze wonden. Uiteindelijk is het gelukt om Loes op te sluiten op de bovenetage. Dat viel niet mee want ze was totaal onbenaderbaar geworden en voor geen enkele reden meer vatbaar. Alles wat bewoog moest dood en wel onmiddellijk. Overigens was Tommy (bij mij in de woonkamer) dezelfde mening toegedaan. Nu zullen er ongetwijfeld mensen zijn die zeggen dat we dit nog een weekje hadden moeten volhouden. Want dan komt het vanzelf goed. Niet dus. Het was vanaf de eerste seconde duidelijk dat de 3 ons hezbollah dit niet ging overleven. Kun je een diertje dit aandoen? Mag je zo’n risico nemen? Nee. Terug naar zijn moeder dus. In de tussentijd zouden we hem even droppen bij vrienden van vijf huizen verderop die de twee zusjes van hezbollah die ochtend meegenomen hadden en een liefdevol tehuis bezorgden. Kon Tommy even ontstressen bij zijn zusjes alvorens teruggebracht te worden naar zijn moeder. Maar zover is het niet gekomen. Want Tommy mag bij zijn zusjes blijven. Vrienden hebben er nu dus drie. Onnodig te zeggen dat we daar heel blij mee zijn.
Dank je wel B&D !! Jullie zijn schatten.
Nu ook video bij Cornette. Dit is even een probeerseltje omdat zij graag de mogelijkheid wilde om een filmpje op haar weblog te zetten. En dan niet teruggelinkt maar gewoon zelluf doen.
Het was even een puzzel en omdat De Man (die het geduld heeft van een Golden Retriever) de puzzel heeft opgelost is dit eerste filmpje voor hem.
We hebben er weer een nieuw woord bij. Pim-potentie. Heb jij Pim-potentie? Marco Pastors schijnt Pim-potentie te hebben en ik ben bang dat de constatering juist is. Hij wil in 2007 graag de landelijke politiek in en wel als vice-premier of hoger. Als hij op dit moment aan de verkiezingen mee zou doen dan krijgt hij meer stemmen dan Geert Wilders en Peter R. de Vries bij elkaar. Waarlijk een man met Pim-potentie dus ! De vraag die wij ons vanaf nu iedere dag stellen is dus: Hoe zit het met mijn Pim-potentie vandaag? Voel ik mij Pim-potent of niet? Zie ik er Pim-potent uit? Of wil het vandaag niet zo met de Pim-potentie. Als je iemand vraagt hoe het gaat dan kun je als antwoord krijgen: “Gaat wel, niet zoveel Pim-potentie eigenlijk.” Een gat in de markt. Binnenkort misschien wel yoghurt met Pim-potentie in de supermarkt. Winkels met Pim-potentie kleding. Pim-potentie vitaminepillen. Een midweekje ertussenuit en even wat Pim-potentie opdoen. Ik vind het een lekker woord dat Pim-potentie met veel mogelijkheden. Maar dat Marco Pastors Pim-potentie heeft zou weleens heel erg waar kunnen zijn. En dat zit me niet lekker.
De honden op deze foto zijn er al heel lang niet meer. De kleine oude dame was Bobby (naar de hond van Kuifje) en een kruising tussen een Boxer en een Teckel. Echt waar. Details over de wijze van conceptie ontbreken. De stoere bink met het bot was Floris. Kruising tussen een Boxer en een herder. Altijd was er dus wel een hond in huis vroeger. Ook bij manlief. Vanaf het moment dat wij trouwden waren er altijd poezen en veel andere dieren in huis maar nooit een hond. Want werken, werken en nog eens werken. Nu ik thuis ben valt steeds vaker het woord “Hond”. De tijd van impulsieve en overhaaste beslissingen is echter voorbij dus we hebben nog geen aktie ondernomen. Dat komt echter wel. Kan binnen een week zijn, binnen een maand of nog een jaar duren. Maar dat die hond er komt is zeker. Nu zijn wij echte asielmensen maar of dat voor de hond ook zal gelden staat nog niet vast. Het moet namelijk een pup zijn en liefst van een niet al te kleine hond. Hij (want ik wil een reu) moet nog goed opvoedbaar zijn. Om twee redenen. Ten eerste hebben we een acht jaar oude eenkennige kat in huis die de baas is en blijft. Daar is geen discussie over mogelijk. De pup zal dit moeten accepteren of anders tot pup-snippers vermalen worden. Ten tweede hebben we veel kleine kinderen in de straat die soms onverwacht komen binnenwaaien. De hond moet dus wennen aan kleine kinderen en mag daar in geen geval een gevaar voor zijn. Een hond in huis is niet niks. Je moet, of je wilt of niet, daar een aantal malen per dag flink mee wandelen. Ook als het regent of glad is en ook bij “geen zin”. Je moet zeker weten dat je zo’n beest een leuk leven kunt bezorgen. Er worden er al teveel weggesmeten. We bezinnen dus eer we beginnen. Morgen prinsjesdag. Mooie naam voor een stoere hond. Prins.
Recent Comments