Cornette’s wereld

Toen afgelopen vrijdag het nieuws kwam dat in Uruzgan een compleet pelotonnetje verkenners met z’n allen een dienstbevel hadden geweigerd trok dat direct m’n aandacht. Hier móest wel iets raars aan de hand zijn: zo’n groep van 24 krijg je niet snel op één lijn, er zijn er dan altijd wel een paar die terugdeinzen voor de mogelijke gevolgen. Dat de groep daarna op zogeheten non-actief werd gezet verbaasde niet, want dat doen ze in het leger meestal, maar het gekke is dan weer wel dat de dienstdoende leidinggevende niet wordt ge-deactiveerd! Alsof op voorhand Jan Soldaat strafbaar is en degene met de bevelen niet! Alsof iemand die de leiding heeft geen fouten zou maken, als ware hij een soort onaantastbare godheid. Zoiets blijft me verbijsteren en ook dat daarover zo weinig wordt bericht en doorgevraagd door de journalisten.

Als je namelijk wat verder kijkt, en dan ook graag buiten dat haast feodale militaire systeem met hun eigen regeltjes en rechtertjes (ja, ook anno 2008 nog steeds!), dan kun je alleen maar vaststellen dat keer op keer het juist de zogenaamde leidinggevenden zijn die de boel naar de haaien helpen.
Voorbeelden te over: mislukte grote miljardenprojecten kennen we allemaal wel, in binnen- en buitenland. Momenteel staat de geldwereld het meest in de schijnwerpers: de ene bank na de andere blijkt een te grote broek aangetrokken te hebben, met te grote fusies of te veel riskante hypotheken. In feite speelden al die grote banjers een zeer gevaarlijk piramidespel, meestal op risico van de beleggers en met name van de gewone spaarders, die verder zelf toch al niets kunnen ‘regelen’.
Nu worden er dan nationaal en internationaal allerhande ‘reddingsplannen’ opgesteld en ‘injecties’ gegeven, maar garanties voor de kleine man moeten nog maar echt blijken te bestaan, anders dan in mooie woorden. Intussen varen de bovenbaasjes er vast wél bij, wat dacht u? Zelfs bij ‘ontslag’ en ‘bevriezen van salaris’ springen die er op termijn heus wel goed uit, want slimme constructies daarvoor kennen ze allemaal!
Laat staan dat er gerechtelijke processen met bijbehorende veroordelingen gaan volgen, ben je mal, het zijn toch leidinggevenden? Die wéten toch alles zoveel beter? Hebben er toch voor doorgeleerd (meestal ook al op gemeenschappelijke kosten)? De Elite van de Macht…

Helaas, nee: ‘leiding’ blijkt zeer faalbaar! Daarom: al bij al is er voorlopig geen enkele reden om daar in Uruzgan de leiding blindweg te beschermen en het uitvoerende ‘kanonnenvlees’ (ja, dat geldt nog steeds, al is het nu dan meer ‘bermbommenvlees’) op voorhand als enige in voorarrest te zetten. Dat staat los van wat er verder nu precies aan de hand zal zijn geweest. Daar gaat het niet om, maar het idee dat ‘leiding’ feilloos zou zijn is volkomen absurd, zo blijkt uit de vele, vele voorbeelden door de jaren heen, uit leger zowel als bedrijfsleven. Wanneer leren we dat nu eens af?

Heb ik nu de illusie dat dit snel zal veranderen, zo al ooit? Nee, ik ben bang van niet, immers: juist degenen met macht willen veranderingen hierin tegenhouden, en hebben ook de kracht hiervoor.
De gewone man, of dat nu soldaat of kleine spaarder is, mag het doen met het enige dat hem toewaait: Stank voor Dank, ofwel: de Stank van Macht.

Het is eindelijk zover: vanaf maandag de 14e wordt er in alvast één supermarkt, de Coöp, géén varkensvlees meer verkocht van ‘beren’biggetjes die gecastreerd zijn, al dan niet verdoofd.

