Cornette’s wereld

Wat een geluk dat de televisie veel winterprogramma’s alsnog op de buis plettert. Want wat je in de winter mist (en wij missen veel) kun je alsnog zien. Zo vielen wij gisteravond in het programma “Niet eten maar daten” ofzoiets. Een vrouw kookt niet zelf voor 5 mannen en steeds moet er eentje naar de snackbar. De vrouw in kwestie zei om de twee woorden “Okééééé!!” en dat beviel de mannen blijkbaar wel. Aan het einde is er nog eentje over en die mag kiezen tussen een geldbedrag houden of sex tegen betaling van dat geldbedrag. Zo ongeveer ging het.
Een heerlijkheid zo’n programma! Je doet meer mensenkennis op dan tijdens een studie psychologie. Uiteraard koos de Okééééé-vrouw de foutste man. Wij hadden haar indringend gewaarschuwd doch blijkbaar komt dat niet over als je voor de buis zit. Je zou van de techniek van vandaag toch iets anders verwachten. We konden niet eens Neeeeeeeeee Sms-sen naar een duur nummer. Grote fout.
De winter belooft dikke pret te worden want we krijgen ook iets met de titel “Miljonairtje trouwen” of iets dergelijks en in de jury zit de jongste zus van Marco Borsato. Althans, zo ziet ze er uit. In het voorstukje zie je haar snikkend uitroepen: “Ik zeg doooooor!” Die tranen verbazen mij niks want ik denk dat ze net aan haar verborgen delen heeft zitten krabbelen en als ik dat doe met zulke nagels springen ook de tranen in mijn ogen. En niet van plezier.
Kortom, laat het nieuwe televisieseizoen maar beginnen. Straks even 5 kilo borrelnootjes halen (om mee te gooien) en met een gele stift de gids door om alle okééééé-TV programma’s aan te strepen.
Je moet er niet aan denken dat je er eentje mist.

Ja wat denken jullie nou. Dat ik de hele dag uit verveling een vel plastic bubbeltjesfolie kapot zit te knappen op de bank? Neen, driewerf neen. Excuses voor het feit dat ik even niet op bezoek geweest ben. Ik kom snel weer langs. Neen, Cornette en De Man zitten te wachten op een uiterst belangrijk telefoontje of mailtje. Spanning suist als bolbliksem door het huis hier. In de komende week zullen wij horen of we op maandag 17 december aanwezig mogen zijn bij Miljoenenjacht! Vanaf het moment dat de uitnodiging in de bus viel en wij onze persoonlijke code geactiveerd hebben is de spanning te snijden. Onze pas voor de garage was al bijgesloten. Die hebben wij niet nodig maar dat kan Linda niet weten.
Natuurlijk zijn we direct druk aan het oefenen geslagen. Alle koffers staan in de woonkamer. We hadden er maar twee dus voor de andere vierentwintig heb ik lege dozen gehaald bij de supermarkt en stickers gemaakt met “koffer 1, koffer 2, etc.etc.” De woonkamer is nu een beetje vol maar het is voor een goed doel. Aangezien wij dit spel normaal gesproken uitsluitend volgen onder invloed van alcohol en zoveel luiddruchtig advies leveren aan de kandidaten dat we eigenlijk niet weten wie wat wint en waarom, moeten wij dus oefenen.
“Ik ga daar niet staan!” roept De Man “Jij doet die koffertjes. Mij niet gezien!” Dus zodoende verstopt hij nu een aantal keren per dag briefjes met bedragen in de koffers en kofferdozen en ik kies er eentje uit.
Mijn fout is dat ik dan steeds die uitgekozen koffer openmaak en denk dat ik het bedrag gewonnen heb dat daarin zit. Maar zo werkt het blijkbaar niet. “Fout!” roept De Man dan “Wij gaan spelen om die koffer.” Ik zie daar het nut niet van in want ik heb die koffer al. Hij is van mij en ik maak hem open. Maar nee, ik moet de andere koffers gaan openmaken en wat daarin zit win ik NIET. Tot zover snap ik het inmiddels. Alleen als De Man De Bank gaat spelen raak ik weer in de war. Iedere keer als hij zegt dat ik 59.487 euro van hem krijg roep ik blij JAAAA! en denk dan dat het spel afgelopen is en dat wij een drieliterpak huiswijn (hangend aan het kraantje) gaan leegdrinken om mijn winst te vieren. Maar nee, ondanks het prachtige aanbod moet ik toch nog meer koffertjes gaan openmaken. “Dan hadden we in eerste instantie die briefjes er ook niet in hoeven stoppen” probeer ik nog “want we halen ze er nu weer uit.”
“Weet je wat” zegt De Man “Linda mag het je uitleggen. Dat wordt vast een geweldige uitzending waar ze nog lang aan terug zal denken.” Terwijl hij dat zegt zie ik een ondeugende blik in zijn ogen. Hier zit iets achter. Dit is niet goed. We gaan dus gewoon door met oefenen.
We hebben nog bijna twee weken. Dat moet lukken!

