Op de pot pindakaas staat: Dit product kan sporen van pinda’s bevatten. (Leuk Twittertje).
Het leven is toch mooi. Dat er in pindakaas nog pinda’s zitten. Er is al zoveel onzeker in dit leven maar deze hebben we toch maar mooi binnen.
Heel anders dan met mijn beltegoed op de mobiel. Want ik krijg een brief van Telfort waarin staat dan mijn beltegoed onbeperkt houdbaar is mits ik minimaal 1 keer per half jaar mijn beltegoed opwaardeer.
Doe ik dat niet dan wordt mijn tegoed na een half jaar voor maximaal 90 dagen vastgezet. Dan kan ik niks meer behalve opwaarderen. Doe ik dat dan wordt mijn gehele beltegoed met zes maanden verlengd.
Snappen doe ik er niks van maar ook daar heeft Telfort een oplossing voor. Gewoon geen gebruik meer maken van mijn prepaid en ik ben overal vanaf. Nu heb ik nog 20 eurootjes beltegoed en daar kan ik tot het jaar 2187 mee doen. Gaat mooi niet door!
Opwaarderen zul je anders bevriezen ze de boel. Dat noemen ze dus onbeperkt houdbaar.
Het is toch nondeju mijn eigen geld! Wat zullen we nou toch beleven.
Stel dat ze dit overal gaan invoeren. Een tijdje geen brief op de post gedaan? Dan zijn de postzegels die u nog in huis hebt niet meer geldig. Pas als u weer nieuwe postzegels koopt kunt u de oude weer gebruiken.
En zo kan ik er nog wel een paar bedenken.
Maar gelukkig zitten er nog wel sporen van pinda’s in de pindakaas.
Ik mankeer van alles in de bol maar van hypergrafie geen sprake. Net terug van vakantie (ja, het was geweldig) en nog altijd geen inspiratie. Mijn andere blogs krijg ik redelijk gevuld maar hier ontbreekt alle zin. Ach, zoals Pasula zegt: “Neem je rust, loggen is geen must”. En zo is het maar net. Om nou meerdere keren per dag mijn mening over van alles en nog wat op het net te flikkeren terwijl ik daar eigenlijk geen zin in heb is ook niet de bedoeling. Had vandaag niet eens zin om er een plaatje bij te zoeken. En wat moeten we toch veel! We moeten op Hyves en op Facebook. En nu ook op Twitter. Voordeel van Twitter is dat je lekker snel klaar bent. Maximaal 140 woorden en dat is erg weinig. Mijn mobiel gebruik ik er niet voor. Ik verbel nog geen 5 euro per jaar en wil dat graag zo houden. Gelukkig kun je ook Twitteren met je computer.
En een beetje vakantieganger pleurt ook al zijn foto’s op flickr of google om van youtube maar niet te spreken.
Afijn, de heerlijke geuren om mij heen zorgen weer voor de nodige afleiding. De Man staat courgette, aubergine, tomaat en paprika te grillen om daar straks een zalige ratatouille van te maken. Ik zie tijm, knoflook en laurierblad liggen en doe verder geen flikker behalve een logje schrijven en een wijntje drinken.
In de vakantie lazen wij de Opzij (zat in een tijdschriftenpakket) en daar zoeken ze voortdurend naar dit soort mannen. Ik begrijp dat niet. Je pikt zo’n type gewoon op in een bar en blijft er vervolgens de rest van je leven aan hangen. Simpel zat.
En ik het weekend doet hij de was. En hij ruimt ook de vaatwasser in en uit.
In het vliegtuig is hij mijn grote held die bij iedere hobbel even in mijn hand knijpt en zegt: “Niks aan de hand schatje.”
Je snapt dat ik hem angstvallig uit de buurt van Yolanthe hou. Dat begrijpen jullie zeker wel.
Het kan hem niks schelen. Die hele verjaardag niet. Dat krijg je bij het ouder worden.
Geen feestje dus en geen kadootjes. Wel samen uit eten. We maken er een gezellige avond van.
Comazuipen doen we ook maar niet. Op een gegeven moment wil je de hersencellen die je nog hebt graag zo lang mogelijk goed houden.
Maar een klein beetje romantisch sentiment mag wel op zo’n dag.
Daarom deze log voor De Man.
Van mij voor hem. Van harte schat en vooral nog heel veel jaren.
Zondag
Griep (De Man)
Voorpret vakantie
Boek uit
Kranten uit
Poezen slapen alweer
Spelen met Slide dot Com
Nieuw boek beginnen
Of nog meer spelen met Slide dot Com?