Jarenlang is hierover een discussie geweest, die voornamelijk ging over het al dan niet aanwezige leed bij de gecastreerde mannelijke biggetjes versus de veronderstelde smaakverschillen tussen vlees van wel dan niet gecastreerde biggen. De smaak van niet-gecastreerde biggetjes zou namelijk een sterke, onaangename smaak en geur kunnen veroorzaken en als je nou maar op tijd castreert dan vindt de normale seksuele rijping niet plaats en blijven die smaak en geur weg.
Maar ja, als je één keer gezien hebt hoe de jongetjes-biggetjes van hun mannelijkheid ontdaan worden en ook de daarna volgende dagenlange stress en pijn bij die dieren, dan kun je je alleen maar weer afvragen waarom toch telkens, ten behoeve van de commercie, de mensen in staat zijn om normale gevoelens van mededogen en medeleven te onderdrukken.
Al langer was bekend dat er best alternatieven waren: allereerst kun je de dieren verdoven, je kunt ze ook vaccineren (doen ze in Australië), maar je kan ook aan de slachtlijn de smaak en geur per varken controleren (zoals in Denemarken). Tenslotte is er nog een simpeler manier: niets doen! Dat gebeurt in Engeland en Ierland; sommigen vinden juist die smaak en geur wel aangenaam pittig en kruidig, en bedenk wel dat dit item alleen geldt voor de mannetjesbiggen, niet voor de oudere vrouwtjesvarkens.
Nu was in de zomer van vorig jaar al overeengekomen tussen de diverse supermarkten, Hema en ook Unox, dat vanaf 1 januari 2009 geen vlees van onverdoofd gecastreerde biggen meer verkocht zal worden. Het laatste nieuws echter is nog veel beter, want hierbij wordt er helemaal niet meer gecastreerd, zeg maar de Engelse/Ierse methode in combinatie met de Deense, want men gaat ook aan de slachtlijn smaak en geur controleren.

Hulde dus aan deze supermarkt voor dit diervriendelijke alternatief, en laten we er vooral met z’n allen op aandringen dat ook de andere markten op dezelfde wijze gaan werken, liefst ook met onmiddellijke ingang!

Nu de andere misstanden nog, ik nóem maar iets: het toch slachten en verwerken van zieke – dus af te keuren – koeien, en de schandalige paardentransporten…

Iedereen heeft het kunnen lezen: de laatste 250 echte postkantoren gaan sluiten de komende 5 jaar. Kost weer zo’n 1850 banen. Dat moet de bovenbaasjes wel héél wat opleveren, dan, want het kost wel 87 miljoen (de ING) en ‘ook zoiets’ (TNT). Daar gáán weer zoveel banen en waarom eigenlijk? De schade voor de klanten is mogelijk nog veel groter!
Want waar mogen wij nog heen voor de postzegel en aanverwanten? Naar zo’n ellendig agentschap in een of andere obscure buurtwinkel, waar je je tussen allerlei ongewenste rotzooi door moet worstelen, plus een cluppie onaangepaste jongeren, voordat je bij een soort balie komt. Daar mag je dan heerlijk op je beurt wachten, meestal zonder het vertrouwde volgnummertje, zodat je ook weer strijd mag voeren wie er dan wel aan de beurt is. Intussen mag je je verbijten, omdat er eerst kaarten en loten voor allerlei sporttoto, lotto, ouwejaars en andere loterij-ellende moeten worden afgehandeld, soms nog begeleid door één of ander ritueel waarbij de klant kennelijk zelf bepaalde loten mag uitzoeken of zo, wat allemaal ontiegelijk veel tijd kost, terwijl jij alleen maar een velletje zegels komt kopen. Heb je eens iets persoonlijks te regelen, dan weet gelijk de hele buurtwinkel van jou privé-zaken af, want fatsoenlijk afstand houden tot je voorganger (‘iedereen stelt prijs op privacy; blijft u daarom achter deze lijn tot u aan de beurt bent’) is er niet meer bij, laat staan dat er nog een afzonderlijke kamer bestaat om de echt risicovolle of gevoelige zaken af te wikkelen.

Ja, deelden de ING- en TNT-heertjes bedrukt mee, we móeten wel sluiten, want er gaan steeds meer mensen naar die agentschappen; we lopen dus leeg. Dat haalt je koekkoek: ze geven ons gewoon geen ándere keus, alle echte kantoren gingen al dicht, en nu dus de rest! Typisch zo’n slinkse manier van het omdraaien van oorzaak en gevolg.
En hoe moet het nou straks met zaken die typisch alleen op het postkantoor worden gedaan? Ik noem maar iets: de onderlinge verkoop van een auto, wat je toch samen pleegt te regelen aan de balie. Als dat nu ook naar zo’n buurtzaakje gaat, dan vrees ik het ergste: als ik nu al zie hoe er geschutterd wordt met het versturen van een brief per luchtpost… En zo zijn er nog talloze zaken die ik niet graag uit het postkantoor zie verdwijnen naar nauwelijks bevoegde en bekwame winkelbedienden.
Contant geld opnemen: ook zo iets. Nú kun je je nog aan een balie vervoegen als je niet durft te pinnen, of als je dat ellendenummer vergeten bent, want op je identiteitskaart plus het bankpasje kun je nl. ook een zeker bedrag krijgen; dat maken de bankjes alleen liever niet zo bekend, rara!.

