Puli

Klik op de foto om deze in het groot te zien.

Vier uur in de bus, wat Chinees-Engels gebrabbel met een oude taxi-chauffeur en een stel behulpzame Taiwanese meiden. Het brengt je een heel eind. Taipei is alles wat een stad moet hebben. Druk, levendig, kleurrijk en innovatief. Dat 24 uur per dag en 7 dagen per week. Ik heb er, op een weekendje typhoon na, vijf weken van mogen genieten. Ongedwongen, doen waar je zin in hebt en af en toe aan het werk. The Dahu Elementary School was zo gastvrij om ons te verwelkomen en een kijkje te geven in de keuken van een Taiwanese basisschool. Neem eens een kijkje op de site, het maakt onderwijswereld een stukje kleiner. Men streeft hetzelfde na, maar het concept staat nog in de kinderschoenen. Twijfel: moeten we nu streng zijn en kennis prioriteit maken of moeten de kinderen aan sociale vaardigheden werken en met plezier leren, voordat ze het Junior High systeem betreden. In Junior High, vergelijkbaar met de onderbouw van de middelbare school, telt maar één ding: resultaten.

Maar nu ben ik, inmiddels vergezeld door mijn vrouwelijke wederhelft, aangekomen in Puli. Een klein plattelandsstadje aan de rand van Sun Moon Lake. Sun Moon Lake staat bekend als het meest romantische stukje Taiwan. Mist op het water, veel lampjes en een overvloed aan bankjes. Aan een van die bankjes zitten wij dadelijk te genieten van het uitzicht. Een kwartiertje met de bus verder en je kunt de Hakka aan het werk zien. Hakka, de aborigenele austronesische bewoners van Taiwan. Zij gaan nog altijd door, al houtbewerkend en dansend door het leven. De mentaliteit van de mensen is anders in de binnenlanden van Taiwan. Het snelle, vlotte en zakelijke van Taipei staat in contrast met het rustige, vrolijke en vriendelijke van Puli. Men geniet van toeristen en toeristen genieten van de mensen. De lokale bevolking schrikt van mijn 202 centimeters, maar beheersen niet genoeg Engels om mij te vragen hoe lang ik ben. Velly big sir, yes. De kraampjes liggen vol met gefrituurde inktvissen op een stokje, roze vispannenkoeken en kipnuggets. Worstjes op een stokje, honderd smaken ijsthee en bamboe water.

Het gebied is omgeven door bergen, de bamboeplanten op kinhoogte en de plaats van handeling deze dagen is het Islett Inn. Twee jonge meiden uit het snelle leven, die hun droom achterna gingen, een hotel. Hoe ze aan het geld kwamen is mij een raadsel, maar het is prachtig. Nog drie weken en de droom zit erop, nog drie weken en de volgende droom dient zich aan: afstuderen. Tot die tijd is drink ik liters Lemon Ice Tea en kom ik om de honderd meter een tempel tegen. Living the goodlife.

This entry was posted in Gastschrijvers, Reizen. Bookmark the permalink.

One Response to Puli

  1. Ximaar says:

    Hakka zijn niet de oorspronkelijke bewoners van Taiwan, maar gewoon een groep Han-Chinezen die vanuit een gebied ten noorden van HongKong naar o.m. TaiWan zijn gegaan. Daar zijn het hoofdzakelijk vuilnismannen en stratenmakers, omdat zij er geen moeite mee hebben om buiten in de zon te werken. De gemiddelde Chinees heeft dat wel, die zijn behoorlijk zonschuw. Je kan hakka dan ook aan het kleurverschil herkennen en hun typische hoedjes.

    De originele bewoners van TaiWan zijn idd polynesiers en het verschil met Chinezen is erg groot. Meer gevormde gezichten, gavere gezichten, grotere borsten en ze kunnen goed zingen. Deze mensen zijn de bergen in gejaagd door de Chinezen die door onze VOC naar TaiWan zijn vervoerd. Ze leven in reservaten zoals de Indianen in de USA en maken weinig kans op een andere baan. Omdat het jagers zijn en geen landbouwers kon de VOC ze niet gebruiken en werden er Chinezen voor de theeplantages uit China gehaald. Die wilden aanvankelijk niet omdat ze TaiWan te ver overzees vonden. Nu wonen en 23 miljoen Chinezen en een half miljoen oorspronkelijke bewoners, waarvan de bekendste de Amis en de Paiwanesen zijn, allen herkenbaar aan de zeer fel kleurige klederdracht met veel rood.