Maandag feestdag

Als je haar voor de eerste keer ziet dan weet je niet beter of je staat oog in oog met een prachtige jonge meid waar niks mis mee is. Zo willen we er allemaal wel uitzien! Als ze zich gaat bewegen dan zie je tot je schrik dat de linkerkant van haar lichaam gehandicapt is en dat ze moeilijk loopt. Ook haar arm doet het niet. Als ze gaat praten en je leert haar beter kennen dan weet je dat er ook in haar hoofd van alles mis is. Geen korte termijngeheugen. Pas als dingen zich vaak, heel vaak, herhalen dan blijft het hangen. Zaken van een kwartiertje geleden worden als vanzelf van de harde schrijf gewist. Wat ze in de jaren hiervoor geleerd heeft is er allemaal nog. Frans, Duits, Engels, de grappen rollen met gemak uit haar brein maar je naam is ze even kwijt.
Iedere week doen we samen boodschappen voor de hele groep waar ze haar dagen nuttig probeert door te brengen. Een klein feestje dat boodschappen doen. Ze weet inmiddels wie ik ben en wat we gaan doen. Waar de supermarkt is? Geen idee. Wat we daar gaan kopen? Ook geen idee. Ze vindt het allemaal prachtig. Ze is druk en heel luid van stem. Niet iedereen kan dat waarderen. Ik wel. Ik lach me rot met die meid. Onderweg naar de supermarkt groeten we alle lantarenpalen en zwieren om ongelukkig geparkeerde auto’s heen. De buschauffeur stopt om ons te laten oversteken en ze wil, kost wat kost, de man even persoonlijk bedanken. Zoals zoveel mensen greinst de man in mijn richting met een blik van verstandhouding. “Je zal maar zo’n kind hebben” zie je ze denken. In de supermarkt aangekomen stuur ik haar in de richting van alle vakken waar we iets uit gaan plukken. Ze vindt alles best. Bij het beleg wil ze iedere week weer een paar pakjes rosbief meenemen. Eindelijk, na een aantal maanden, weet ze al: “Te duur.” Dat doen we dus niet. Deze week moeten we ook jam. Aardbeienjam. “Wat zeg je Cornette?” gilt ze keihard door de grootgrutter “moeten we aambeienjam? Aambeienjam? Aambeienjam?”
Ze giert het uit en ik lig inmiddels dubbel in het vak met ontbijtkoek. Dankbaar dat onze lieve Heer ooit de Tenalady heeft uitgevonden.
Bij de kassa aangekomen leggen we alles op de band. Zij weet echter een snellere manier. Je pakt de zooi uit je karretje en je brengt dat rechtstreeks naar je eigen boodschappenwagen. Veel sneller! De juffrouw achter de kassa kan er niet om lachen. Ik wel. Ik lig alweer in de bak met kassakoopjes. Bij het inpakken van ons eigen boodschappenwagentje volgt weer een giermoment. Als het wagentje vol is hebben we nog twee of drie broden over. Daarom heb ik ook wat plastic tasjes meegenomen. Ze ziet daar absoluut het nut niet van in en stampt de broden met de kracht van een nijlpaard in de tas. Plat als een dubbeltje maar “het past toch?” Met zo’n meid is één tenalady niet genoeg.
We zwieren met al onze boodschappen terug naar de basis. Onderweg lonken we naar mooie jongens en leveren op alles commentaar.
Wat nog nooit een werkgever uit het verleden gelukt is lukt haar met gemak.
Iedere maandag is een feest.

This entry was posted in In de winkel and tagged , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Maandag feestdag

  1. Harry says:

    Met heel weinig iemand gelukkig maken. en je wordt er zelf ook niet slechter van. Je humeur knapt er zienderogen van op. Ik vind het altijd weer leuk om mijn vrouw op te halen van haar werk (woonvorm voor verstandelijk gehandicapten). Ze willen allemaal tegelijk koffie voor je indoen, maar ook allemaal gelijk een nieuwtje vertellen. Prachtige mensen.

  2. Marijke says:

    Geweldig! Heerlijk om te doen als ik dat zo lees. Geniet er van met zijn tweetjes!

  3. Hannah says:

    Wat een mooi geschreven stukje!

  4. blue says:

    whaaa wat een zaaaalig verhaal!!!!

  5. Trui says:

    Schitterend verhaal. Heb hardop zitten lachen.Een taxi-chauffeur die dagelijks mensen naar de sociale werkplaats brengt vertelde, dat hem regelmatig iets wordt aangeboden omdat ze hem zo lief vinden. O.a. een koude croquet van de vorige dag, zuinig voor hem bewaard!
    Heerlijk, zulke verhalen.

  6. fialas says:

    ik heb ook een pupil, een dementerende oude dame, het is leuk en ze is lief, en van nature intelligent en welopgevoed. maar al bijeen is het soms toch wel behoorlijk vermoeiend.

  7. hanneke says:

    wat een prachtig verhaal, ik zou jullie samen wel eens zo bezig willen zien en ik kan je verzekeren, dat ook ik dat pak tena hard nodig zal hebben. (ik hou het nu al bijna niet meer droog!!!)
    groet van Hanneke

  8. Pasula says:

    Het was een feest om dit stukje te lezen.

  9. CiNNeR says:

    Heb ooit op een manage voor gehandicapten vrijwilligerswerk gedaan (ow wat een ironie idd) en werd daar elke zaterdag wel een keer platgedrukt in een knuffel van een mijnheer die sterker was dan hij dacht. Hij bleef zijn hele leven 48 en tja, dat is een mooie leeftijd.

  10. Marloes says:

    Wat een prachtig stukje Cornette. Je zou dit aan de zuurpruimen die je onderweg tegenkomt moeten laten lezen. Kunnen ze vast nog iets van opsteken

  11. klaproos says:

    en daar heb ik het allergrootste respect voor cornette,
    en daar kunnen heel erg veel mensen wat van leren ..

    héél mooi geschreven, geef der een dikke knuffel van mij
    liefs
    klaproos

  12. sillyme says:

    jammer dat we niet in dezelfde supermarkt komen. Dan had ik zeker een x de maandag vrij willen nemen en stiekum jullie willen zien! Heerlijk als er gelachen wordt! Prachtig geschreven