Het vervelendst wordt het de komende 5 jaar natuurlijk voor de huidige medewerkers, die eerst nog zo lang door mogen werken en dan toch zeker eruit vliegen.
Maar eigenlijk wisten we dit toch al járen: de PTT had gewoon zo moeten blijven bestaan, want sinds de verzelfstandiging en de toen volgende opsplitsingen is het alleen maar steeds verder achteruit gehold. En elke keer weer veel geld weggegooid aan alwéér een nieuwe ‘look’ of een andere ‘huisstijl’ (zie maar die laatste stunt: de kleur wijzigen van alle brievenbussen en briefhoofden van rood naar oranje!).

Zoals zo vaak wordt hier weer het geldelijk belang boven het menselijke en sociale belang gesteld. En tsja, nu hebben we er, bijv. via de regering, helemaal geen greep meer op, overgeleverd als we zijn aan de inhaligen.
Konden we die lui ook maar een klap op hun postzegel geven!

Met ongetwijfeld de beste bedoelingen werd vorige week iets nieuws geïntroduceerd op het gebied van ouderenhulp: de rollator-met-navigatie.
Uitgevonden door studenten van de Hogeschool Arnhem-Nijmegen.
Duidelijk zichtbaar zit op zo’n rollator dan een plat scherm gemonteerd, ter grootte van het scherm van een laptop, in feite dus een buitenmodel navigatie-apparaat. Die grootte is daarbij nodig om alle beschikbare bestemmingen in het tehuis met grote iconen af te kunnen beelden, maar je vraagt je wel af of het zo’n rollator niet erg topzwaar maakt.
Natuurlijk werden enkel proefkonijnen gezocht, pardon, testbejaarden, en met hen werd, onder persoonlijke begeleiding, een testrondje gereden.
Nou, dat was lachen: allicht was voor een volle ronde ontzettend veel tijd nodig, dus: geduld was geboden. We hoorden duidelijk bij elke hoek of koersverandering een vrouwelijke commandostem iets strengs roepen als: “ga rechtsaf” of “ga rechtdoor”. Geschrokken en gehaast zag je dan de bestuurders van richting veranderen, maar menigeen ging prompt de verkeerde kant op, misschien juist door die vinnige stem. Ook bij de automatische schuifdeuren ging het compleet fout: waarheen de betrokkene ook geacht werd te gaan, die deuren passeren lukte nooit van z’n leven.
Gênant werd het pas toen een van de testers bij een bepaald commando exact het tegenovergestelde deed, recht op de nabije muur afstevende en bijna tegen de plint aan ging staan duwen.
Tsja, allicht is de ene bejaarde de ander niet, dus het hangt er maar vanaf in welke mate iemand nog zulke commando’s kan volgen, ook al is het voor een jongere dan allemaal gesneden koek.

En ik zie ook allemaal al voor me, vooral wat er zoal fout kan gaan! Ik kan daar niks aan doen, het zal m’n rijke fantasie wel zijn:
Als 2 bejaarden-met-rollator elkaar op een hoek tegenkomen, met daarbij dusdanige commando’s dat er wel een botsing van móet komen: wie heeft er dan voorrang, en ‘ziet’ het systeem die situatie? Anders komen er gegarandeerd knok- of scheldpartijen, oom agent of de scheidsrechter erbij, je weet hoe dat gaat… “Ga opzij, jij, ik was eerst”. “”Nee, ik kom van rechts, dus stoppen jij”… Krijgen we ook ‘droppings’ (wie het eerst terug is wint een cursus ‘overleven in de wildernis’)? Komt er een competitie voor de rapste crossers M/V, mét leeftijdscategorieën, en aparte prijzen voor de snelste tijd, de langste afstand, de meest complexe hoogteverschillen? Kan het tehuis eigenlijk centraal zien waar iedereen telkens zit (“O, ho, nou zit meneer Gerritsen alwéér bij mevrouw Bakema op de kamer!”)

Maar serieus: hoe zit het met storingen, wie wordt er dan ev. gewaarschuwd, of moet de persoon in kwestie dan maar zien? Wie houdt de conditie van de apparaten bij en de accu’s? Hoe voorkom je dat een persoon blindweg doet wat het apparaat zegt, dus ook in levensgevaarlijke situaties die zo’n apparaat niet kan overzien??

Wat de storingen betreft vrees ik in elk geval dat bij invoering van deze rollators er ook hand-tomtommetjes aan het personeel zullen moeten worden uitgereikt, samen met een zendertje in alle rollators met unieke code per rollator: dan kan het personeel tenminste zien waar mevrouw X uithangt en waarheen meneer Y is afgedwaald, en kan men ze daar gaan ophalen. Maar dat kost vast weer zoveel tijd, dat het sneller en beter zal blijken te zijn om alle bejaarden gewoon direct zelf naar de juiste bestemming te begeleiden!