Eerlijk zijn. Ik moet eerlijk zijn. Ik had al een hekel aan hem. Arrogante bal dattie is. Eng mannetje. Zo eentje waar je heel fout kippenvel van krijgt als hij in een café zich op de barkruk naast je hijst. Zo eentje die de hele avond over zichzelf praat en daar ook nog met plezier naar luistert. Zo eentje die eigenlijk een beetje ruikt naar wasgoed dat heel lang in de wasmachine heeft gezeten.
Maar sinds afgelopen zondag komt het ook nooit meer goed tussen Dhr. Smeets en Cornette. Want afgelopen zondag was hij op de radio. En wat zei de meneer van de foto hierboven? Kijk eerst nog eens even goed naar de foto.
Hij zei over de onvolprezen zangeres Melissa Etheridge: “Ze heeft dan wel een dikke kont, maar ze zingt best leuk.” Zonder blikken of blozen kwam het zijn bek uit.

Voor Mart Smeets vandaag een contactadvertentie die hij in de toekomst vast nog wel zal kunnen gebruiken.
Geschreven door de dichter Jan J. Pieterse met een kleine aanpassing van Cornette.

Jij: blond, bruin, string, topless.
Strand, zee, zon, een hete dag.
Je keek langdurig naar me.

Ik: wollen wanten, gebreide muts
en een XXXXL T-shirt van de Riagg.

Dat noemen ze nou Het Grote Lijsttrekkersdebat. Zelden zo’n gemiste kans gezien. Oké, het was leuk om JeePeeBee te zien lachen als een boer met kiespijn. Zonder zijn uit het hoofd geleerde lesje is hij nergens. Maar als ik nou een Lijsttrekkersdebat mocht organiseren dan smeet ik ALLE lijsttrekkers in lange rij en liet ze een avond lang ondervragen door scherpe en goedgebekte personen. Zie je het voor je? Zo’n programma als indertijd De Achterkant van het Gelijk (met Marcel van Dam, spuug, spuug). De lijsttrekkers aan een half ronde tafel en dan een hele lange avond ondervragen.
Achtereenvolgens zouden de volgende personen ieder tien minuutjes krijgen om hun vragen af te vuren aan een persoon naar keuze:
Hans Teeuwen
Youp van ‘t Hek
Ciska Dresselhuys
Harmke Pijpers
Harm Edens
Marc-Marie Huijbregts
Raoul Heertje
Freek de Jonge
Paul de Leeuw
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Vervolgens ook nog wat onbekende maar zeer scherpgepende webloggers ertussen:
Radar
Rob
Cornette
Jan H.
Afijn. Moet ik ze allemaal noemen? Dach ‘t nie.

Kijk. Dan heb je een TV-avond van formaat. Wat doen ze in plaats daarvan? Laten ze die mafkezen los op elkaar ! Met aan het hoofd een ergens opgediepte Karel van de Graaf. Jaaaaa, die had niks anders te doen.
Ik vraag me af wat er toch aan de hand is met journalistiek Nederland. Het is al net als met die Matthijs van Nieuwkerk en Giel Beelen afgelopen week. In plaats van dat ze zo’n mislukte opblaaspop aan zijn stropdas over tafel trekken en vragen: “Wie bent u en wat doet u in het lichaam van onze premier?” Niks daarvan. In deze verkiezingen zijn journalistiek Nederland en de publieke omroepen de allergrootste verliezers.
En het is toch zo simpel.
Had dan even gebeld of gemaild.

To cartoon or not to cartoon. That is the question.

Vanavond is het zover ! Eindelijk gaan die 4,2 miljoen dominosteentjes om. Eerst natuurlijk even een kleine herdenkingsbijeenkomst voor de Mus maar daarna kan het feest ook losbarsten. Waar een klein land groot in kan zijn. Wat een trots en wat een prestatie. Daar kun je mee de grens over, dat is zo klaar als een klontje. En morgen, morgen wordt ook zo gezellig. Met z’n allen 4,2 miljoen dominosteentjes weer terug doen in hun doosjes. Kleur bij kleur, dat spreekt vanzelf. Gaan we vervolgens weer sparen voor een paar doosjes erbij en volgend jaar doen we er misschien wel
5 miljoen ! Er zijn inmiddels een aantal onverlaten gesignaleerd die proberen om die 4,2 miljoen steentjes voortijdig om te pletteren. Sabotage ! Sabotage ! Die mus was misschien wel een goed getrainde domino-terrorist. Volgend jaar moeten we dat toch anders aanpakken. Die hele hal luchtdicht afsluiten en niemand erin of eruit. Dat is een idee ! Nog een paar uurtjes en het spektakel kan beginnen. De biertap staat klaar en de zoutjes kunnen vast in bakjes. De zenuwen gieren ons door de keel en als het laatste steentje gevallen is kunnen we eindelijk een hapje gaan eten. En wat eten we dan? Dominos natuurlijk.

Gisteren alle ramen maar eens goed nagekeken op “projectielen”. Je kunt niet weten nietwaar? Sinds ik de witte vertrokken gezichten van onze Minister President en zijn collega’s op TV heb gezien nemen wij het zekere voor het onzekere. Want er is uit onderzoek weliswaar gebleken dat het “projectiel” geen kogel is geweest maar onze grote leiders spreken dat vooralsnog niet tegen. Wel de boel op tilt zetten maar vervolgens net doen alsof je heel druk bent met andere dingen en er niet meer op terugkomen. Dus blijven wij als volk ongerust en bibberend achter en vandaar dat wij toch maar onze eigen ramen ook goed onderzocht hebben. Nou, zat “projectielen” gevonden hoor. De één was echter een vogelpoepje en de anderen opgedroogde regendruppels. Hier en daar nog een doodgemepte mug maar die zaten aan de binnenkant en derhalve door onszelf veroorzaakt dus dat telt niet. Nee, die projectielen aan de buitenkant, dat zijn de gevaarlijke. Iedere zes weken hebben wij enorme projectielen aan de buitenkant van ons huis. Zij hebben de vorm van een grote man op een ladder met een emmer en een wisser. Levensgevaarlijk lijkt mij dat en ik ruk dan ook gelijk mijn kogelvrije vest uit de kast. Zo’n man aan de buitenkant van de ramen zou in Den Haag waarschijnlijk reden zijn om het hele leger aan te laten rukken. Pas als onze MP en zijn medebibberaars zeggen dat het weer veilig is dan slapen wij weer rustig. Helaas dat doen ze niet en ze hullen zich in stilzwijgen na hun opgeklopte oproerkraaierij. Een mens kan straks helemaal nergens meer heen. Die panter op de Veluwe hebben ze ook al nooit kunnen vangen dus daar durven we ook al niet meer te wandelen. Dat dier is inmiddels natuurlijk naar de steden getrokken om in onze achtertuinen te lurken. Je durft met goed fatsoen geen onkruid meer te wieden. Wat onze Minister President wel heeft gezegd is dat er een “cultuurverandering” moet komen in Den Haag en voor het eerst in lange, lange tijd ben ik het eindelijk ook eens een keertje met hem eens.

We moeten maar eens uit de kast komen want je kunt er toch niet altijd in blijven zitten. Dus daar komtie. Zo af en toe zappen wij langs Barend & Van Dorp & Mulder. Ja, echt waar. Nooit lang natuurlijk en vanzelfsprekend alleen met een glaasje op. Zo ook gisteravond weer en wie zien wij daar? Gerrit Zalm. Nekharen gingen overeind en de spanning steeg. Omdat wij in bed TV kijken hadden we nog even het plan om een leuke voorstelling te geven terwijl Gerrit in de camera blikte maar dan moet je toch wel heel erg veel oesters gegeten hebben om dat dan nog voor elkaar te krijgen. Als alternatief besloten wij aandachtig te luisteren naar de ongetwijfeld zeer kritische opmerkingen en vragen die drie doorgewinterde TV-makers op onze Gerrit zouden afvuren. Want Gerrit zat vreselijk optimistisch te wezen over de economische toekomst van dit land en het moet dan wel heel erg verleidelijk zijn om vragen te stellen als: “Waarom hadden wij in dit land vorig jaar 6 voedselbanken en zijn dat er nu meer dan 20?” “Hoe komt het dat inmiddels meer dan 6.000 mensen afhankelijk zijn van die voedselbanken?” “U schrijft in uw weblog vrijwel dagelijks over uit eten gaan, zowel lunch als diner. Hoeveel mensen in Nederland zijn er die nooit uit eten gaan omdat ze dat niet kunnen betalen?” “Hoe komt het dat u het antwoord op die vraag niet weet?” “Eet u weleens iets waarvan de Uiterste Verkoop Datum verstreken is?”
Maar kritische vragen komen bij de drie uitgedroogde abrikozenkoppen journalisten niet boven drijven. Dat je GZ aan je tafel hebt en dan niet verder komt dan een beetje jongens-onder-elkaar giechelen. Wat een misser. TV kijken in bed kan heel slecht zijn voor je nachtrust. Niet doen dus.