Over een week krijgen we de sleutel van het nieuwe huis. Vorige week hadden we een “vooroplevering”. Dat was lachen want er was nog veel niet in orde en het zal ons toch verbijsteren als dat volgende week wel het geval is.
Voordeel van het nieuwe huis is o.a. dat we een afgesloten garage hebben die uitsluitend toegankelijk is voor bewoners. En aangezien wij zo’n 2.500 kilometer (geen typefout) per jaar rijden is dat geen overbodige luxe want het kreng staat voornamelijk stilletjes te suffen in een hoek. Een weekje geleden kregen wij een belletje van VB (Vriendin-buurvrouw) die geconstateerd had dat er een nummerplaat van onze auto gerukt was.
Nu is De Man niet echt een automan (om het zachtjes te zeggen) en toen ik hem telefoneerde om deze wandaad te melden zei hij: “Wat eten we vanavond?” Inmiddels is er aangifte gedaan en zit er een nieuw bord op. En vanaf volgende week zetten we de auto vast in de nieuwe garage aangezien die, net als het nieuwe huis, tweehonderd meter verderop is.
En dan gaan we op ons gemakje eens inpakken en van alles doen. Pas over een paar maandjes verhuizen want haast hebben we niet. Bovendien moet, volgens de man van het bouwbedrijf, het huis eerst schoongemaakt worden.
Zij maken het ook schoon voor de oplevering maar, zoals hij zei, “nooit zo goed als moeder de vrouw”. Dus nu hoop ik maar dat hij Moeder de Vrouw meeneemt naar de oplevering. Die kunnen we goed gebruiken!
Geen sprake van dat er zo’n boom in huis komt. Laat maar lekker in het bos staan. En met de aanstaande verhuizing smijt ik gelijk alle nog aanwezige kerstspullen weg.
Ik wil nog weleens een kaarsje aansteken. Of een snoer lichtjes langs de boekenkast hangen want een heleboel van die kleine lichtjes zijn oergezellig. Maar dat is het dan ook helemaal.
Dit jaar is het erg vroeg kerst in ons dorp. Want kerst begint hier de eerste woensdag na Sinterklaas en die ouwe zooit dit jaar op zondag weer terug naar Spanje dus is het gelijk drie dagen later kerst.
En dat blijft zo tot na de echte kerstdagen. Genieten dus want alhoewel kerstversiering mij gestolen kan worden ben ik wel helemaal gek op kerstmuziek.
Dit jaar ga ik mijzelf verwennen en ik mag vanaf vandaag al kerstmuziek op mijn iPod zetten en al luisterend in kookboeken bladeren.
We maken er een heerlijke lange kerst van.
Als je de geleerden van Life After The Oil Crash mag geloven dan gaan we met z’n allen naar de klote. Niks meer aan te doen. Zorgen voor voldoende drank in huis is mijn advies. Gelukkig is de redding nabij en dat is wel weer een goed gevoel.
Want op 14 oktober 2008 komt mijn droomman (Buzz Lightyear) naar de aarde. Als ik het goed begrijp gaat hij met zijn ruimtevaartuig boven de Amerikaanse staat Alabama hangen. Kleine moeite om daarna ook even bij mij langs te komen.
Het was me het weekje wel. En het is nog niet voorbij. Want stel je nou toch voor dat Sarah Palin echt aan de macht komt. Ook dan moet je voldoende drank in huis hebben. En ze zijn er echt gek genoeg voor. Na acht jaar Bush verbaas ik mij nergens meer over. Spannende tijden zijn het zeker en het nieuws gaat tenminste weer ergens over.
Misschien is het de hoogste tijd voor een Nieuwe Wereldleider alhoewel die op zijn website erg weinig bijzonders te melden heeft.
Nee, doe dan toch maar een rondje in het ruimteschip van Buzz. Maar eerst even Open Huis morgen. De boel is aan kant (bijna) en we kunnen met een gerust hart van 11.00 tot 15.00 voor joker gaan zitten. Geeft niks want ik ga zo nog even langs de slijterij.
To infinity, and beyond!