Nou, daar hebben we dan met z’n allen dus zo’n 40 jaar over gedaan: simpelweg erkennen dat al die moderniseringen in ons onderwijs van nul en generlei waarde zijn geweest, en integendeel de boel alleen maar telkens verder achteruit hebben doen kachelen!
Van de week was er (heel kort maar in het nieuws, gek genoeg, gezien het grote belang) het bericht dat een palementaire commissie onderzoek had gedaan naar de effecten van jarenlange aanpassingen op de kwaliteit van het onderwijs en daarvan in het rapport ‘Tijd voor Onderwijs’ verslag had gedaan.
Wel, het resultaat loog er niet om, een ‘hard oordeel’ heet zoiets. Men had in de jaren negentig procesmanagers de vernieuwingen laten doen. Maar dat hadden wij met z’n allen die commissie wel kunnen vertellen. Sterker nog: dat hébben we jarenlang al geroepen en opgemerkt, vooral ook leraren, ouders en leerlingen, alleen luisterde er blijkbaar niemand. Natuurlijk zagen we toch allemaal jaar op jaar hoe de kwaliteit terugholde?
En volgens mij loopt dat al van veel eerder: uit de 70- en 80-er jaren, dus eigenlijk alles na de Mammoetwetten.

Neem nou bijv. de Nederlandse taal. Er zijn intussen rapporten uitgekomen over het niveau van schrijven als geheel, met daarbinnen weer specifiek: de grammatica, de spelling. Er werden complete herscholingprogramma’s op de universiteit ingesteld om verse studenten wat bij te spijkeren, en daarna bleek dat nog altijd zo’n 60% faalde voor de volgende toets.

En dan de pure handwerkbanen, zeg maar gewoon: de ambachten. Al vanaf de 70-er jaren liep de kwaliteit daarvan merkbaar terug. Al járen roepen bedrijven dat er zo’n schrijnend gebrek aan vakmensen is (de bouw, de houtverwerking, de staal, noem maar op) en geen wonder. Jarenlang werd een op zich prima streven: “iedereen gelijke kansen in het onderwijs” volkomen verkeerd toegepast: doorstuderen en vooral theoretische vakken waren belangrijk, en werd dan ook voor zoveel mogelijk mensen verplicht gesteld. Dat werd dus ook iedereen opgelegd die liever en veel beter met de handen werkte. Diep ongelukkig zijn de meesten zich daardoor gaan voelen, maar ja, als die groep niet meedeed bleven ze ook ver achter in het salaris, en zo hebben duizenden zich manmoedig en wanhopig door allerlei avondstudies en LOI-lessen heen geworsteld, hopend op betere tijden.
Naar nu blijkt feitelijk onnodig, en dus: voor niets. Triest.

Verbijsterend is het ook dat het zo ongelofelijk lang heeft moeten duren voordat de politiek dit fenomeen oppikte. Nu blijkt dan ook dat er niet zozeer telkens naar de BESTE onderwijs-oplossing werd gezocht, maar naar de politiek MEEST AANVAARDBARE. Er is dan ook niet zozeer sprake geweest van een Falend Onderwijs, maar van Falende Politiek.

De oplossing moet nu ook nog maar blijken. Gezien het voorgaande zit er denk ik maar één ding op: naast de voorstellen tot wegwerking van achterstanden in het onderwijs zullen we ook verder moeten kijken dan de neus lang is, en zullen we het verschil in beloning tussen werken-met-je-verstand en werken-met-je-handen moeten opheffen. Alleen zó zal de interesse voor ambachten weer hersteld kunnen worden: door erkenning dat handwerk tenminste gelijkwaardig is aan hoofdwerk!

Maar wat denken jullie zelf: zou men in ‘Den Haag’ al echt zover zijn, dat het roer in deze wordt omgegooid? Als je de starheid ziet van een Bijsterveld tegenover de 1080-uren norm, en je neemt de samenstellende partijen van het kabinet plus de kwaliteiten in de 2e Kamer in ogenschouw, dan is het wel duidelijk wat de grote vrees is van:

Nu alle feestelijkheden rondom de speciale verjaardagen van u en uw zus achter de rug zijn en zelfs alle herhalingen van de bijbehorende tv-verslagen daarvan ten einde zijn gekomen, wil ik toch eens een poging wagen om ook wat in de toekomst te kijken.
Van vele zijden wordt namelijk al geruime tijd gespeculeerd over uw mogelijke troonsafstand en de opvolging door de oudste zoon. Waarom zou ook een ‘gewone burger’ niet eens de stem laten horen.

