Blog van gastschrijver PdeB

Ja, kijk maar ‘ns goed hierboven naar de titel van dit stukje:
Is-ie soms weggevallen? Nee, goed kijken, zie je ’t nou? Inderdaad: daar staat alleen maar een streepje. Wat nu? Geen inspiratie voor een titeltje?
Of waren ze op, die dikkere letters? Het lijkt in ieder geval op niets, het stelt helemaal niks voor, het kan compleet genegeerd worden, toch?

Wel, zo voelde ik me nou precies toen ik m’n kennismakingsgesprek had gehad met m’n nieuwe chef op het werk. Die rouleren nogal eens, dus we zijn heel wat gewend op dat vlak. Maar ja, je wordt een dagje ouder, of de nieuwe generatie wordt een dagje jonger, het is maar hoe je het bekijkt.
Als er dan weer eens zo’n fieve jongeman binnenstapt met modern kapsel (de ‘Brylcream’-stekeltjes springen je tegemoet) en dito kledij, boordenvol frisse ideeën en de bijbehorende stralende blik in d’ogen, dan bén ik al op m’n hoede: hoe erg gaat dit worden? Na een rondje collectief, waarin hij zich aan de groep voorstelt, wenst hij nog apart met elk van ons te praten.
Nou, dat kan altijd; tot dusver alles goed.
Als ik als nummer 3 binnenkom slaat hij een nieuw blad om op z’n aantekenblok en zegt, het pennetje zwevend boven het papier:
“Nou, vertel het maar eens, ik ben er klaar voor!”
“??”
“Ja, jij hebt de bühne, het is jouw show!”
“??”
“Nou, alles wat je kwijt wil, en hoe je over ons denkt; geef maar een rapportcijfer, mag tussen 1 en 10 of 1 en 5 of A tot E. Ik ben één al oor!”
Dat laatste kan ik zo op het oog niet ontkennen, maar ik wil toch wel graag nader weten naar welk onderwerp de belangstelling speciaal uitgaat: onze werkzaamheden zijn zo veelomvattend dat je er uren mee kunt vullen, maar je kunt je ook richten op één klant, of op één specifiek probleem.
“Nee, ik wil jou eerst zelf leren kennen, daar sta ik helemaal open voor. Ben je getrouwd?”
Op veel had ik gerekend, nog meer dacht ik voorzien, maar dit toch niet. Verbluft zeg ik niettemin: “Nee” (want in tegenstelling tot ons aller Cornette die ‘De Man’ tot haar gezel mag rekenen, verkeer ik, PdeB, niet in het gezelschap van een ‘De Vrouw’).
“Nee?? Nooit geweest ook? Ook geen kinderen of zo?”
Dan ben ik weer bij de les: is-ie helemaal van hier en ginder en weer terug? Zoiets vráág je toch niet zomaar de eerste keer dat je iemand ontmoet? Dat komt – eventueel – later toch wel, en dan nóg alleen als je elkaar ‘ligt’ en vertrouwt?
En dan gebeurt het: meneer zet een STREEPJE op z’n bloknootje! Zo’n klein, petieterig, lullig MINTEKENTJE. Een aanduiding van: NEGATIEF, NIKS WAARD, NIET de moeite om IETS over op te schrijven!

Blijkbaar, mensen, ben ik (zoals protestzanger Armand al langgeleden zong) ‘dan te min’, als ik geen duo vorm met wie dan ook. Daarmee ben ik dus ook niet interessant, een MINNETJE. O, ik ben heus de enige niet die zoiets meemaakt, maar het doet er niet minder pijn om. Het is ook vooral die ongevoeligheid die eruit spreekt: totaal geen benul van de mogelijke pijn en het verdriet dat daarachter kan zitten voor de betrokkene. Dan het respectloze: zo’n snotaap die een duidelijk oudere botweg overvalt met z’n yuppenvragen. Zouden ze op die managercursusjes nou echt alleen maar trucjes aanleren en manipulatie van mensen, in plaats van oprechte belangstelling voor de ander te kweken en de bereidheid te willen leren van oudere en ervarener mensen? En waar blijven hier dan de vermaarde en inmiddels roemruchte ‘normen en waarden’, Balki, waar ben je?