Zondag
Zo weer voorbij
Net als de vakantie straks
Nu nog even genieten
Update. Even die diashow weggehaald. Ik werd gek van dat muziekje!
Die hele kredietcrisis is en blijft lachen en wordt vooral aangestuurd door de media. Hoogste tijd dat die media eens iets anders te doen krijgen. Alleen daarom al denk ik dat B dit jaar de troon zal overdragen aan WA en M. Goeie zet van haar want dan heeft de media wekenlang wel iets anders aan de kop dan te verkondigen dat de werkloosheid enorm toeneemt terwijl ze vergeten te vermelden dat het aantal vacatures nog veel harder oploopt.
Jammer is natuurlijk wel dat ons huis te koop staat. Maar ja, we zijn zo waanzinnig in prijs gezakt dat het nu echt een koopje is en bovendien hebben we nog een jaar de tijd.
Nee, laten we ons maar liever druk maken om de computer van de toekomst. Althans, om de computercriminelen van de toekomst. Want die gaan pas echt de stekker uit de wereld trekken. Dat hele internet en alle computers die erop aangesloten zijn is de grootste bom onder onze samenleving die je je maar kunt voorstellen. Compucrimi’s zijn de beveiligers van het gebeuren altijd een stap voor. Dat komt omdat die beveiligers pas aktie kunnen ondernemen als ze weten uit welke hoek de aanval komt.
En als die aanval er is zijn de compucrimi’s alweer een stapje verder. En beveiligers moeten vergaderen en rapporten schrijven over wat ze gaan doen. Dat doen compucrimi’s niet hoor! Die gaan een stukje sneller en handiger te werk. Kun je je voorstellen wat er zou gebeuren als het internet over de hele wereld als een plumpudding in elkaar stort?
Zeg dan maar dag met je handje. En dat hebben we in zo’n jaartje of 20/30 opgebouwd. Als een schattig klein kitten dat ineens een prehistorisch monster blijkt te zijn. Onbeheersbaar en niet meer in toom te houden.
En het leuke is: we kunnen niet meer terug! Ga er maar eens rustig voor zitten met een kopje thee of glaasje lekkers en overdenk wat het verdwijnen van internet voor gevolgen zou hebben voor de wereld, voor de economie, voor de werkloosheid en voor jou persoonlijk. En dan heb ik het niet over je blog of je laatste game.
Daarbij vergeleken valt de hele kredietcrisis van nu in het niet. En vergeet niet dat we die ook niet zagen aankomen.
En morgen kan het zover zijn. Misschien vandaag nog.
Een stapje terug kan helemaal geen kwaad. Een stapje terug heet tegenwoordig “kredietcrisis” want in de loop van de jaren zijn we vergeten hoe we een stapje terug moeten doen. Als we dat tenminste al zouden moeten. Er is voor 65 miljoen aan vuurwerk verkocht. Het aantal pintransacties in december overtrof alles. Niet alleen bij de slager en de supermarkt stond ik in de rij maar ook bij de juwelier en de autohandelaar moest ik gewoon een uurtje geduldig op mijn beurt wachten. Sodemieter toch op met je kredietcrisis.
In plaats van een stapje terug zwommen wij tegen de stroom in (zoals gewoonlijk) en kochten een auto. Bijna vijf jaar geleden besloten we voortaan autoloos door het leven te gaan en het is ons in die vijf jaar goed bevallen. Er zijn echter van die momenten dat we het toch wel missen en soms moet je met spoed ineens ergens naartoe. Zeker nu de ouwetjes die er nog zijn alsmaar ouder en brozer worden. We worden ook zelf een daagje ouder en (laat ik het maar eerlijk zeggen) we willen de luxe en het gemak weer terug.
Volgende week mogen we hem halen. Eerder kon niet want de dealer had het veel te druk met afleveren van alle verkochte auto’s. Het is geen nieuwe hoor. Zo gek zijn we nou ook weer niet.
En ik gelijk allemaal plannen maken. Naar Ikea. Bij de ouwetjes in de familie op bezoek. In vooral in het voorjaar naar Meizoen die het in 2008 stevig voor de kiezen kreeg. Daar gaan we nu echt de eerste asperges eten. En zo zijn er nog wat zaken.
Waar ik nou nooit aan gedacht zou hebben daar kwam De Man mee. Eén van de eerste dingen die hij bedacht was van een heel andere orde.