In de diverse reportages van de laatste tijd kwam regelmatig uw kleindochter Amalia in beeld, bijv. bij haar eerste schooldag. Ontroerend te zien dat zij zo heerlijk een gewoon modern kind wil zijn en ook als zodanig zoveel mogelijk wordt opgevoed. Niettemin is het toch met alle media-aandacht een gedwongen sfeer en je hart gaat dan uit naar zo’n kleine meid. Het moeilijke afscheid nemen van de kleine op haar eerste grote alleen-dag door de ouders sprak ook boekdelen, al ging dat ook zoals dat overal elders duizenden keren gebeurt.
Dit, en eerdere dergelijke waarnemingen, bracht mij tot het volgende: waarom zouden we toch het feodale principe van erfopvolging in stand houden en daarmee telkens weer uw nieuwe familieleden opzadelen met iets wat zij wellicht niet wensen, maar waartoe zij zich bijna gedwongen zien. Juist dan zal het met die open houding van bijv. een Amalia snel gedaan zijn. Is vrijwilligheid hierin niet verre te prefereren? Dit zou te bereiken zijn door op enige termijn het koningsschap te verruilen voor een vrij verkiesbaar presidentschap. Wie zich daarvoor beschikbaar wil stellen doet dan dan tenminste uit eigen, vrije wil, iets wat ‘de Nederlander’ toch zo graag hoog in het vaandel houdt? Daarbij hoeft ook helemaal niet te worden uitgesloten dat Amalia naderhand zelf een poging kan wagen om verkozen te worden! Extra voordeel is natuurlijk ook dat bij eventueel tegenvallen van de presidentiële eigenschappen de regeringsperiode eindig is en er bovendien altijd de mogelijkheid bestaat tot tussentijdse actie. Dat ons land tot dusver veel geluk heeft gehad bij de opvolgingen is geen enkele reden om daar voor de toekomst vast op te mogen rekenen. Overigens is het vrees ik een illusie dat een dergelijke regeringsvorm minder kostbaar zou zijn, en het is bovendien ook van veel minder belang.

Zou het geen fantastisch handelen zijn, Majesteit, en van groots koningsschap getuigen, indien u, na uitgebreid familieberaad hierover, naar buiten kwam met de mededeling dat de Oranjes het bijv. na de komende regeringsperiode van Willem-Alexander voor gezien houden en het koningsschap wensen te verruilen voor een moderne regeringsvorm?
Niemand kan feitelijk uw familie beletten massaal afstand te doen!
Dan kan Amalia nu alvast als een echt gewoon mens opgroeien en later kiezen wat zij zich zou wensen en niet iets wat afstamming dicteert.
Daarmee zou Nederland ook weer echt op haar moderne toekomst zijn voorbereid.

Het is weer de periode van het jaar waarin elke directeur, commissaris of ieder ander die iets meent voor te stellen zich vergrijpt aan ‘de Nieuwjaarstoespraak’. Net als bij openingen van het ‘Universitaire jaar’ en bij het houden van een ‘inaugurale rede’ is het daarbij gebruikelijk dat minstens één aspect sterk uitgelicht wordt, dan wel via een extreme stelling in een bijzonder licht wordt gezet.
Gevaarlijk daarbij is dat er dan soms opnieuw zaken naar voren worden gebracht die al eerder in de schijnwerper stonden en toen, al dan niet na strijd, terzijde zijn gelegd. Het is dan alsof men probeert door herhaling alsnog zijn zin door te drukken.

Zo is nu dan weer het beruchte onderwerp ‘pensioenleeftijd omhoog’ weer van stal gehaald door de baas van EZ (Economische Zaken), Buijink, in diens nieuwjaarsartikel in een economenblad. Natuurlijk vindt hij dat die leeftijd omhoog moet om de ‘krapte op de arbeidsmarkt’ te bestrijden.
En let daarbij op: de mensen worden toch steeds ouder, dus doorwerken kan makkelijk! En langer werken per dag/week moet ook maar kunnen…
Alsof de mens geschapen zou zijn om alleen maar te werken, het liefst zo hard mogelijk, en bij voorkeur tot aan de dood, want dat scheelt weer pensioenuitkering. De moderne slaaf in optima forma! Dat vooral heertjes zoals Buijink het meest financieel profiteren van al deze inzet, dáárover zwijgen zij angstvallig. “Maar ik werk toch ook door na m’n 65e?” hoor je zo’n directeur-generaal al roepen. Ja: bestuursfunctie hier, commissariaatje daar, en maar vangen. Nou wil ik hem toch eens aan de slag zien gaan als vuilnisophaler, stratenmaker, bouwvakker of in de verpleging, dan piept hij wel anders! Wellicht is het een idee om vanaf het 65e jaar de hoger- en lagerbetaalde banen met elkaar te laten ruilen? Dan kan de arbeider ook eens écht wat verdienen en leert de andere kant wat echt zwaar werk inhoudt, vooral als je ouder wordt…