Onze hele maatschappij zit trouwens nog steeds vol met dat gericht zijn op ‘(echt)paren’ en ‘stellen’. Zo was er laatst een leuke aanbieding voor een concert: 2 kaartjes voor de prijs van één! Leuk, toch? Ja, maar je kon niet 1 enkel kaartje voor de halve prijs krijgen, alleen maar 2 voor 1…
Andere voorbeelden zijn er vast legio…

Hoe het gesprek verder ging zal ik jullie besparen, maar laat ik zo zeggen dat het baasje zo’n soort vraag voorlopig niet meer zal wagen te stellen…
Ja zeg, uiteindelijk voel ik me helemaal niet MINDERwaardig aan wie dan ook, niet om redenen van burgerlijke staat tenminste. Gezien het laakbare gedrag van het chefje in kwestie voel ik me juist positief gestemd, meer waard, en wil er boven staan: geen MIN dus, maar een PLUS!

Laat ik daarom alsnog de titel ‘-‘ maar vervangen door: ‘+’ !

This entry was posted in Thuis. Bookmark the permalink.

12 Responses to

  1. Marijke says:

    Van mij krijg je een plus!

  2. Renesmurf says:

    Je bent aan het werk om je werk te doen, prive lijkt mij prive!

  3. Pasula says:

    Het is een type die niet lang bij het bedrijf zal werken vermoed ik.
    Briljant geschreven stukje, helaas is het vaak maar al te waar dat je dan niet meetelt. En als vrouw zijnde geen kinderen hebben is he-le-maal notdone.
    Ik geef 3 plusjes voor dit stuk. Kun je er weer een tijdje tegenaan als meneer met zijn minnetjes minnetjes om de hoek komt kijken.

  4. Cornette says:

    Wat jammer dat we niet vooraf wisten dat deze vraag zou komen. Wat hadden we leuke antwoorden kunnen verzinnen !
    Hoe haalt zo’n overvette appelflap het toch in zijn hoofd. En wat vreselijk dat er tussen de jonge generatie nog tiepjes lopen die man/vrouw/kind blijkbaar als het enige normale zien.
    Dat is heel verdrietig.

  5. Trui says:

    Een vergelijkbare ervaring had ik indertijd toen ongewilde kinderloosheid aan de orde kwam. Dat was zooo erg voor gehuwde vrouwen. Pardon? Misschien zijn niet-gehuwde vrouwen ook wel ongewild kinderloos. Plof plof!!!
    In ieder geval is dit chefje een MINkukel.

  6. klaproos says:

    goed zo geef dat onderdeurtje maar eens flink zijn vet…
    waar haalt hij het lef vandaan:-(
    good for you

    groetjes
    klaproos

  7. yvonnep says:

    zinnetje van Boudewijn de Groot: … dan het bord voor de kop van de zakenman…
    brrr….ze kunnen zo in de fout gaan die eagerbeaverboys!

  8. fialas says:

    die snaak verdient een koele klap met een warm krentenbrood! Maar weet je wel zeker dat hij echt was? tegenwoordig schakelt het bedrijfsleven wel eens van die calamiteiten acteurs in….

  9. Jan Hamelink says:

    Niks mis mee, een gezin [voelt een zekere stigmatisering in de maatschappij aankomen]

  10. Y says:

    Soms zou ik bijna “manager” willen zijn. Heerlijk! Ik zou ook minnetjes zetten. Zoals ik ook iedere memo, aan- of kanttekening in lerarenverbeterrood zou schrijven.
    Heerlijk die kleur!
    Sommige mensen schijnen er oprecht bang van te zijn. Hoop reden om misbruik van te maken. Net zoals het leuk is vier keer per jaar de roddel te verspreiden dat het budgetair niet klopt en “er iemand uit moet”.
    Prachtig om te zien wat er dan voor commotie ontstaat!
    Toch?
    Waarschijnlijk is de wereld gelukkig dat ik geen managermateriaal ben…

  11. Cornette says:

    @Y. Zeg dat wel. Maar ik heb dat ook wel een beetje. Dat lekker irriteren om te irriteren. In dit geval was daar echter geen sprake van.
    Die brilcreamboy is gewoon een minkukeltje.
    @Jan. Van stigmatisering naar het gezin toe is geen sprake. Wel andersom. Dat is al heel lang zo. En helaas laat het zich aanzien dat dat nog even zo zal blijven.

  12. Wieneke says:

    Dit soort jongens wordt ergens in een geheime fabriek in Haarlem gemaakt, wist je dat? Ze rollen daar van een lopende band en dan krijgen ze spraakles (daarom dus in Haarlem vanwege AN) en een pak aan. Je kunt ze ook onderling verwisselen, dat maakt niks uit. Het begon met het schaap Dolly en nu zijn ze bij het model aangeland waar jij mee te maken had. Mooi cloonwerk 🙂