Zaterdagmiddag om twee uur weet ik of ik een Daihatsu Materia gewonnen heb. Er zijn 15 kandidaten en één daarvan krijgt dit blik mee naar huis. Doe mij maar de troostprijs want De Man wil nog niet dood gevonden worden in zo’n auto. Nou wil hij dat in geen enkele auto dus dat heeft met die Daihatsu niks te maken. Om twee uur gewonnen is om kwart over twee verkocht. Dat is dan ook wel weer lekker. En ik mag toch niet thuisblijven zaterdag dus dat komt mooi uit. Want wat wil het geval? Aanstaande zaterdag komt Tommy Hezbolla nog een keertje een rondje matten. We gaan het gewoon nog een keer proberen. Hij is inmiddels acht maanden oud en zijn naam is gewijzigd van Tommy naar Tom-Tom en daarna naar Dom-Dom. Vreselijk lief maar niet echt een Einstein onder de katers. Deze keer treffen we voorzorgsmaatregelen. Eén van die maatregelen is het feit dat ik de deur uit moet. Schijnbaar breng ik mijn zenuwen over op die katten. Zal wel dus ik ga naar de trekking van de Daihatsu Materia.
Verder moest ik deze week ontzettend lachen om een mailtje van Vriend PdeB. Dat ging als volgt:
Momenteel ben ik niet op het werk, en ook morgen niet: dan ga ik een oude vriend helpen met alle door mijn favoriete firma ‘Kázema’ om zeep geholpen zenderindelingen te herstellen! Dat betreft er 4 bij hem, en bij mezelf ben ik nu bezig om de TV, 1 video en 2 DVD-apparaten recht te zetten, en wel in MIJN volgorde en niet die commerciële van ‘The Firm’. Immers: we hebben zo onze vaste lijstjes van oudsher en ik ben niet van plan omwille van broeder Mol en trawanten mijn geheugen op tilt te laten jagen!
Een compleet raadsel waarom dat nu (weer) helemaal op z’n kop moest: de smoezen van je-weet-wel-wie zijn te vaag voor woorden. En dan de gotspe dat je a raison van E. 22,50 – en E. 15,- voor elk volgend toestel – een monteur dit kan laten doen! ZIJ hebben toch de boel overhoop gegooid? Dan moeten zij dit ook maar ‘gratis’ doen bij de hulpbehoevenden: ze verdienen toch al genoeg aan ons allen. En dan te bedenken dat je daarvoor vroeger gewoon een ‘krediethark’ op je dak kon zetten!
Ook de aankondiging was weer reuze op tijd: 1,5 week vantevoren: leuk voor lui die een paar weken op vakantie waren…
Je zou er toch een weblog van gaan schrijven, grrrrrrr.
Maar wie het laatst lacht, lacht het best want ook bij ons zat geen zender meer op zijn plaats.
Vriend PdeB heb ik een gastschrijverschap aangeboden voor deze weblog. Want dit is een heel gewoon en normale email. Het kan echter veel erger en veel leuker. Weet ik zeker! En aangezien hij geen zin/tijd heeft in een eigen weblog en ik van mening ben dat zijn stukjes absoluut de wereld ingesmeten moeten worden zullen jullie hem in de toekomst tegenkomen bij Cornette.
Hoop ik.
Iedere dag worden we via de media geconfronteerd met een stortvloed aan ellende en narigheid. Het internet heeft ervoor gezorgd dat deze stroom van zwarte blubber bijna niet meer te ontwijken is. Maar internet brengt ook veel leuke dingen. Zo kun je via de website van Postcrossing ansichtkaarten sturen naar en ontvangen van totaal onbekenden over de hele wereld. Zinloos? Ach, is het niet heerlijk om weer eens gewoon te spelen met een emmertje, zand en water? Het lijkt wel of mensen steeds meer de behoefte krijgen om simpelweg een beetje aardig te zijn tegen mensen die ze niet kennen en ook eens iets aardigs terug te ontvangen. Dat maakt de wereld een stuk vriendelijker en kan juist die bijna normaal geworden narige nieuwsbronnen eens wat opzij schuiven.
Via Postcrossing kwam ik erachter dat er nog veel meer dan alleen ansichtkaarten verstuurd worden. Zo reizen op dit moment Hope and Hippity over de wereld. Zij zijn slechts een voorbeeld van vele andere zaken die je te gast kunt krijgen. Hope en Hippity hebben een klein notitieboekje in hun koffertje en daarin schrijven de gastouders wat ze allemaal meemaken in de paar dagen dat ze meedraaien in het gastgezin. Vervolgens gaan ze weer door naar het volgende adres en aan het eind van de rit zwaaien ze met hun boekje waarin al hun avonturen staan.
Totaal zinloos toch? Of is het misschien hartverwarmend dat volwassen mensen zich met hart en ziel in zo’n project storten en daar serieus aan meedoen. Een soort reach out and touch over de hele wereld. Je moet toch wel een keiharde zijn om hier niet minstens een glimlach van op je gezicht te krijgen.
Ik ga me ook maar eens opgeven als logeeradres. Maar eerst even twee ansichtkaarten schrijven.