Jarenlang is indertijd gestreden om die pensioenwetten en dergelijke met heel veel moeite voor elkaar te boksen, en nu zou de nieuwerwetse ‘hogere stand’ dat weer gaan ondermijnen en afbreken? Oude tijden herleven!
Nee, het blijft opletten met zulke lieden. Het enige wat helpt, is er – eveneens met herhaling van argumenten – dwars tegenin te blijven gaan, anders zien we doorvoering van zo’n regeling echt nog eens waarheid worden.
Laten we met z’n allen nou toch goed het volgende overwegen. ‘Krappe arbeidsmarkt’ betekent: meer arbeid dan mensen. Dat kun je ook bestrijden door wat van die arbeid te laten vallen. Het heeft wat minder economische stijging tot gevolg, maar het mensdom als geheel zal meer rust krijgen en mogen genieten van het bereikte. Maar ja, daarvan gaan lieden zoals heer B. en de zijnen ernstig trillen en jammeren: daar gáát m’n winstmarge!

 
 
Gelukkig: Sinterklaas is weer in het land.
Sinds het afgelopen weekend waart de Goed-Heiligman weer bij nacht en ontij met zijn companen rond door onze steden en dorpen. Eigenlijk is het vreemd dat er niet meer wordt geprofiteerd door het inbrekersgilde van dit buitenkansje: geen mens die iets verdachts meent te zien, geen agent die het raar vindt dat een figuur in ouderwetse bisschopsmantel te paard, met een vervaarlijk eind staf met krul als slagwapen, optreedt als aanvoerder van een groepje ongeregeld, en deze opzettelijk donker (en daardoor onherkenbaar) geschminkte klauteraars vrijmoedig de tuinen en de daken opstuurt. “Om wat lekkers achter te laten en wat wortels voor het paard mee terug te nemen”. Ja, ja, wie het gelooft…
Maar het kleinste grut wel, hoor. Zie die gespannen koppetjes maar weer, daar bij de blijde inkomste: deels met de grootste verwachting, deels met een nauw bedwongen angst voor die grote, raargeklede vreemdelingen, waarvan vooral die donkere wel erg, en brutaal, tekeergaan. Maar je krijgt wel weer handenvol peper- en andersoortige noten naar je hoofd geslingerd.
Zoete herinneringen komen op zo’n moment vanzelf boven:
Als kind geestdriftig langs de aankomstkade heen en weer springend om wat van al die rondsuizende pepernoten proberen op te vangen, maar het meeste noodgedwongen moeten oprapen, en dan bij papa terugkerend merken dat hij maar liefst enkele handen vól heeft gevangen! En nog helemaal schoon, en veel mooiere ook! Hoe dóet-ie dat toch? Ja, natuurlijk wil ik best ruilen voor de mijne: die zien er maar zielig en nogal vuil uit, (ja raar, hè, op zo’n smerige havenkade). Nee, papa was de held, die had zelfs schuimpjes weten te vangen, nou, en die had ik nog helemaal nergens langs zien zeilen!
Of die keer dat moeder met ons kinderen op een koude zaterdagavond in de koude, slechtverlichte winterse keuken zat (alleen in de huiskamer brandde de kolenhaard) en ons aanmoedigde tot Sinterklaasgezang, totdat opeens vreemd geschuur en geschuifel op het plaatsje achter hoorbaar werd, gevolgd door reuze gebonk op de achterdeur. Wij verstomden geschrokken en toen werd de deur op een kier opengerukt en verscheen een dreigend zwaaiende arm van Zwarte Piet. Nog niet bekomen van die schrik vlogen ons vervolgens met daverend geweld knotsen van pepernoten en bonken van kruidnoten om de oren, met een geraas of er een mud kolen werd gestort. Het enige wat moeder kon uitbrengen was een met een roodaangelopen hoofd geroepen: “Vooruit, jongens, dóórzingen. Zíngen, hoor!” Knal, de achterdeur weer dicht, en toen begonnen wij al zingend op te merken dat deze pepernoten toch wel erg veel weg hadden van gewone aardappels, ongeschilde piepers, zogezegd. Wat bleek? Half op de aanrecht had, precies binnen het bereik van Zwarte Piet, een grote teil halfvol aardappels voor de zondag klaargestaan en die was dus compleet met de echte pepernoten door de keuken heen gezwiept. Toen wij de echte noten overal tussenuit geplukt hadden, kwam vader binnenstappen die prompt onthaald werd op opgewonden en geestdriftige verhalen over het voorval.
Wij begrepen best dat hij chagrijnig keek: hij had dat evenement natuurlijk zelf ook willen meemaken! En dan had-ie intussen ook nog ergens een pijnlijke hand opgelopen, nota bene. Mama keek ook al zo vreemd en had er zelfs tranen van in de ogen. Gelukkig bood zij papa als troost ook een handje piepers aan…

Gelukkig maar dat Sint weer onder ons is. Dat hij nog maar vele jaren moge leven en telkens weer nieuwe generaties kinderen mag boeien en hun de mooiste herinneringen voor later mag schenken!