“Weet je Net? Weet je wat we dan ook weer eens doen? Gaan we bij moeders kijken want daar zijn we eigenlijk nooit meer naartoe geweest.”
Erg waar en we zullen dan ook zeker gaan.
Mijn wens voor 2009 is dat geen enkele dokter zal zeggen:
“Meneer/mevrouw, ik heb geen goed nieuws voor u.”
Want verder kan ons niets gebeuren. Geloof mij nou. Verder kan ons niets gebeuren.
Toch wel makkelijk zo’n weblog. Kun je de hele bubs vrienden, kennissen, familie en buren laten weten dat je gaat verhuizen. Hoef je niet iedere keer weer het hele verhaal te vertellen.
Ja, we gaan verhuizen. Wanneer? Geen idee.
Het nieuwe huis is pas eind 2009 klaar. Het huidige huis gaat over een weekje of wat in de verkoop. De makelaar is druk bezig met foto’s, brochure etc.
Zit er dus dik in dat we twee keer moeten verhuizen. Eerst een tussenhuis en dan naar het nieuwe huis. Welk tussenhuis? Weten we niet. We zien wel. Een mens kan niet alles in zijn leven tot op de seconde plannen.
Waar is het nieuwe huis? Hier 100 meter vandaan. Wat is het voor een huis? Een mooi, groot appartement. Waarom moet dat nou weer? Omdat we nu eenmaal echte appartementsmensen zijn en zo onderhand geen trap meer kunnen zien en omdat we er gewoon zin in hadden.
Blijven we daar dan echt een hele tijd wonen? Kijk, daar kunnen we nou wel JA op zeggen maar dan gaat iedereen hard lachen. Want verhuizen deden we zo’n 11 keer in de afgelopen 35 jaar.
Dus stel die vraag maar niet, hoef ik ook geen antwoord te geven.
Zo. Dat was het verhuisverhaal. En nu graag over tot de orde van de dag.
Iedereen heeft het kunnen lezen: de laatste 250 echte postkantoren gaan sluiten de komende 5 jaar. Kost weer zo’n 1850 banen. Dat moet de bovenbaasjes wel héél wat opleveren, dan, want het kost wel 87 miljoen (de ING) en ‘ook zoiets’ (TNT). Daar gáán weer zoveel banen en waarom eigenlijk? De schade voor de klanten is mogelijk nog veel groter!
Want waar mogen wij nog heen voor de postzegel en aanverwanten? Naar zo’n ellendig agentschap in een of andere obscure buurtwinkel, waar je je tussen allerlei ongewenste rotzooi door moet worstelen, plus een cluppie onaangepaste jongeren, voordat je bij een soort balie komt. Daar mag je dan heerlijk op je beurt wachten, meestal zonder het vertrouwde volgnummertje, zodat je ook weer strijd mag voeren wie er dan wel aan de beurt is. Intussen mag je je verbijten, omdat er eerst kaarten en loten voor allerlei sporttoto, lotto, ouwejaars en andere loterij-ellende moeten worden afgehandeld, soms nog begeleid door één of ander ritueel waarbij de klant kennelijk zelf bepaalde loten mag uitzoeken of zo, wat allemaal ontiegelijk veel tijd kost, terwijl jij alleen maar een velletje zegels komt kopen. Heb je eens iets persoonlijks te regelen, dan weet gelijk de hele buurtwinkel van jou privé-zaken af, want fatsoenlijk afstand houden tot je voorganger (‘iedereen stelt prijs op privacy; blijft u daarom achter deze lijn tot u aan de beurt bent’) is er niet meer bij, laat staan dat er nog een afzonderlijke kamer bestaat om de echt risicovolle of gevoelige zaken af te wikkelen.
Ja, deelden de ING- en TNT-heertjes bedrukt mee, we móeten wel sluiten, want er gaan steeds meer mensen naar die agentschappen; we lopen dus leeg. Dat haalt je koekkoek: ze geven ons gewoon geen ándere keus, alle echte kantoren gingen al dicht, en nu dus de rest! Typisch zo’n slinkse manier van het omdraaien van oorzaak en gevolg.
En hoe moet het nou straks met zaken die typisch alleen op het postkantoor worden gedaan? Ik noem maar iets: de onderlinge verkoop van een auto, wat je toch samen pleegt te regelen aan de balie. Als dat nu ook naar zo’n buurtzaakje gaat, dan vrees ik het ergste: als ik nu al zie hoe er geschutterd wordt met het versturen van een brief per luchtpost… En zo zijn er nog talloze zaken die ik niet graag uit het postkantoor zie verdwijnen naar nauwelijks bevoegde en bekwame winkelbedienden.