Het is leuk spelen met Google Earth. Meeste mensen zoeken eerst hun eigen huis op en kijken naar plaatsen waar ze ooit geweest zijn. Leuk is ook om te proberen dieren te spotten. IJsberen enzo. Of lekker op safari in Afrika zonder ooit je stoel uit te komen. De Chinese Muur, steden waar je nooit van je leven een voet zult zetten, graancirkels of je vakantiebestemming. Bijzondere zaken hoef je niet allemaal zelf te ontdekken want er zijn (uiteraard) weblogs die dat voor je op het WWW zetten. Zoals ook naakte mensen. En waar zijn de meeste naakte mensen? In Den Haag blijkbaar. Je moet wel wat fantasie hebben om ze goed te kunnen zien maar dat mag de pret niet drukken. Leuk tijdverdrijf in ieder geval en interessant ook. Blijkbaar hebben wij in Nederland ook mensen die beroepshalve nauwlettend in de gaten houden wat je op Google Earth allemaal kunt zien. Ze houden het niet alleen in de gaten. Ze steken er ook een stokje voor. Ga eens op zoek naar Het Witte Huis of naar Kensington Palace en je kunt bijna in de keuken kijken. Maar in Nederland niet. Heus waar niet ! Ergens zit een overijverige ambtenaar te speuren naar plekken die niet gezien mogen worden. Zoals Huis ten Bosch bijvoorbeeld. Ik vraag me af hoe ze Google zo gek krijgen om die plek daadwerkelijk onbekijkelijk te maken. Maar het is gelukt. Bang landje Nederland. Bang voor wat? Bang voor niks. Bang om bloot gezien te worden in de tuin? Of bang om juist in de winter gespot te worden in een bontjas? Het lijkt mij hier geen zaak van veiligheid maar van privacy. Als het om veiligheid zou gaan dan zou je niet van heel dichtbij de Neeltje Jans kunnen zien of op Schiphol zowat in een vliegtuig kunnen stappen. Maar dan kan nu juist wel. Privacy dus. En aangezien wij geen van allen op Huis ten Bosch wonen is het misschien verstandig aan Google Earth te denken als je deze zomer op je eigen besloten dakterras eens lekker helemaal bruin wilt worden.
Jaaaa. Zit ik hier te webloggen aan de keukentafel op het oude afgestofte laptopje die middels een geheim wit doosje aangesloten is op het lichtnet en zodoende kontakt heeft met het grote netwerk boven. Glaasje wijn erbij, man aan het aanrecht (een aanrader dames), drie boeken, twee tijdschriften en een krant om te lezen, aaipot op de kop en af en toe een pijltje smijten in het nieuw opgehangen Dartbord. Geen wonder dat ik rond een uurtje of negen ’s avonds omdonder. Rond die tijd hoef je weinig meer te doen dan de deur op een kier te zetten en door de tocht val ik om. De slaap komt altijd binnen vijf minuten en is diep en vaak droomloos. Voordeel is dat ik rond een uurtje of vier/vijf in de ochtend tot grootse daden te bewegen ben. Tijdstip van in slaap vallen heeft daar overigens weinig mee te maken. Want ik ben dan wel geen avondmens maar de woorden: kroeg, uit eten, vrienden op bezoek, uitgaan en lol maken houden mij tot diep in de nacht vrolijk. Echter, ook dan is er de in mij wonende kabouter die rond een uurtje of vijf in alle kamers van mijn lijf het licht aanknipt. Eerst in het hoofd en vervolgens zakt hij af naar beneden om de rest van het ouder wordende kasteel tot leven te wekken. Ik geef daar niet aan toe. Neen, driewerf neen ! Ik blijf lekker liggen. Soms wel tot zes uur en in uiterzonderlijke gevallen zelfs tot zeven uur. Dat is pas uitslapen. De torenkamer van het kasteel wil echter niet meer meewerken en daar blijft het licht aan. Wereldproblemen worden opgelost, logjes worden geschreven, logo’s worden ontworpen en kabinetsformaties zijn een fluitje van een cent. De Man slaapt door dit alles rustig heen. Hij heeft zo’n kabouter niet en moet met grof geweld tot slapen gebracht worden om over het wakker worden maar helemaal niet te spreken. Soms gaat er een oog open als ik in het donker rond loop te scharrelen. “Sta je nu alweer op?” Voor het antwoord slaapt hij alweer. En ik denk aan die stille uurtjes die voor mij liggen. In het donker aan de keukentafel, kopje koffie, drie boeken, twee tijdschriften en een krant. En nu dan mijn lichtnetlaptopje erbij. Geluk? Geluk is soms niks meer dan een klein wit doosje in het stopkontakt.
Krijg je een brief van een bedrijf en daar klopt het teen en tander niet in. De brief roept wat vragen op. Wat doe je dan? Bellen. Nergens een telefoonnummer op de brief. Opzoeken dus. Nummer gevonden op de website. Duur 0900 nummer. Nou ja, duur. Na het intikken van de nummers klinkt een waarschuwende stem die zegt dat dit mij 0,30 eurocent per minuut gaat kosten. Het moet maar. Vervolgens krijg ik een juffrouw die zegt:
“U spreekt met bedrijf huppeldepup. Hier volgt een keuzemenu.
Wilt u een wijziging doorgeven? Kies 1.
Wilt u enveloppen bestellen? Kies 2.
Wilt u de afdeling nabehandeling spreken? Kies 3.
Wilt u informatie over ons bedrijf? Kies 4.
Wilt u een product afhalen? Kies 5.
Wilt u iets annuleren? Kies 6.
Wilt u een medewerker spreken? Kies 7.
Ik kies 7. Zegt de juffrouw:
“U hebt gekozen voor het spreken met één van onze medewerkers.
Wilt u een adreswijziging doorgeven? Kies 1.
Wilt u een klacht indienen? Kies 2.
Wilt u de administratie spreken? Kies 3.
Wilt u een bestelling annuleren? Kies 4.
Wilt u onze openingstijden weten? Kies 5.
Wilt u een afspraak maken? Kies 6.
Zit uw keuze hier niet bij? Blijf dan aan de lijn.
Ongeveer 2,10 euro verder krijg ik dan eindelijk een medewerker. Denk ik. Totdat de stem zegt:
“Al onze medewerkers zijn in gesprek. De wachttijd is langer dan 10 minuten. Wij adviseren u het op een ander tijdstip nogmaals te proberen. De verbinding wordt nu verbroken.”
Mag ik zo vrij zijn om een verzoek in te dienen? Het kan mij niet schelen welke partij het de tweede kamer inschiet.
De wens is deze:
Keuzemenu’s op telefoonnummers die geld kosten worden verboden. Gewoon bij de wet verboden.
Want als de politiek zich druk maakt om Lingo dan kan dit er ook nog wel even bij.
Zoals jullie weten reizen wij met het openbaar vervoer want geen auto. Altijd lachen met dat openbaar vervoer. Maar ach, wij troosten ons dan met de gedachte dat het in de auto ook niet altijd pret was. Op “ons” station zijn maar twee sporen. Op spoor 1 gaat de trein naar Den Haag en Amsterdam en op spoor 2 richting Rotterdam, Dordrecht en nog verder. Andersom kan niet want dan botsen ze op elkaar. Als de omroepster van de NS echter rondroept dat de trein naar Den Haag en Amsterdam over vijf minuten binnenkomt op spoor 2 dan rent de hele meute de trap af naar de overkant. Trein komt vervolgens binnen op spoor 1. Rent de hele meute weer terug. Altijd lachen met die NS. Het woord vertraging is geschrapt. Als de trein om 16.37 uur moet binnenkomen en het is 16.37 uur dan roept de NS-mevrouw: “De trein van 16.37 komt over 15 minuten binnen op spoor 2.” Allemaal heel gewoon. Onze bus stopt voor het station en 10 minuutjes later gaat de trein. Moet je makkelijk halen toch? Niet als je nog een kaartje moet kopen want bij de kaartjesautomaten staan lange, lange rijen. Dus op naar het loket. Hoera ! Er is nog een loket. Daar ben je gelijk aan de beurt. Wat blijkt dan? Op ieder kaartje moet je een toeslag van 0,50 eurocent betalen om de loketjuffrouw te bekostigen. Het lijkt wel een openbaar toilet. Je hebt echter geen keus anders mis je je trein. Ook mensen die niet willen pinnen zijn hierdoor de klos. Ouderen dus vaak. Maar het ergste van het openbaar vervoer zijn de reizigers zelf. Tassen en vuile schoenen nemen de plek in waar andere reizigers zouden kunnen zitten. Zeg er maar niks van want je kunt een puist voor je kop krijgen. De trein uitstappen valt nog niet mee. Slechts met grof geweld kom je naar buiten en doe je niks dan duwen de instappers je gewoon weer terug de trein in en eindig je in Venlo. Overal ligt rotzooi. Lege blikjes, papieren zakjes van de broodjes, ouwe kranten en nog zowat afval.
Laten we het maar eens toegeven. We verdienen geen beter openbaar vervoer.
Recent Comments