De Man is sinds kort in het jaloersmakende bezit van een MobiKey. Gekregen van De Baas. Een MobiKey maakt het mogelijk om thuis in te loggen op het computernetwerk van De Baas mits je computer aldaar aanstaat.
In eerste instantie werd dit geval uitgedeeld om te voorkomen dat tijdens de Grote Boze Griep Golf het halve Ministerie leeg zou staan. Niet dat iemand daar iets van merkt want ze kunnen dat hele Ministerie opheffen zonder dat iemand daar wakker van ligt.
Maar nee, men deelde MobiKey’s uit om instorten van de wereld te voorkomen.
Dus je gaat met een dikke keel en waterige ogen en al een beetje koorts naar huis en dan denk je: “Ik laat mijn computer aanstaan want dan kan ik morgen fijn thuiswerken.”
De volgende ochtend en de dagen daarna hang je schuin in de kussens, bevend van de koorts, rillend van ellende en ben je uiteraard hartstikke blij met je MobiKey. Wat een fijn ding! Daar wil je er nog wel twee van. Ook handig straks op de Intensive Care.
Nu de Grote Boze Griep Golf wel meevalt schijnen er nog meer voordelen aan zo’n handig apparaat te zitten. Je kunt de files ontwijken. Je kunt onverwacht thuisbijven bij je zieke kind/moeder/buurvrouw. Je kunt in het weekend fijn een paar uurtjes werken.
Moet je wel al die tijd je computer op het werk aan hebben staan voor het geval je overvallen wordt door een aanval van werkzucht. Beetje extra stroomverbruik is niet erg.
Het ding doet het trouwens erg slecht. Als aanloggen al lukt dan is de zaak niet vooruit te branden. Geeft niks want met hoge koorts werken je hersens ook niet dus dat komt mooi uit.
Al met al heeft het de belastingbetaler weer de nodige stuivers gekost. Ondertussen moet ik denken aan een uitspraak van een huisarts die wij jaren geleden hadden. Die zei altijd:
“Werk is werk en thuis is thuis en die twee moet je goed gescheiden houden.”
Wijze woorden.
Mocht het toch nog gaan regenen dan kun je je altijd nog vermaken en/of opwinden over de enige log die er nog staat bij What She Said en de link naar het artikel in die log.
Natuurlijk zijn alle bloggers uit op aandacht en publiciteit en zijn wij allen mensen die niks beters te doen hebben, uren achter de computer zitten en geen echte mensen ontmoeten.
Dat laatste zal velen van ons in lachen doen uitbarsten want bloggers, twitteraars, forumbezoekers en mailgroepleden ontmoeten elkaar heel vaak IRL en bouwen dan echte vriendschappen op. Soms is die vriendschap er al voor je elkaar ontmoet.
Zo heb ik adressen in Portugal, Zweden, Oostenrijk, Frankrijk en Amerika waar ik zonder aankondiging met mijn koffertje op de stoep kan belanden met het verzoek het logeerbed van zolder te halen in de zekerheid dat ik zeer welkom ben.
Het is onvermijdelijk dat je via deze manier van contacten leggen ook minder leuke ervaringen opdoet. Zo heeft What She Said haar blog leeggehaald en haar internetleven gewist maar heeft een meelezende roddelflapdrol haar geschiedenis elders gepubliceerd en zelfs op papier uitgegeven. En zo ligt haar hele geestelijke inboedel op straat en is niet meer te deleten. Ongevraagd en ongewild en zeker zonder haar toestemming.
Omdat ik een oudgediende ben op internet blog ik zelden of nooit over privé-aangelegenheden. Ik weet dat er heel veel niet-reagerende meelezers (de zogenaamde lurkers) zijn die mij persoonlijk kennen en altijd op zoek zijn naar een nieuwtje, achterklapje of roddeltje om dat met veel animo zo snel mogelijk door te beppen.