Da’s me nou ook wat moois: heeft ons aller Cornette eindelijk haar afkeer van alles wat zich niet over vaste bodem voortbeweegt overwonnen, en dan kan ze weer geen verslag doen van haar avonturen daar in den vreemde.
Zij en De Man zijn tot de Wereldburgers toegetreden, maar nou blijkt het inburgeren daar toch ietwat tegen te vallen. De toetsenborden daar hebben blijkbaar een andere indeling en dus zitten al je gewone leestekens plus wat gewone letters op een andere plek, met alle leuke gevolgen van dien.
Overigens ken ik dat gevoel nu zelf ook, want sinds kort heb ik er op m’n werk een Zuid-Afrikaanse collega bij gekregen en die praat en mailt zo ongeveer in dezelfde opmaak als Cornette in haar opstel. Duidelijk niet zo simpel om te volgen, dus. Overigens een prima gast en méér dan slim.

Ben héél benieuwd hoe trouwens de lokalen daar hun Nederlandse Inburgeringscursus invullen en uittypen: als dat ook op diezelfde toetsenborden moet dan snap ik wel dat er veel niet slagen!

En hoe zou het gaan met het Inburgeren ter plekke van Cornette en De Man daar? Zou dat daar ook verplicht zijn, of is men gewoon blij dat ze komen logeren en talen ze ook niet naar ‘de lokale identiteit’?
Dan bevinden ze zich in prima gezelschap, want ook onze eigen aanstaande koningin, Maxima, is nog steeds op zoek naar ‘de Nederlandse Identiteit’, zoals ze gisteren vertelde bij de presentatie van een rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Volgens haar bestaat die eigenlijk niet, net zomin als een Argentijnse identiteit of van welk land dan ook. We denken in Nederland nog teveel zwart-wit.

Kijk, da’s andere koek dan lukraak roepen dat al die vreemden maar weg moeten en dat een dubbel paspoort verboden zou moeten worden. Er blijft tenslotte gelden dat het niet erom gaat wie mensen zijn, maar wat mensen doen en kunnen. Zo bezien is komt volgens mij ook de kreet ‘inburgeren’ in een heel ander licht te staan: die mag je best handhaven, alleen niet zo eng binnen landsgrenzen, maar verbreed tot de hele wereld: ‘wereld-inburgeren’. En dan kén ik nog wel enkele lieden met een ernstig beperkte blik en een bijbehorende vernauwde geest die ik dan graag een cursusje ‘wereld-inburgeren’ zou willen laten volgen!

Dus: Cornette en De Man: laat je door zo’n dwarse toetsplank niet hinderen, maar geniet vrij en blij van dat andere plekje op ons aller wereld. Bang voor ‘dichtgroeien’ door veel eten en drinken hoeven jullie ook al niet meer te zijn. Niet alleen staat weldoorvoed zijn daar in hoog aanzien, maar ook: mochten jullie dik en rond terugkeren straks, dan kan er een speciale ambulance geregeld worden voor het vervoer. En dat vervoer kan dan ook wel eens naar de dichtstbijzijnde sportschool zijn, waar jullie de pondjes-teveel er weer af kunnen trainen: dat is namelijk gratis in het basispakket Ziekteverzekering opgenomen. Ja,ja, allemaal ingesteld tijdens jullie afwezigheid!

Kijk, we kunnen natuurlijk niet allemaal even slim en bijdehand zijn, niet allemaal even gestudeerd en geleerd. Bepalend daarbij zijn aanleg en afkomst, natuurlijke aanleg en sociale en financiële mogelijkheden.
Daarom was het ook enige tientallen jaren lang gebruikelijk om de
minder draagkrachtigen in onze maatschappij zoveel te steunen dat ook zij de best denkbare opleidingen konden volgen. Inmiddels is dit systeem zodanig afgekloven dat alleen de van huis uit rijksten of de echte grote genialen nog door de studie heenkomen. De doorlooptijden van de diverse studies zijn daarbij dusdanig ingekort dat haast geen student meer toekomt aan sociale opbouw en weer helemaal het ‘blokhoofd’ van weleer wordt.