Contant geld opnemen: ook zo iets. Nú kun je je nog aan een balie vervoegen als je niet durft te pinnen, of als je dat ellendenummer vergeten bent, want op je identiteitskaart plus het bankpasje kun je nl. ook een zeker bedrag krijgen; dat maken de bankjes alleen liever niet zo bekend, rara!.
Het vervelendst wordt het de komende 5 jaar natuurlijk voor de huidige medewerkers, die eerst nog zo lang door mogen werken en dan toch zeker eruit vliegen.
Maar eigenlijk wisten we dit toch al járen: de PTT had gewoon zo moeten blijven bestaan, want sinds de verzelfstandiging en de toen volgende opsplitsingen is het alleen maar steeds verder achteruit gehold. En elke keer weer veel geld weggegooid aan alwéér een nieuwe ‘look’ of een andere ‘huisstijl’ (zie maar die laatste stunt: de kleur wijzigen van alle brievenbussen en briefhoofden van rood naar oranje!).
Zoals zo vaak wordt hier weer het geldelijk belang boven het menselijke en sociale belang gesteld. En tsja, nu hebben we er, bijv. via de regering, helemaal geen greep meer op, overgeleverd als we zijn aan de inhaligen.
Konden we die lui ook maar een klap op hun postzegel geven!
Een goed jaar allemaal en veel dank voor alle mooie, goede en leuke wensen.
Zo, dat hebben we weer gehad. De laatste oliebollen gaan vandaag op. De rest is voor de vogeltjes.
Nog voornemens? Komt toch niks van terecht. Toch neem ik me altijd weer dingen voor. Goeie dingen en gezonde dingen. Meer groente en fruit enzo.
Maar vooral, bovenal en vooral, OPRUIMEN.
Nu had ik dat voornemen al maanden en het woord opruimen is al vele malen gevallen in dit huis maar het gaat nu echt gebeuren.
Als je dit serieus aan wilt pakken kun je natuurlijk een cursus opruimen volgen. Beetje duur vind ik wel. Daar beginnen wij niet aan. Dat geef ik liever uit aan een nieuw speeltje.
En trouwens, opruimen is zo simpel als wat. De kunst is om kleine hoekjes te doen. Vooral niet één grote ruimte op één dag aanpakken. Dat ben je zo zat en loopt volledig uit de hand.
Niet doen dus. Maximaal twee uur per dag en een kleine stukjes tegelijk. Vandaag al wat kastplanken in de keuken gedaan.
En opruimen wil ook zeggen: WEG ERMEE. Foetsie met die zooi. Niet denken: “Ik ga eens een doos voor de kringloop maken.” Die doos komt er nooit en blijft nog jaren staan stoffen in een hoek. Weg ermee dus. Iedere keer als er hier een vuilniszak naar de container gaat kijk ik om me heen. Wat kan erbij? Wat kan weg? En er kan veel weg.
Een waarschuwing naar alle vrienden en kennissen is hier dus op zijn plaats.
Heb ik van jullie, in de loop van de tijd, een leuk aardigheidje, hebbedingetje, kadootje, frutsel of ander met liefde aangeschaft en in dank ontvangen prullaria-iets gekregen?
Dit is je kans om het nog terug te komen halen. Het was leuk, het was aardig, ik was er erg blij mee, veel dank alsnog en nu opzooien met die rommel.
Laat dat jullie voornemen zijn voor het nieuwe jaar. Ga je op bezoek bij De Man en Cornette?
Gezellig! Neem je goeie humeur mee en laat de rest thuis.
Tenzij je het kunt eten, drinken, lezen of luisteren natuurlijk.
Dat dan weer wel.
Ze witten in Qfrikq: En qls jullie denken dqt ik op woùn Qrqbisch toetsenbord een logje gq schrijven dqn heb je het goed ,is: Een zqr,e groet vqn Cornette die hier in de won; wonder een pqrqsol ligt en wo qf en toe in het wze,bqd duikt:
Bovendien heb ik dqqr geen tijd voor: Zqnt ze ,oeten hier de hele dqg eten en drinken; wze,,en en wonnen en dqn is er niet nog eens tijd voor een logje:
Bovendien krijg ik echt hele,qql de hik vqn dqt toetsenbord in dqt internetcqfe:
Dus in tegenstelling tot zqt ik gedqcht hqd schrijf ik geen letter de eerstko,ende zeken en die ik jullie begin oktober zel zeer terug:
Recent Comments