Want ongezonde nieuwsgierigheid en roddelen (“Ik dacht, ik zal het je maar even vertellen. Ik dacht, je zal het wel willen weten”) is voor sommigen nog altijd de enige manier om zelf volop in beeld te komen. En het grote gevaar van die doorbeppers is dat ze zich nooit afvragen of het wel waar is wat ze lezen. Het kan wel allemaal bij elkaar gejokt zijn en gaat vervolgens als waarheid de wereld in.
Op deze manier zijn we op weg naar een blogwereld waar alleen “volgers” die toestemming hebben kunnen meelezen. Net als vanaf nu op mijn Twitterpagina.
Better safe than sorry.
Krijg ik een ontvangstbevestiging in de bus van het CVOM Unit Mulder met betrekking tot het beroepschrift (zie post hieronder) en daarin staat het volgende: De CVOM streeft ernaar een beslissing op uw beroepschrift te nemen binnen de wettelijke termijn van zestien weken. Indien deze termijn onverhoopt niet wordt gehaald, biedt de Algemene wet bestuursrecht ons de mogelijkheid de beslistermijn met acht weken te verlengen.
Volgens mijn bescheiden mening zijn hier twee mogelijkheden:
1. Het CVOM Unit Mulder heeft zoveel vacatures dat van werkloosheid in Nederland geen sprake kan zijn.
2. Bij het CVOM Unit Mulder moet nodig eens de bezem door de gang van zaken.
Het maakt me ook erg nieuwsgierig. Wat doet men allemaal met zo’n beroepschrift? Eerst de enveloppe openmaken natuurlijk. En dan lezen. Vervolgens naar de juiste afdeling sturen. Die lezen het ook nog een keer. En dan? Het krijgt waarschijnlijk een nummer (stempel of handgeschreven?). Gaat het in een bakje of in een la? Wie gaat wanneer de uiteindelijke beslissing nemen en waarom duurt dat zoveel weken?
Gierend nieuwsgierig naar de gang van zaken kan ik hiervan worden. Moet toch een geweldig onderwerp voor een nieuw TV programma zijn. Een presentator/trice die zo’n brief volgt en uitzoekt waarom dat zo lang moet duren. Wel bij de VPRO graag.
Afijn, het was niet bepaald mijn ambtenarendag. Ik ben namelijk in het bezit van een geldig paspoort. Toch wil ik graag mijn verlopen identiteitskaart vernieuwen want dat is een stuk handiger in de portemonnee.
Op naar het Gemeentehuis. Aldaar aangekomen deelt de aanwezige ambtenaar mij mee dat ik mijn paspoort moet overleggen om een identiteitskaart te kunnen aanvragen. Pardon??? En als ik nou geen paspoort heb? Tja, dan hoeft het natuurlijk niet.
De reden van het te overleggen paspoort is dat de man wil zien of het nog wel in mijn bezit is. Ik leg hem uit dat ik de volgende keer ook (met paspoort in de hand) een identiteitskaart kan aanvragen en dan het paspoort daarna kan kwijtraken.
Dat is dan mijn eigen verantwoording, legt hij uit. Hij heeft dan zijn plicht gedaan.
Er is nog veel te doen in Nederland.
Valt er een reklameblaadje van de TNT-post in de bus en mijn oog valt op een pagina over de Nationale Apotheek. Even kijken op internet wat dat is. Een Apotheek waar je online je medicijnen kunt bestellen en een vriendje van TNT-post. Nu kun je op het hele internet medicijnen bestellen dus dat is niks nieuws. Wat voor mij wel nieuw is, is het feit dat het hier om een legale zaak gaat (goedgekeurd door de Inspectie voor de Gezondheidszorg).
Het bestellen van medicijnen wordt bij deze internet apotheek gekoppeld aan geld sparen. Rare combinatie. Hoe meer medicijnen je afneemt hoe hoger je spaartegoed. Ze leveren niet alles en voor sommige medicijnen zul je dus naar de apotheek om de hoek moeten. Die kunnen je dan wellicht niet meer bijtijds waarschuwen als je medicijnen niet met elkaar door één slokdarm kunnen want ze weten niet wat je allemaal via internet hebt laten komen.
Ach, zo’n vaart zal het niet lopen toch? Ja, zo’n vaart kan het zeker wel lopen en dan kun je toch maar beter een blokje om lopen (gezond!) naar de echte apotheek die een echt advies geeft waar je wat aan hebt.
Kijk bijvoorbeeld eens naar het medicijn op het plaatje. Overal te koop op internet maar dat moet je lekker zelf weten. Via de echte apotheek is het niet meer verkrijgbaar want het middel werd een aantal maanden geleden van de markt gehaald en dat was niet voor niks.
Bij de Nationale Apotheek staat het nog altijd op de website. Geen enkel probleem blijkbaar.
Kijk, dat bedoel ik nou. Zal vast een kleine vergissing zijn. Een vergissing die ik na één minuutje speuren op de website tegenkom. Een vergissing die niet door de beugel kan want het slachtoffer van zo’n fout is altijd alleen de consument. Gelukkig kunnen zijn of haar nabestaanden dan wel putten uit het opgebouwde spaartegoed. Dat is een hele troost.
Misschien ligt er wel geld op je te wachten bij het Ministerie van Financiën. Want er ligt veel geld te wachten op mensen die er nooit om komen vragen. Op dit moment zo’n 22,5 miljoen euro. Mocht daar poen van jou bij zijn dan moet je aktie ondernemen. Doe je dat niet dan vervalt het geld, na 20 jaar, aan de staat.
Afijn, het wordt allemaal uitgelegd op deze pagina van het Ministerie van Financiën. Via het zoekformulier aan de linkerkant kun je kijken of je naam in de database voorkomt. Iedere drie maanden is er een update dus wel even in de agenda noteren.
Puur uit nieuwsgierigheid type ik bekende namen in. Namen waarvan je zeker weet dat ze op zullen duiken. De Vries of Jansen enzo. Veelal gaat het om kleine bedragen maar soms popt er ineens een behoorlijk bedrag aan eurootjes op. En dan ben ik toch zo nieuwsgierig waarom mensen onvindbaar blijken als er een dikke erfenis ligt te wachten.
En waarom zijn er eigenlijk zoveel mensen onvindbaar? Lijkt me onwaarschijnlijk. Kwestie van goed zoeken toch? Of geven notarissen en advocaten het misschien wel erg snel op? De telefoon wordt niet opgenomen dus pletteren we het bedrag in de consignatiekas van MinFin.
Waar blijft de TV producent die hier een leuk programma uitsleept? Mijn fantasie slaat op hol bij het zien van al die zaken en bedragen.
Nee, mijn naam komt er helaas niet in voor. Maar over drie maanden weer een kans!
Een mens kan wat afpiekeren. Mijn snappertje draait soms helemaal dol. Want waarom mag je als 20-jarige niet comazuipen maar wel aan flarden gereten worden in een verwegland? Geen idee.
Het leven speelt zich dezer dagen dicht bij huis af. Onze wereld is even wat kleiner dan normaal en de buitenwereld moet even wachten.
We zijn druk met af en toe de helpende hand uit te steken naar de oude man die er nog aan moet wennen om alleen te zijn en voor zichzelf te zorgen.
Nog geen 14 dagen na het overlijden van de liefde van zijn leven kwam hij laat in de middag tot de ontdekking dat er geen brood en beleg in huis was. Nog even snel naar de supermarkt om de hoek. Op de terugweg wordt hij overvallen door twee jonge jongens.
Mes op zijn keel en met geweld tegen de grond gewerkt. Zijn boodschappentas weg en zijn handen kapot. Gelukkig zat er in die tas alleen dat brood en beleg. De schrik is groot. De politie toont zich van haar beste kant en blijft ’s avonds lang bij hem.
Een week later (we zijn inmiddels drie weken na het overlijden) volgt weer een piekertje. De huisarts komt op bezoek en wil weten hoe het is.
“Gaat het alweer een beetje?” Nee, het gaat niet en de oude man zegt dat hij nog steeds zo moet huilen en nergens zin in heeft. Maar let op! Daar heeft de huisarts een briljante oplossing voor.
Hij schrijft een recept uit voor antidepressiva. Wat zal de oude man daar van opknappen! Deze man die in zijn 84 jaar nog geen depressief moment heeft gehad en een levensgenieter is krijgt antidepressiva. Gelukkig is hij zeer bij de tijd en het recept gaat in de prullenbak.
Blijkbaar moet je tegenwoordig drie weken na een groot verlies alweer lachen en vrolijk zijn. Voor rouw is geen tijd meer.
Daar zullen die ouders van die soldaat vast anders over denken.
Het lijkt me zinvol dat alle webloggers de logjes van CiNNeR omtrent de auteursrechtenkwestie lezen.
Begin hier en dan steeds even de vervolgen lezen.
Ik wil er ook nog even mijn eigen mening over kwijt. Dat je als broodschrijver aan je teksten wilt verdienen is prima. Dat je echter achter webloggers aangaat die een tekst (uit de krant!) met bronvermelding gebruiken in hun logjes is te zielig voor woorden. Betreft het plagiaat dan is het iets anders. Je mag natuurlijk niet net doen of een tekst van jou is maar als je netjes laat weten waar je de tekst gevonden hebt dan is het, lijkt mij, toch een andere zaak. Je mag dus mensen niet citeren zonder toestemming en vooral zonder betaling (want het gaat hier om geld.) Zeker niet als je gewoon een weblogger bent. Ben je nou een groot dagblad of tijdschrift of het NOS-journaal dan zal het vast een heeeeeeeel ander verhaal zijn.
Vervolgens neemt een freelance broodschrijver dan een bedrijf in de arm dat (tegen betaling) de hele dag internet af zit te speuren en met een wet uit 1912 gaat lopen zwaaien en particuliere webloggers pegels uit de zak gaat kloppen. Grote jongens hoor.
Je zou toch verwachten dat je dan eerst even vriendelijk contact opneemt om te zeggen dat het desbetreffende stukje verwijderd moet worden. Maar nee, gelijk een rekening in de bus. We zullen ze weleens even leren die jongens en meisjes webloggers.
En dat met een wet uit een tijd waarin je bij het noemen van de mogelijkheid tot uitvinden van computers en internet in een dwangbuis was gehesen om er voorlopig niet meer uit te komen.
Auteursrechten beschermen? Prima. Maar op deze manier? Schaamteloos. En zielig. Vooral heel zielig.
Er bekruipt mij toch een raar gevoel bij het verhaal van CiNNeR. En wel het gevoel dat dit soort bedrijfjes geld uit de zak klopt van mensen door ze te intimideren en door van het standpunt uit te gaan dat ze zich toch niet zullen en kunnen verdedigen.
Want wie gaat er om zo’n bedrag naar de rechter? Dat kun je je niet veroorloven. En daar komt dan de aap uit de mouw. Want dan betaal je maar om overal vanaf te zijn. Dan neem je het zekere voor het onzekere omdat je niet anders kunt.
Zou ik misschien ook wel doen. Maar het voelt niet goed. Het zit me niet lekker. Het zit me helemaal niet lekker.
Radar? Kassa? De politiek? Juridisch advies?
Cornette piekert er nog even over door.
p.s. Kan ik nu ook een rekening sturen aan webloggers/kranten/tijdschriften die Cornette citeren?
p.s. 2. Maar al die freelance broodschrijvers speuren wel het internet af om hun prutblaadjes vol te kunnen plempen met verhalen die ze op weblogs tegenkomen (met bronvermelding) en wat krijg je dan als weblogger die zo’n verhaal dus geschreven heeft?
Niks, nul komma niks. Ik kan daar over meepraten !
Eigenlijk heb ik nergens meer zin in. De pre-vakantieblues noem ik het. Gelukkig lukt het me nog om even weg te zakken in een boek. En natuurlijk speel ik uren met mijn nieuwe Nintendo DS Light (roze) met alle gekregen extraatjes (ook roze) en Super Mario Bros. Maar ineens zit ik vast in Wereld 3 en weet met geen mogelijkheid langs die klimhekken te komen. In de eerste week moest ik al googelen of er ergens een verklapper stond omtrent het passeren van de Big Boss aan het einde van de eerste Wereld. Gelukkig gevonden.
Nu moet ik weer zoeken of er ergens een zevenjarige verklapt hoe ik die hekken kan beklimmen zonder er iedere keer af te donderen. Levens genoeg. Je gaat gewoon iedere keer terug naar de eerste Wereld en speelt het eerste level. Dat doe ik inmiddels met mijn ogen dicht. In dat eerste level moet je natuurlijk niet die reuzepaddenstoel aanklikken. Gewoon links laten liggen. Je haalt een Fire-Mario op en aan het einde wacht je rustig tot de klok op twee gelijke cijfers staat alvorens je in de vlaggemast springt. Bij sommige cijfers krijg je een Rode Paddenstoel en kun je je mandje vullen met een leuk extraatje en bij andere cijfers krijg je een groene paddenstoel en kun je extra levens verdienen. Dus op een rustige ochtend als mijn hersens nog niet wakker zijn speel ik zo’n 75 levens bij elkaar en ga daarna weer terug naar die stomme hekken.
Die krabben met die bommen waren trouwens ook niet mals. Nu is zwemmen nooit mijn sterkste punt geweest en ook als Super Mario ben ik er geen ster in.
Het hele spel doet me erg denken aan onze militaire missie in Papaverland. Je staat er helemaal alleen voor. Er is sprake van verlies van levens. Halverwege kom je een boze draak tegen en als je die verslagen hebt wacht er aan nog grotere boze draak aan het einde. Heb je die om zeep geholpen dan opent zich een nieuwe wereld en ziet alles er ineens anders uit maar ook de nieuwe wereld zit weer vol met griezels. Steeds als je denkt gewonnen te hebben is er weer een nieuwe wereld en begint de strijd opnieuw.
Zo kun je nog jaren doorgaan. Dat is ook het geval met onze missie in Papaverland. Als de grote jongens en meisjes die daar willen blijven eerlijk zijn moeten ze ons wel vertellen dat we nog zeker zo’n 20 to 30 jaar nodig hebben om dit spel tot een goed einde te brengen. We kunnen dat niet alleen maar hebben veel hulp nodig. En helemaal aan het einde blijkt dan dat we op een andere plek weer opnieuw moeten beginnen omdat de griezels zich elders verstopt hebben.
Net als de echte Super Mario een volledig zinloze bezigheid. Niets anders dan tijdverdrijf.
Jammer is alleen dat je in het echt niet steeds nieuwe levens kunt verdienen.
Die ben je kwijt en die komen nooit meer terug.
Soms kun je weleens een piekertje hebben. Ik heb een piekertje over dood. Dood gaan we allemaal. Dat is het punt niet. Het piekertje zit hem in het feit dat doodmaken niet mag. Althans, volgens de 10 geboden. Gij zult niet doodslaan staat er in de Bijbel. Dus als je niks met de Bijbel hebt dan is het zo’n punt niet. Dan mag het wel. Onze Minister van Defensie is een zeer bijbelvast man. Hij leest er vast elke dag in. Zou hij nu van mening zijn dat doodslaan niet mag (want dat staat er letterlijk) maar dat doodschieten dus geen probleem is? Zoiets moet het wel zijn want hoe kun je anders met deze levensovertuiging een goed Minister van Defensie zijn.
Dat is een piekertje.
Heb ik nog een piekertje. Gaat ook over dood. Of over leven. Het is maar hoe je het bekijkt.
Stamcelonderzoek is doodslaan. Dat zeggen veel bijbelgetrouwen (waaronder ook onze Minister van Defensie en zijn club). Eén daarvan is ook George Dubbeljoe Bush. Voorwaar niet de minste en omdat hij niet de minste is kan er helaas geen geld vrijgemaakt worden voor stamcelonderzoek. Dat is namelijk moord en daar is hij erg op tegen. Nadat je uitgelachen bent en een spuugbakje gepakt hebt kun je het hem zelf even horen zeggen. Stamcelonderzoek is moord. Het is het vernietigen van menselijk leven en alle leven is heilig. Dat zegt hij allemaal. Waarom dat wel geldt voor een embryo van een paar dagen oud maar niet voor iemand die in een dodencel zit is mij een raadsel. Piekertje.
Misschien komt dat omdat iemand van deze wereld afspuiten met een giftig middel uit een injectienaald geen doodslaan is. En dan mag het blijkbaar weer wel. Zelfs als uit onderzoek gebleken is dat 1 op de 4 onschuldig was. Er zijn staten waar de doodstraf verboden is. En er zijn ook staten waar ze wel stamcelonderzoek willen toestaan. Die stouters gaan dus helemaal tegen hun leider in. Ook de EU denkt erover om geld vrij te maken voor stamcelonderzoek. Onze Gristelijke partijen zijn daar tegen maar zullen een JA van de EU moeten accepteren.
Een mens kan heel wat piekertjes hebben op die ene mooie zomerdag.
Laatste piekertje van vandaag. Hoe gaat het eigenlijk met Michael J. Fox?
Kijk zelf maar:
Het is zo simpel als wat maar voor de onwetenden onder de lezers leg ik het even uit:
Opschrijven?
Alles. Dagboeken, weblogs, eetboekjes, gedichten, boekjes met “ooit nog zien, horen en lezen”.
Maar wat we uitgeleend hebben? Staat dat ergens? Neen, driewerf neen.
Logica en volgorde in huis?
De linnenkast? Mijn kant is een rommeltje en wat er ’s morgens spontaan uitvalt trek ik aan. De kant van De Man is redelijk behapbaar. Die kan nog kiezen wat hij aantrekt.
De voorraadkast? Alleen ik weet wat waar staat. Er zit een systeem in maar vraag me niet om dat uit te leggen.
De boekenkasten? Alles staat op de plek waar het moet staan. Boven en beneden. Vraag naar een boek en binnen één minuut pluk ik het uit de kast.
De populaire CD’s? Zie boeken.
De klassieke CD’s? Zie boeken.
En nu zijn we een klassieke CD kwijt. Niet zomaar een CD. Niet een kopietje van een kopietje en daar een kopietje van. Neen, driewerf neen. Zie de foto hierboven en huiver. Een dubbel doosje met daarin 3 CD’s. Zelf fout opgeborgen? We hebben het hele huis al zowat ondersteboven gehaald. Niks en nog eens niks.
Uitgeleend? Misschien. Maar aan wie dan? Wanneer dan? Waarom dan?
Voornemen?
Er komt een nieuw boekje in huis. Daarin schrijven we alle uitgeleende boeken, CD’s, DVD’s en andere spullen op.
Datum, aan wie en misschien ook wel het waarom.
Maar deze is zoek. Verzoek dus.
Trek allen de kasten en laden open en kijk !!!!
Het gemis is groot.
Zoek vrienden, bekenden, familie, collega’s, buren en ander gespuis.
Zoek !
[audio:beethoven.mp3]
Update:
En zoeken deden ze. Met resultaat ! Beethoven is weer thuis.
Recent Comments