Als je dan zo eens over een aantal weken de oogst verzamelt van een aantal gebeurtenissen in de maatschappij waarbij verschillende afgestudeerden betrokken zijn, dan weet je zeker dat het in de komende jaren alleen maar nog erger kan worden, als er tenminste niet snel een grote ommekeer plaatsvindt in het studie-systeem.

Een greep uit de laatste weken:

In een zeker ziekenhuis hadden ze wat slangetjes verwisseld, waardoor er wat gasjes verkeerd stroomden, met een leuke steekvlam tot gevolg in de buik van de patiënt in kwestie. Mijn verbazing over de kennelijk technische mogelijkheid hiertoe viel zelfs volkomen weg tegen de overdonderende wijsheid van de onderzoekende Inspectie voor de Gezondheidszorg, die uitkwam met het volgende verhelderende advies aan de ziekenhuizen: “Voortaan goed de slangen en aansluitingen controleren”.
Nou, daarvan hebben wij allen echt niet terug: hiervoor moet je heus jaren gestudeerd hebben, da’s duidelijk! Dat hadden de ziekenhuizen zelf ook nóóit bedacht…

De actiegroep “Lekker Dier” hield een betoging tegen het misbruik van jonge dieren die veel te jong al worden geslacht. Ter illustratie hiervan hadden zij een aantal van hun eigen jonge kinderen meegebracht in de betoging. Omgerekend waren die kinderen namelijk net zo oud als de slachtkuikens en kistkalveren in kwestie. Het maakt dan goed duidelijk waar we mee bezig zijn, nietwaar? Nou, nietwaar, dus. Daar was bijv. het kamerlid Atsma (ook gestudeerd allicht) met de opmerking: “Dit mag niet, dit is misbruik van kinderen”. Ooit zo zout gegeten? Hij mist dus volledig de precieze bedoeling van de actie, maar onderkent (zijnerzijds onbedoeld en blijkbaar onwetend) wél meteen het schrijnend onrecht dat jonge dieren wordt aangedaan! Is dus wél één van onze volksvertegenwoordigers…
Overigens verwacht ik nu van deze zelfde heer wel een gelijksoortige opmerking nu er in Duitsland een Nederlandse veewagen is aangehouden, omdat men het bloed eruit zag druipen onderweg. Naar bleek omdat er veel te veel varkens op elkaar in die wagen zaten gepropt, waardoor de dieren van ellende en frustratie elkaar gingen bijten. Ik héb wel zo’n ideetje om de betrokkenen hiervoor afdoend te straffen: ze mogen terug vervoerd worden naar de Nederlandse bajes, maar dan ook met z’n allen in een mini-tje of oud VW-kevertje, en met gesloten ramen, graag. Wellicht dat de heer Atsma ook mee kan reizen?

Dan hadden we ook nog een mini-Mabel-gate-tje. Naar nu blijkt hebben Mabel en/of haar droomprins begin 2006 de tekst in de Engelstalige versie van de internet-encyclopedie Wikipedia zitten aanpassen, waarbij zij de opmerking ‘false information’ verwijderden. Als klap op de vuurpijl deden ze dat ook nog eens via de lijn uit Huis ten Bosch, alsof H.M., gewapend met een karwats achter hen staand, het hun stond te dicteren. Je hóórt het schoonzusje Maxima alweer roepen: “Wéér een beetje dom, Mabel!”.
Ondertussen ook hier: gestudeerde lieden, en vermoedelijk niet op een armzalig studie-toelagetje behaald. Hier ga je toch echt weer denken (na alles wat er al eerder is gepasseerd): kunnen we nou met z’n allen niet eens besluiten, dat het, bijv. ná Willem-Alexander, maar eens over moet zijn met dat Middeleeuwse gedoe van erfopvolging? Dat we Amalia, Alexia enz. op voorhand verlossen uit hun lijden en dat ze fijn hun eigen weg mogen kiezen? Dat we voortaan een president kiezen voor een bepaalde tijd, waarbij je tenminste ook zo iemand tussendoor kunt wegsturen bij gebleken domheid of malversaties? De oude leden van Oranje houden we er dan gewoon nog een tijdje bij – tot ze op natuurlijk wijze zijn uitgestorven – als leuke folklore, met openlucht-museum-paleizen en al.

En wat alle ‘hogere’ studies betreft: minister Plasterk, dóe er wat aan: maak de studies juist weer langer, namelijk verlengd met een jaar of 2 ‘maatschappelijk werk’ (dezelfde jaren die Cornette al voorstelde voor alle jongeren vanaf de 18) mooi als vervangende dienstplicht. En dan dopen we het ‘maatschappij-plicht’! Kan nog net mee voor Prinsjesdag!

Maar, Wedden dat? Wedden, dat sommigen dat nou net weer iets doms vinden van: